แม่มดสาวทะลุมิติมาเป็นดาราตกอับ ใช้คำสาปนำทางสู่ชื่อเสียง - บทที่ 411 การเตือน
บทที่ 411 การเตือน
เหลียงชิงฮวน “เจินเจินเก่งมากเลย”
เจียงเจินรู้สึกเขินที่ได้รับคำชม จึงรีบปฏิเสธทันที “ไม่ได้เก่งอะไรหรอก แค่ก่อนมาที่นี่ได้อ่านหนังสือเกี่ยวกับเรื่องนี้อย่างหนัก เป็นการทำการบ้านแบบรีบ ๆ น่ะ”
เหลียงชิงฮวนกลอกตาในใจ แต่ภายนอกยังคงพูดเออออไปกับเธอ “ไม่จริงหรอก ดูอย่างฉันสิ ถึงจะพยายามจำก็จำไม่ได้หรอก”
เธอยักไหล่อย่างเกินจริงจนทำให้เจียงเจินและผู้ชมหัวเราะกันลั่น
[ฮ่า ๆ ๆ ชิงฮวน อย่าเพิ่งหมดหวังนะ!]
[จำไม่ได้ก็ไม่เป็นไร เรามีขาใหญ่ให้เกาะได้นี่!]
[เจินเจินนี่แหละคือขาใหญ่! รีบไปเกาะเร็วเข้า!]
[มีเจินเจินเป็นเพื่อนร่วมทีมในที่กลางแจ้งแบบนี้ คงรู้สึกอุ่นใจมากเลยนะ สรุปคือเป็นคนที่พึ่งพาได้มาก ๆ]
…
ไม่ว่าจะเป็นผู้ชมหรือเหลียงชิงฮวน ต่างก็พากันชมเจียงเจินกันใหญ่
เหลียงชิงฮวน “ไปกันเถอะ เรามาพยายามเป็นกลุ่มแรกที่หาแหล่งน้ำเจอกันเถอะ!”
เจียงเจินพูดอย่างมั่นใจมาก “ตกลง ออกเดินทางกันเลย!”
ทั้งสามคนออกเดินทางไปในทิศทางที่เจียงเจินบอก
เดินไปได้พักใหญ่ ระหว่างทางได้เปลี่ยนทิศทางไปหนึ่งครั้ง
ไม่คิดว่า ทั้งที่ดูเหมือนจะใกล้มาก แต่ระหว่างทางกลับมีทางคดเคี้ยววกวนมากมาย ทำให้ต้องเดินอยู่นาน สองชั่วโมงต่อมา ในที่สุดพวกเขาก็ได้ยินเสียงน้ำไหลเอื่อย ๆ ของลำธาร
เจียงเจินเงี่ยหูฟังเสียงแล้วพูดอย่างตื่นเต้น “น่าจะใช่แล้วล่ะ ฉันหามันเจอจริง ๆ ด้วย”
หลังจากเหนื่อยมานาน เหลียงชิงฮวนก็รู้สึกตื่นเต้นเช่นกัน “เจินเจินเก่งจังเลย! พวกเราเจอแหล่งน้ำแล้ว!”
ประโยคนี้มีความจริงใจอยู่ไม่น้อย
เจียงฉือซิงแบกของทั้งหมดของกลุ่มไว้ เขารู้สึกเหนื่อยอยู่บ้าง ยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อพลางถาม “คราวนี้ถูกแล้วใช่ไหม?”
เจียงเจินพูดอย่างมั่นใจ “ต้องถูกแน่นอน!”
เหลียงชิงฮวนพูด “พวกเราน่าจะเป็นกลุ่มแรกที่หาแหล่งน้ำเจอนะ ตามเจินเจินไปไม่มีผิดหวังจริง ๆ”
เจียงเจินยิ้มอย่างสำรวม
[ฮ่าๆๆ เจินเจินเก่งมากเลย!]
[เจินเจินของพวกเราเป็นคนที่ไว้ใจได้แบบนี้แหละ ไม่เหมือนกับบางคนฝั่งโน้นเลย เฮ้อออ]
[ฝั่งตรงข้ามเจอแหล่งน้ำตั้งแต่สองชั่วโมงก่อนแล้ว พวกคุณไม่เห็นกันหรือไง?]
[ใช่ไหมล่ะ ปกติพวกคุณชอบจับตาดูหนิงหนิงตลอด แล้วทำไมตอนนี้ถึงได้พูดเหมือนคนตาบอดแบบนี้ล่ะ?]
เจินกั่วส่วนใหญ่กลับมาตอนที่พวกหนิงหนิงกำลังพักผ่อนกัน พวกเขาไม่รู้เลยว่าหนิงหนิงกับอีกสองคนพบแหล่งน้ำไปนานแล้ว
ตอนนี้มีคนชมเจียงเจินกันใหญ่ ทำให้คนที่ดูคอมเมนต์รู้สึกสงสัย
พอได้ยินเสียงคัดค้านในคอมเมนต์ แฟนคลับก็รีบไปดูที่ห้องไลฟ์สดของหนิงหนิงทันที หนิงหนิงและเพื่อน ๆ กำลังนั่งพักกันอย่างสบายอารมณ์อยู่ริมแม่น้ำ ไม่ไกลจากที่ที่เจียงเจินและคนอื่น ๆ อยู่เท่าไหร่
กลุ่มเจินกั่ว : …
น่าอายจังเลย
แฟนคลับรู้กันหมดแล้ว แต่เจียงเจินและคนอื่น ๆ ยังไม่รู้ตัวเลย
เหลียงชิงฮวนถอนหายใจ “สรุปว่า ยังไงก็ต้องเตรียมตัวล่วงหน้าจริง ๆ นั่นแหละ”
เมื่อเธอพูดประโยคนั้นออกมา มันชัดเจนเกินไปว่าเธอกำลังพูดเป็นนัยถึงใคร
ผู้ชมไม่จำเป็นต้องเดาเลยว่า เหลียงชิงฮวนกำลังพูดเหน็บใคร
[อึดอัดจังเลย นิ้วเท้าขดจนจะทำเป็นปราสาทได้แล้ว]
[ฉันนี่ทึ่งจริง ๆ กับคนบางคนที่ไม่รู้อะไรเลย แต่กลับกล้าพูดจาว่าร้ายคนอื่นลับหลังอย่างไม่อายเชียว]
[แบบนี้มันก็ไม่ต่างอะไรกับการด่าคนลับหลังเลย]
[จะโทษชิงฮวนได้ไง ในเมื่อหนิงหนิงและพวกก็…]
[ชิงฮวนของพวกเราก็แค่ตรงไปตรงมา กล้าพูดในสิ่งที่คนอื่นไม่กล้าพูด ฉันไม่เชื่อหรอกว่าตอนที่หนิงหนิงหาแหล่งน้ำได้ พวกคุณไม่ได้คิดแบบนี้]
[เลิกมาสั่งสอนคนอื่นด้วยมุมมองเทพเจ้าได้แล้ว น่ารำคาญจะตาย]
[ที่หนิงหนิงหาแหล่งน้ำเจอ ก็เป็นแค่เรื่องโชคดีล้วน ๆ]
[หนิงหนิงเคยบอกคุณเหรอว่าเธอหาแหล่งน้ำเจอเพราะโชคดี?]
[ขอร้องล่ะ ขอให้ฉันมีโชคดีเหมือนหนิงหนิงบ้างเถอะ!]
…
พอเหลียงชิงฮวนพูดจบ เจียงเจินก็ส่ายหน้า “นิสัยคนเราไม่เหมือนกันนี่นา บางคนก็ไม่ชอบเตรียมตัวล่วงหน้า อาจจะเป็นเพราะพวกเขามั่นใจก็ได้”
เหลียงชิงฮวนเบ้ปาก แสดงท่าทีดูถูก
เจียงฉือซิงฟังจนทนไม่ไหว “จะไปได้หรือยัง?”
เจียงเจินและเหลียงชิงฮวนพูดคุยด้วยท่าทีตื่นเต้นยิ่งขึ้น ในขณะที่ทั้งสามคนเดินไปยังแหล่งน้ำ ยิ่งเข้าใกล้ก็ยิ่งดีใจมากขึ้น
เพราะพวกเขาทั้งสองคนไม่ได้สังเกตเห็นคนทั้งสามที่อยู่ริมแม่น้ำในทันที
เมื่อพวกเขาแหวกกิ่งไม้ออก สิ่งแรกที่เห็นคือซูเจาที่กำลังมองมาทางพวกเขา
เหลียงชิงฮวนกำลังจะพูดคำว่า ‘กลุ่มเราเป็นที่หนึ่ง’ แต่คำพูดนั้นติดอยู่ที่ลำคอ เธอถึงกับงงไปชั่วขณะ ก่อนจะหลุดปากออกมาว่า “พวกเธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”
ซูเจากลอกตา “ป่านี่เป็นบ้านของเธอหรือไง? ทำไมฉันจะอยู่ที่นี่ไม่ได้”
เจียงเจินตอบสนองได้เร็วกว่าเธอ จึงถามว่า “พวกเธอหาเจอตั้งแต่เมื่อไหร่?”
ซูเจาตอบว่า “เจอตั้งนานแล้ว นั่งจนเบื่อแล้วด้วยซ้ำ”
นั่งจนเบื่อแล้วเหรอ แสดงว่าคงมาถึงนานมากแล้ว
นึกถึงคำที่ตัวเองพูดไปก่อนหน้านี้ เจียงเจินอดที่จะหน้าแดงไม่ได้
เจียงเจินพูดว่า “พวกเธอเก่งจังเลยนะ หาเจอเร็วขนาดนี้”
“นั่นสินะ เร็วกว่าพวกเธอเยอะเลย” ซูเจาพูด
เจียงเจินรู้สึกเหมือนโดนตอกกลับ จริงด้วย อย่าไปหวังว่าซูเจาจะรักษาหน้าให้เลย
หนิงหนิงกับหนิงเหนียนไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรกับการมาของพวกเขาเลย
พวกเขามาหาความน่าอับอายใส่ตัวเท่านั้นเอง
เจียงฉือซิงเร่งอีกครั้ง “จะไปตักน้ำกันได้หรือยัง?” เขาไม่รู้สึกกระอักกระอ่วนอะไร เพราะเขาไม่ได้เข้าไปยุ่งกับบทสนทนาเมื่อครู่ของเจียงเจินกับเหลียงชิงฮวน
หลังจากโดนหนิงหนิงตบหน้ามาหลายครั้ง สิ่งหนึ่งที่เจียงฉือซิงได้เรียนรู้คือ เวลาที่ไม่จำเป็นก็ควรพูดให้น้อยลง เพราะถ้าพูดไปมั่ว ๆ เมื่อไหร่ก็มีโอกาสที่จะโดนตบหน้าได้
ดูอย่างเจียงเจินกับเหลียงชิงฮวนสิ เห็นไหม
น่าเสียดายที่เจียงเจินดูเหมือนจะยังไม่เข้าใจเรื่องการขอโทษ
ช่างมันเถอะ ไม่ใช่ธุระอะไรของเขาสักหน่อย
เจียงฉือซิงวางกระเป๋าลง ทิ้งทั้งสองคนไว้ แล้วไปตักน้ำ
เจียงเจินและเหลียงชิงฮวนเพิ่งรู้สึกตัว รีบไปช่วยเจียงฉือซิงทันที
หลังจากตักน้ำเสร็จอย่างทุลักทุเล เจียงเจินก็มีเวลาว่างพอที่จะสังเกตเห็นเต็นท์ที่กางอยู่ไม่ไกลจากริมน้ำ
เธอเคยดูรายการมาก่อน จึงรู้ว่าริมน้ำมักจะมีสัตว์ป่าลงมากินน้ำ และไม่ควรตั้งแคมป์ใกล้ริมน้ำ
เธออ้าปาก แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา
เหลียงชิงฮวนมองตามสายตาของเธอ และก็สังเกตเห็นเช่นกัน
เธอกำลังจะหัวเราะเยาะพวกเขา แต่เจียงเจินก็ดึงแขนเธอไว้ทันที “พวกเราไปกันเถอะ”
เหลียงชิงฮวนเข้าใจความหมายของเจียงเจินในทันที เธอยิ้มเล็กน้อยและตอบว่า “ได้ ไปกันเถอะ”
ทั้งสามคนสะพายกระเป๋าขึ้นหลังอีกครั้งแล้วเดินจากไป
ก่อนจากไป เจียงเจินยิ้มให้หนิงหนิงและคนอื่น ๆ “หวังว่าพวกเธอจะสนุกนะ”
ซูเจามองเธอแวบหนึ่ง ยังไงก็รู้สึกว่าคำพูดของเจียงเจินนั้น แฝงไปด้วยความประชดประชันจริง ๆ
เธอยิ้มน้อย ๆ พลางตอบว่า “ขอบคุณนะ แต่ฉันว่าเธอควรใส่ใจตัวเองก่อนจะดีกว่า ขนาดหาน้ำยังยากเลย”
[ปากของซูเจานี่มัน ทำให้ฉันโมโหจริง ๆ]
[ฉันไม่ได้เป็นแฟนคลับหรอก ฮ่า ๆ ๆ แต่ฉันว่าซูเจาคนนี้ต่างหากที่แสดงความจริงใจ]
[หา? ซูเจาจริงใจเหรอ เลิกพูดเถอะ เธอแค่ไม่มีมารยาทเท่านั้นแหละ]
[แปลกจัง เจียงเจินก็ไม่รู้เหรอว่าไม่ควรอยู่ใกล้ริมน้ำ?]
[ใช่ไหมล่ะ เจียงเจินก็ทำการบ้านมาแล้วนี่ ขนาดหาแหล่งน้ำเจอ เรื่องที่ไม่ควรอยู่ริมน้ำเธอก็น่าจะรู้สิ]
[ทำไมเจียงเจินถึงไม่เตือนหนิงหนิงล่ะ?]
[แล้วคุณรู้ได้ยังไงว่าเจียงเจินไม่ได้เตือน? บางทีอาจจะแค่นึกไม่ออกตอนนั้นก็ได้นะ?]
YOU MAY ALSO LIKE
