แม่มดสาวทะลุมิติมาเป็นดาราตกอับ ใช้คำสาปนำทางสู่ชื่อเสียง - บทที่ 410 แหล่งน้ำ

บทที่ 410 แหล่งน้ำ

หนิงหนิงหลับตาลงอีกครั้ง

ไม่มีนกบินมาอีกแล้ว

ครู่ต่อมา หนิงเหนียนก็กลับมา

“ข้างหน้ามีแม่น้ำจืด”

[???]

[หา? เจอแหล่งน้ำเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?]

ดังที่ทุกคนทราบกันดี น้ำเป็นสิ่งที่มีความสำคัญอย่างมากสำหรับมนุษย์

แขกรับเชิญที่เข้าร่วมรายการนี้ต่างก็ถือว่าการหาแหล่งน้ำดื่มเป็นภารกิจสำคัญอันดับแรก

แค่สามารถหาน้ำได้ เรื่องอื่น ๆ ที่จะตามมาก็จะมีทิศทางที่ชัดเจนขึ้น

[จริงเหรอเนี่ย ถ้าเป็นเรื่องจริง นี่ก็ถือว่าทำลายสถิติตั้งแต่รายการเริ่มออกอากาศแล้วนะ นี่ยังไม่ถึงสี่สิบนาทีด้วยซ้ำ]

[ไปดูเร็ว ๆ เข้า!]

…

พอได้ยินว่ามีน้ำ ซูเจาก็ลุกขึ้นยืนทันที แล้วเร่งเร้า “รีบไปดูกันเถอะ ฉันอยากล้างมือจะแย่แล้ว สกปรกจะตายอยู่แล้ว”

หนิงเหนียนพาพวกเธอเดินไปข้างหน้า เดินไปไม่ไกลนัก แหวกใบไม้เขียวชอุ่มที่ซ้อนทับกันเป็นชั้น ๆ ด้านหลังใบไม้เหล่านั้น ปรากฏเป็นลำธารเล็ก ๆ ที่ใสสะอาด

[ว้าว! มีน้ำจริง ๆ ด้วย!]

[คราวนี้ทำลายสถิติได้จริง ๆ แล้วนะ เร็วมาก ๆ เลย]

[นอกจากเร็วแล้ว ยังรู้สึกสบาย ๆ ด้วย]

เมื่อก่อนแขกรับเชิญมักจะต้องเดินหาแหล่งน้ำ เดินผิดทางไปมากมาย ดูลำบากมาก ไม่เหมือนกับพวกเขาที่แค่เลือกทิศทางมาสักทิศ ระหว่างทางยังได้หยุดพักด้วย

แต่พวกเขาก็ยังพบแหล่งน้ำได้

[นี่มันเจอโดยบังเอิญจริง ๆ หรือว่าคำนวณไว้ตั้งแต่แรกกันแน่ ฉันไม่เชื่อหรอกว่าหนิงหนิงแค่ชี้ส่งเดชแล้วจะเจอได้]

[ฮ่า ๆ ๆ คำนวณออกมาแล้วขำดี แต่หนิงหนิงไม่ได้พกลูกแก้วคริสตัลมาด้วย]

[นี่จะถือว่าโกงไหมนะ ฮ่า ๆ ๆ]

[ไม่ถือว่าโกงหรอก แล้วแต่ความสามารถของแต่ละคน รายการนี้ก็เป็นแบบนี้แหละ มีความฝันก็มาเลย!]

[นี่สินะที่เรียกว่าเทพ ยอมรับจริง ๆ!]

…

สามคนยืนอยู่ริมฝั่งแม่น้ำ

ซูเจายิ้มเหยียดเล็กน้อย “น้ำแบบนี้จะใช้ได้เหรอ?”

หนิงเหนียน “ได้สิ แถมยังดื่มได้ด้วย”

ซูเจาร้องอุทาน “ฉันไม่ดื่มหรอก”

หนิงเหนียน “ตามใจ”

[ฮ่า ๆ ๆหนิงเหนียน นายทำตัวใจร้ายจังเลย]

[ไม่รู้จักเกรงใจผู้หญิงบ้างหรือไงไอ้หนู]

[ฮ่า ๆ ๆ ขำจริง ขอร้องล่ะ จะอ่อนโยนกับคนอื่นนอกจากหนิงหนิงบ้างไม่ได้เหรอ]

หนิงหนิงจ้องมองผิวน้ำ ไม่รู้กำลังคิดอะไรอยู่ ผ่านไปสักพัก เธอพูดว่า “ไม่อยากเดินแล้ว คืนนี้พักที่นี่เถอะ”

ซูเจาเป็นคนแรกที่ยกมือเห็นด้วย

“ได้เลย!”

หนิงเหนียนก็ไม่มีข้อโต้แย้งใด ๆ จึงเริ่มจัดการตั้งแคมป์ทันที

แต่ผู้ชมที่อยู่หน้าจอกลับมองอย่างงงงวย

[อะไรนะ? อะไรนะ? จะค้างคืนเหรอ?]

[ไม่ได้นะ! ห้ามอยู่ใกล้แหล่งน้ำนาน ๆ!]

[ทำไมล่ะ? มันก็สะดวกดีนี่นา]

[สะดวกน่ะสะดวกจริง แต่พวกสัตว์ก็คิดว่ามันสะดวกเหมือนกัน]

[หมายความว่ายังไง?]

[พวกเราเข้ามาดื่มน้ำที่นี่ได้ พวกสัตว์ก็เข้ามาได้เหมือนกัน บนภูเขานี้มีสัตว์ป่าเยอะนะ พวกมันต้องมาดื่มน้ำที่นี่แน่ ๆ ถ้าเรานอนที่นี่ก็เท่ากับยอมตัวเป็นอาหารมื้อดึกให้พวกมันน่ะสิ]

[ฉันจำได้ว่าบนภูเขานี้มีหมีด้วยนะ]

[โอ้แม่เจ้า น่ากลัวจัง]

[ถ้าไม่คิดเรื่องอื่น ที่นี่ก็ถือว่าเหมาะสมดีนะ]

พอดีเงาต้นไม้บังแสงแดดไว้ อยู่ใกล้แหล่งน้ำ อากาศเย็นสบาย

[ไม่เป็นไรหรอก หนิงหนิงจะกลัวสัตว์ป่าได้ยังไง?]

[นี่ไม่ใช่เรื่องของความกลัวหรือไม่กลัวนะ สัตว์ในป่าพวกนี้ล้วนเป็นสัตว์คุ้มครองทั้งนั้น ลองทำอะไรพวกมันดูสิ แล้วจะรู้!]

[นี่มันเรื่องความรู้พื้นฐานนะ ก่อนจะเข้าป่า ไม่อ่านหนังสือหรือหาข้อมูลกันบ้างเหรอ?]

[ซูเจาไม่ต้องพูดถึงหรอก เธอไปเที่ยว ส่วนหนิงหนิงก็นอนหลับตลอด ส่วนหนิงเหนียนน่าจะยุ่งอยู่ ไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้ สรุปคือ ทั้งสามคนนี่ดูเหมือนไม่ได้เตรียมตัวอะไรเลย]

[ในรายการก่อนหน้านี้ก็มีแขกรับเชิญที่ทำผิดพลาดแบบนี้ ยังดีที่หลบสัตว์ป่าทัน เลยรอดตายมาได้]

[น่าหงุดหงิดจริง ๆ ถ้าไม่มีเวลาเตรียมตัว ก่อนมาร่วมรายการก็น่าจะดูรายการเก่า ๆ บ้างสิ อย่างน้อยก็ควรรู้ความรู้พื้นฐานบ้างไม่ใช่เหรอ?]

[ยอมแล้ว สามคนนี้มาทำอะไรกันแน่ ดูแล้วน่าโมโห]

[ถ้าไม่อยากมาไม่ต้องมาก็ได้ พวกเราไม่อยากเห็นคนที่ไม่เคารพรายการนี้มาปรากฏตัวในรายการด้วย]

[ดูอย่างเจียงเจินที่อยู่ทางนั้นสิ เธอยังรู้วิธีหาแหล่งน้ำเลย คงจะตั้งใจศึกษาการบ้านมาอย่างดีแน่ ๆ]

[แน่นอนอยู่แล้ว เจินเจินของพวกเราอ่านหนังสือและค้นคว้าข้อมูลติดต่อกันหลายวันเลย ตอนไลฟ์พวกเราก็เห็นกันหมดแล้ว]

[พวกเราต้อนรับแขกรับเชิญแบบนี้แหละ]

[ขอเตือนนิดนึงนะ ความจริงรายการนี้ดังมาก ดาราหลายคนอยากมาร่วมรายการ ทั้งคนดังและไม่ดัง ดาราที่เคยมาร่วมรายการ มีทั้งคนที่ไม่มีชื่อเสียงแล้วดังขึ้นมาเลย แต่ก็มีคนที่มีชื่อเสียงมากอยู่แล้วแต่กลับพลาดท่าในรายการนี้อย่างหนักด้วย]

[คุณอาจจะเก่ง แต่ที่นี่ คุณยังรู้ไม่มากเท่าผู้ชมอย่างพวกเราหรอก]

คนดูเก่าของรายการกรีนวิลเดอร์เนส รู้สึกไม่พอใจกลุ่มของหนิงหนิงเป็นอย่างมาก

[ตอนนี้มากกว่าห่วงคน ฉันกลับกังวลว่าสัตว์จะเป็นอะไรหรือเปล่ามากกว่า]

[ถ้าสัตว์ทำร้ายคนจะให้ใครรับผิดชอบล่ะ?]

[ก็ต้องให้คนรับผิดชอบสิ น้ำเป็นของส่วนรวม ใครใช้ให้พวกเขาไปขวางทางล่ะ]

ไม่ว่าช่องแสดงความคิดเห็นจะด่าทออย่างไร ทั้งสามคนที่อยู่ในจอก็เตรียมพร้อมที่จะกางเต็นท์แล้ว

ส่วนใหญ่เป็นหนิงเหนียนที่ทำ

ชุดอุปกรณ์ที่ทีมงานรายการเตรียมไว้ให้ก็ค่อนข้างครบครัน

ทั้งเต็นท์ แก้วน้ำ และของใช้พื้นฐานในชีวิตประจำวันอื่น ๆ มีให้ครบหมด

คนดูต่างส่ายหัวด้วยความทึ่ง

[เงื่อนไขขนาดนี้ จะเรียกว่าเอาชีวิตรอดได้ยังไง]

[แขกรับเชิญสามซีซั่นก่อนหน้าคงน้ำลายไหลแน่ ๆ]

[ไม่รู้สึกว่าการดูแลในตอนนี้มันดีเกินไปหรือไง]

[พวกแขกรับเชิญนี่จ่ายเงินให้กองถ่ายหรือไง ถึงได้เตรียมของดี ๆ ให้ขนาดนี้]

เว่ยฉือมองเห็นคอมเมนต์ที่ไหลเข้ามาในหน้าจอ และรู้สึกว่าสถานการณ์นี้ช่างคุ้นเคยอย่างประหลาด

เขาขยับเข้าไปใกล้เจียงซั่ว แล้วขยับปากพูดเงียบ ๆ

เจียงซั่วเบิกตากว้างขึ้น ก่อนจะพยักหน้าอย่างแรง

เจียงซั่วมองคอมเมนต์ที่ไหลมาจนเหงื่อตก ต้องยอมรับว่าผู้ชมช่างมีความเฉียบคมจริง ๆ

เว่ยฉือถอนหายใจยาว ดูเหมือนว่าทุกคนจะเจอสถานการณ์เดียวกันนี่นา

เจียงซั่วถอนหายใจด้วยสีหน้าเคร่งเครียด แล้วเปลี่ยนไปดูห้องไลฟ์สดอื่น

ในห้องไลฟ์สด เด็กสาวกำลังตื่นเต้นชี้ไปที่พืชริมทาง พลางอธิบายอย่างกระตือรือร้นให้คนข้าง ๆ ฟัง

[เจินเจินฉลาดจังเลย รู้จักพืชพวกนี้ด้วย!]

[ดูท่าช่วงนี้ที่ตั้งใจเรียนรู้มาก็ไม่เสียเปล่านะ ฮ่า ๆ ๆ]

[ขอบเขตการทำการบ้านนี้กว้างมากจริง ๆ แม้แต่พืชริมทางก็ยังจำได้]

[พอเทียบกับอีกฝ่ายแล้ว เห็นได้ชัดว่าทุ่มเทความตั้งใจมาเต็มที่จริง ๆ]

[แม้ว่าเจินเจินของพวกเราจะไม่ได้มีพลังที่แข็งแกร่ง แต่เธอก็เป็นคนธรรมดาที่ขยันและมุ่งมั่น ฉันชอบเจินเจินที่เก่งแบบนี้ที่สุดเลย]

[พอเถอะ เจียงเจินเป็นคนธรรมดาเหรอ? เธอเป็นคนธรรมดาที่อยู่บ้านหลังใหญ่ คุณก็อยู่ได้เหรอ?]

[ฉันยอมรับว่าเจียงเจินทุ่มเทกับการคอลแลปครั้งนี้ แต่พวกคุณช่วยหยุดเหยียบย่ำหนิงหนิงทุกประโยคได้ไหม หนิงหนิงเก่งขนาดนั้น พวกเราเคยเอาเธอไปเปรียบเทียบกับเจียงเจินแล้วบอกว่าเธอไร้ค่าบ้างหรือเปล่า?]

เหลียงชิงฮวนฟังมาตลอดทางจนรู้สึกชาไปหมดแล้ว เธออดไม่ได้ที่จะถาม “เธอยังมีอะไรอีกมั้ยที่ไม่รู้จัก?”

เจียงเจินตอบอย่างจริงจัง “แน่นอนว่าต้องมีอีกเยอะสิ สิ่งที่ฉันรู้ยังน้อยมากเลยนะ”

เจียงฉือซิงทนมาตลอดทาง ในที่สุดก็ทนไม่ไหว “ช่วยเดินให้เร็วกว่านี้หน่อยได้ไหม?”

อากาศร้อนขนาดนี้ ทำไมถึงชอบบรรยายใต้แสงแดดนักนะ

เจียงเจินตบหัวตัวเองเบา ๆ “ใช่สิ พวกเราต้องรีบไปหาแหล่งน้ำกัน ทางนี้ใช่มั้ย?”

เธอยกเท้าขึ้นเล็กน้อยแล้วยืนยัน “น่าจะเป็นทางนี้แหละ”