แม่มดสาวทะลุมิติมาเป็นดาราตกอับ ใช้คำสาปนำทางสู่ชื่อเสียง - บทที่ 413 คนตกปลาจะไม่ยอมกลับมือเปล่า

บทที่ 413 คนตกปลาจะไม่ยอมกลับมือเปล่า

[ถูกต้อง การที่ชายหญิงนั่งด้วยกันสองต่อสอง มันก็ไม่ค่อยเหมาะสมอยู่แล้ว ฉันคิดว่าน้องจี๋ซางคิดรอบคอบดีแล้ว]

[???]

[คุณฟังตัวเองพูดหรือเปล่า? หวังโหย่วแต่งงานแล้วนะ พูดอะไรเพ้อเจ้อ?]

[นี่มันไลฟ์สตรีมนะ ทุกคนก็เห็นกันหมด จะมีอะไรไม่เหมาะสม?]

[วงการบันเทิงสมัยนี้มันวุ่นวายปนเปกันไปหมด น้องจี๋ซางแค่ต้องการป้องกันความเป็นไปได้ต่าง ๆ เท่านั้น เขาห่วงใยพี่สาวจริง ๆ แล้วอีกอย่าง การที่พี่สาวต้องนั่งกับอาจารย์หวังมันก็น่าอึดอัดออก]

…

คอมเมนต์ที่ไหลไปมาต่างพูดกันคนละเรื่อง ทำให้บรรยากาศคึกคักเป็นอย่างมาก

เจี่ยงซั่วไม่คาดคิดว่ากลุ่มนี้ก็มีเรื่องให้ทะเลาะกันได้ กลุ่มนี้เป็นกลุ่มที่พวกเขาคิดว่าไม่น่าจะมีปัญหาที่สุดแล้ว

เปิดรายการมาได้แค่ครึ่งวัน ทุกกลุ่มก็มีเรื่องให้ทะเลาะกันในแบบของตัวเอง แน่นอนว่ากลุ่มที่ทะเลาะกันมากที่สุดก็ยังคงเป็นกลุ่มของหนิงหนิง

ทางฝั่งหนิงหนิง ยังมีหลายคนที่พนันไว้ว่าหนิงหนิงกับซูเจาจะต้องมีปัญหากัน

พวกเขายังคงตั้งความหวังว่าหนิงหนิงกับซูเจาจะทะเลาะกันสักครั้ง เพื่อให้พวกเขาได้ดูความวุ่นวาย

กลุ่มของหนิงหนิงนั้น ก็มีเรื่องวุ่นวายมากมายจริง ๆ

อย่างเช่นตอนนี้ หลังจากพักได้สักพัก ซูเจาก็เริ่มอีกแล้ว ร้องโวยวายว่าหิว

ทางรายการมีแค่อุปกรณ์ให้เท่านั้น ส่วนของกินของดื่มต้องลงมือทำเอง

แม้จะหาน้ำเจอแล้ว แต่เรื่องอาหารก็ยังเป็นปัญหาอยู่

ซูเจา “ฉันหิวแล้วจะกินอะไรดี?”

เธอร้องถามด้วยความเร่งรีบ

หนิงเหนียนมองดูผิวน้ำใสแจ๋วแล้วพูดว่า “มีปลานะ ตกปลากินก็ได้”

แต่พอผู้ชมได้ยินว่าเขาจะตกปลา ทุกคนก็หัวเราะออกมา

[มาอีกแล้ว มาอีกแล้ว ตกปลาอีกแล้ว ฮ่า ๆ ๆ]

[อีกแล้ว ช่วงตกปลาสุดฮิตที่ทุกคนชื่นชอบ]

[ขำมาก ทำไมแขกรับเชิญเกือบทุกคนถึงเลือกตกปลาก่อนล่ะ คงไม่คิดว่าจะยากขนาดนั้นสินะ?]

[ก็นะ การจัดการปลามันง่ายกว่าไก่ตั้งเยอะ ฮ่า ๆ ๆ]

[ปลา : ลองมาตกดูสิ]

[ต่อจากนี้คือช่วงเวลาแห่งการเป็นพยานปาฏิหาริย์]

พวกเขาพูดแบบนั้น เพราะเจอแขกรับเชิญหลายคนที่ตอนแรกเลือกตกปลา แต่สุดท้ายกลับจับปลาไม่ได้สักตัว จนต้องไปจับสัตว์ปีกที่ทางรายการเตรียมไว้แทน

การตกปลาดูเหมือนจะง่าย แต่ความจริงแล้วมันยากมาก

การตกไม่ได้อะไรเลยนั้นเป็นเรื่องปกติ

ไม่ว่าผู้ชมจะไม่เชื่อมั่นแค่ไหน หนิงเหนียนก็เตรียมอุปกรณ์ตกปลาไว้พร้อมแล้ว

[ทนไม่ไหวแล้ว ทำไมในถุงอุปกรณ์ถึงมีเครื่องมือตกปลาด้วยล่ะ นี่มันเหมือนป้อนข้าวให้ถึงปากเลยนะ]

[ฉันว่ากองถ่ายนี่ร้ายกาจนะ จงใจให้แขกรับเชิญพวกนี้กระโดดเข้ากองไฟเลยฮ่า ๆ ๆ]

[ใช่ รีบ ๆ ตกปลากันเถอะ มาดูกันว่าจะตกได้หรือเปล่า]

หนิงเหนียนเตรียมคันเบ็ดพร้อมติดเหยื่อแล้วโยนลงน้ำ

เขานั่งลงริมทะเลสาบ อดทนรอให้ปลามาติดเบ็ด

ซูเจาดูไม่ค่อยสนุกกับกิจกรรมนัก นั่งเท้าคางอยู่ข้าง ๆ ด้วยท่าทางเบื่อหน่าย

หนิงหนิงที่เพิ่งได้เห็นการตกปลาเป็นครั้งแรก กลับรู้สึกสนใจอยู่บ้าง จึงเข้าไปดูหนิงเหนียนตกปลาอย่างใกล้ชิด

เวลาผ่านไปยี่สิบนาที ขณะที่พวกเขาจ้องมองคันเบ็ด แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าจะมีปลามากินเหยื่อเลย

[ฮ่า ๆ ๆ ฉันบอกแล้วไงว่าต้องเป็นแบบนี้ ตกไม่ได้สักตัวหรอก ฮ่า ๆ ๆ]

[ตลกจริง ก็บอกแล้วไงว่าอย่าคิดว่าการตกปลามันง่าย ก็มีตัวอย่างให้เห็นมาตั้งเยอะแล้วนะ]

หนิงหนิงเริ่มหมดความอดทนไปเรื่อย ๆ “น่าเบื่อจัง”

ให้เธอจับเองยังจะเร็วกว่า

หนิงเหนียนอธิบาย “ไม่เป็นไร แค่ต้องใช้ความอดทนหน่อยเท่านั้นเอง”

ซูเจาพูด “ถ้าต้องใช้ความอดทน แล้วตอนเย็นจะได้กินไหมเนี่ย ช้าเกินไปแล้ว”

[ชิ ถ้าบ่นว่ามันช้า เธอมีฝีมือพอจะทำเองไหมล่ะ]

[นั่นแหละ ถ้าไม่ลงมือทำเองแล้วจะพูดไปทำไม น่าละอายจริง ๆ]

[น่ารำคาญจะตาย ซูเจาหุบปากหน่อยได้ไหม]

[มีคนรังแกน้องชายแล้ว หนิงหนิงจะทนดูได้เหรอ?]

[น่ารำคาญจริง ๆ ทำไมชอบยุแยงความสัมพันธ์ระหว่างหนิงหนิงกับซูเจาจัง ถ้ามีความสามารถก็ไปยุให้เจียงเจินกับซูเจาโต้ตอบกันเองสิ]

…

ข้อความยั่วยุบนหน้าจอเพิ่งจะผ่านไป หนิงหนิงก็พยักหน้าเห็นด้วยพลางพูดว่า “จริงด้วย ช้าเกินไปแล้ว”

[???]

[นั่นน้องชายเธอนะ? เธอพูดอะไรของเธอน่ะ?]

[พูดแบบนี้ ไม่ช่วยหนิงเหนียนแต่ไปช่วยคนนอก หนิงเหนียนจะเสียใจนะ]

[หนิงหนิงโดนคาถาอะไรเข้าหรือเปล่า ฉันยอมแพ้แล้ว รู้สึกว่าไม่เหมือนตัวเธอเลย]

[พูดอะไรไร้สาระ หนิงหนิงเป็นตัวของเธอเองมาตลอด พวกคุณจะมาบอกว่าเธอไม่เป็นตัวของเธอเองแค่เพราะเธอไม่ได้ทำตามที่พวกคุณคิดไม่ได้นะ]

…

คอมเมนต์ในช่องแชทต่างออกมาแก้ต่างให้หนิงเหนียน แต่ตัวหนิงเหนียนเองกลับไม่รู้สึกอะไร

หนิงหนิงพูดกับหนิงเหนียนว่า “ขอฉันลองบ้างสิ”

“อืม” หนิงเหนียนส่งคันเบ็ดตกปลาให้อย่างว่าง่าย

ซูเจาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “คุณทำเป็นเหรอ?”

หนิงหนิง “ลองดู”

หนิงหนิงเลียนแบบท่าทางของหนิงเหนียน โยนเหยื่อลงไปในน้ำ

[ฮ่า ๆ มาอีกแล้ว คนที่ไม่เชื่อในอาถรรพ์]

[ฉันว่าหนิงหนิงทำได้นะ ฉันเชื่อมั่นในหนิงหนิง!]

[ฮ่า การตกปลาต้องใช้ประสบการณ์ ไม่ใช่พรสวรรค์นะ นี่น่าจะเป็นครั้งแรกที่เธอตกปลา ฉันว่าคงยากหน่อย]

[ฉันว่าสิ่งที่หนิงหนิงทำดีกว่าซูเจาเยอะ เธอตำหนิคนอื่นว่าช้า แต่เธอก็ลงมือลองทำเองจริง ๆ]

[แล้วก็คงจะโดนหักหน้าฮ่า ๆ]

มีข้อความล้อเลียนหนิงหนิงมากมายปรากฏขึ้นมา

แต่ก่อนที่พวกเขาจะหัวเราะจบ วินาทีถัดมา หนิงหนิงก็สะบัดมือ กระชากปลาที่กำลังดิ้นรนออกมาจากน้ำได้หนึ่งตัว

ผู้ชม : …

[???]

[[ตกได้แล้วเหรอ? นี่มันนานแค่ไหนเองนะ?]

[รายงานครับ นับจากที่หนิงหนิงโยนเหยื่อลงไป ยังไม่ถึงสามนาทีด้วยซ้ำ]

[สามนาที ได้ปลาหนึ่งตัว…]

[นี่คือสิ่งที่เรียกว่าการคุ้มครองมือใหม่ในตำนานหรือเปล่า?]

[น่าจะใช่นะ แต่การคุ้มครองนี้มันเกินไปหน่อยไหม]

[อ๊าาา ทำไมตอนที่ฉันเป็นมือใหม่ถึงไม่ได้รับการปฏิบัติแบบนี้บ้างล่ะ!]

บ่นยังไม่ทันจบ ในวินาทีถัดมา หนิงหนิงก็ตกปลาตัวใหญ่ที่สดใหม่กว่าตัวเมื่อกี้ออกมา

[นี่มันเกินไปแล้วนะ?]

[ครั้งนี้ทิ้งช่วงนานแค่ไหนกัน?]

[รายงานครับ! สองนาที!]

[อะไรนะ? สองนาที?]

[ถ้าไม่ได้เห็นกับตาตัวเอง ฉันคงคิดว่าคุณกำลังหลอกฉันอยู่]

[นี่คือการคุ้มครองมือใหม่จริงเหรอ? ฉันไม่เชื่อหรอกนะ]

[ถ้าอยากรู้ว่าเป็นช่วงคุ้มครองมือใหม่จริงหรือเปล่า ดูการแสดงฝีมือรอบต่อไปของเธอก็รู้แล้ว]

หนิงหนิงตกปลาได้อีกตัวในวินาทีต่อมา

[…]

[ฉันรู้สึกชาไปหมดแล้ว ฮ่า ๆ!]

[นี่ไม่สามารถอธิบายด้วยคำว่าการคุ้มครองมือใหม่ได้แล้วนะ]

[รู้สึกว่าไม่มีหน้ามองใครแล้ว ช่วยด้วย!]

[นี่ไม่ใช่พรสวรรค์แล้ว นี่มันอัจฉริยะชัด ๆ!]

[ฮือ ๆ ๆ คุณรู้ไหมว่าฉันอิจฉามากแค่ไหน!]

[ทางรายการ : รู้อย่างนี้ไม่น่าให้ไปเลย]

[ฉันรู้แล้ว ที่หนิงหนิงไม่ได้เข้าข้างหนิงเหนียนเมื่อกี้ เพราะเธอแค่รู้สึกว่ามันช้าเกินไปจริง ๆ เท่านั้นเอง]

[จริงด้วยฮ่า ๆ ๆ ๆ]

[เป็นแค่ความหมายตามตัวอักษรเท่านั้น แต่กลับถูกตีความว่าไม่เข้าข้างหนิงเหนียน น่าปวดหัวจริง ๆ]

…

เพียงแค่สิบนาทีผ่านไป หนิงเหนียนยืนมองดูปลาเกือบสิบตัวที่ริมฝั่ง แล้วจมอยู่ในภวังค์ความคิด

เขาเริ่มสงสัยในชีวิตตัวเองนิดหน่อย

ซูเจาในที่สุดก็พอใจ “ดูเหมือนว่าไม่ต้องใช้ความอดทนเลยนะ”

หนิงเหนียน : “…”

ซูเจาเอ่ยอย่างกระตือรือร้น “ขอฉันลองบ้าง”

หนิงหนิงส่งคันเบ็ดให้เธอ

สิบนาทีต่อมา หนิงเหนียนมองไปยังกองปลาที่กองสูงอยู่อีกด้าน แล้วก็ตะลึงงันไปพร้อมกับผู้ชมทั้งหลาย