แม่มดสาวทะลุมิติมาเป็นดาราตกอับ ใช้คำสาปนำทางสู่ชื่อเสียง - บทที่ 498 ทำไมคุณถึงอยู่ที่นี่

หนิงหนิง “พวกเขากำลังปลูกต้นไม้เหรอ?”

เฉินมู่อธิบายว่า “ใช่ครับ เพราะสัตว์เกือบทั้งหมดในป่าอาศัยอยู่แค่ครึ่งหนึ่งของพื้นที่ อาหารจึงไม่เพียงพอสำหรับทุกตัว แต่ละตัวผอมลงมาก หน่วยงานรัฐบาลจึงจัดกิจกรรมปลูกต้นไม้ขึ้น และทุกคนก็มาช่วยกัน”

มองดูภาพการทำงานที่คึกคักนี้ หนิงหนิงรู้สึกทึ่ง

เพียงแค่หนึ่งคืน พวกเขาก็สามารถรวบรวมคนมากมายและทำงานได้มากขนาดนี้

ช่างเป็นความสามารถในการจัดการและการตอบสนองที่ยอดเยี่ยมจริง ๆ

ขณะกำลังคิดอยู่ เธอก็ได้ยินเสียงเรียกอีกครั้ง

“หนิงหนิง!”

หนิงหนิงหันไปมองตามทิศทางเสียงเรียก

“จินซุ่ย?”

จินซุ่ยยังถือพลั่วอยู่ในมือ พลางโบกมือให้เธอไปด้วย

หญิงสาวไม่ได้สวมชุดโลลิต้าอันสวยงามของเธอตามปกติ เธอสวมแค่เสื้อเชิ้ตขาวและกางเกงดำอย่างเรียบง่าย หนิงหนิงจึงเกือบจำเธอไม่ได้

ข้าง ๆ ตัวเธอยังมีถังถังอยู่ด้วย พวกเธอกำลังช่วยทำงานไปกับกลุ่มคน

ถังถังเข้ามาจับตัวหนิงหนิงพลิกดูทั้งด้านหน้า ด้านหลัง ด้านซ้าย และด้านขวา เมื่อแน่ใจว่าหนิงหนิงไม่ได้รับบาดเจ็บ เธอถึงได้โล่งใจ

หนิงหนิง “พวกคุณก็มาเมื่อคืนเหมือนกันเหรอ?”

ที่นี่อยู่ไกลจากเมืองหนิงเฉิงพอสมควร

จินซุ่ย “มาตั้งแต่ตีห้ากว่าแล้ว พ่อแม่ของฉันก็อยากมาด้วย แต่เพราะช่วงนี้ที่บ้านค่อนข้างยุ่ง พวกเขาเลยมาด้วยกันไม่ได้ แต่ก็ยังดีที่พี่ถังถังมาด้วยกันกับฉัน”

ถังถังดูกังวลอยู่บ้าง “วิญญาณผู้พิทักษ์ไม่เป็นไรใช่ไหม ในห้องไลฟ์สดเห็นมันแล้ว ดูเหมือนว่ามันจะบาดเจ็บ”

เฉินมู่ได้ยินแล้วยิ้มพลางพูดว่า “ถ้ากังวลก็ปลูกต้นไม้เพิ่มอีกสักหน่อย พลังของวิญญาณผู้พิทักษ์มาจากผืนดิน ยิ่งพวกคุณปลูกต้นไม้มาก พื้นที่ตรงนี้ก็จะมีพลังชีวิตอุดมสมบูรณ์ยิ่งขึ้น พลังของวิญญาณผู้พิทักษ์ก็จะยิ่งแข็งแกร่ง และฟื้นตัวได้เร็วขึ้นด้วย”

จินซุ่ยตื่นเต้นดีใจทันที “จริงเหรอ?”

เธอรีบพาถังถังกลับไปทันที ทั้งสองคนลงมือปลูกต้นไม้อย่างกระตือรือร้น ดูเหมือนจะมีพลังมากกว่าเดิม

เส้นทางทั้งสาย มีผู้คนอยู่ทุกหนแห่ง

ทุกคนต่างยุ่งจนไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมา

ตามที่หนิงหนิงเห็น คาดว่าภายในสามวัน บนภูเขานี้ คงจะปลูกต้นไม้ได้อย่างหนาแน่นแน่นอน

เฉินมู่พูดว่า “จริง ๆ แล้วคนยังน้อยอยู่ น่าจะมีคนมาอีกมากกว่านี้”

หนิงหนิง “…”

‘นี่ยังไม่พออีกเหรอ ถ้ามากันอีกคงเหยียบภูเขาให้แบนได้’

เธอถามอีกครั้งด้วยความสงสัย “พวกเขาไม่กลัวจริง ๆ หรือ?”

ฝั่งตรงข้ามเป็นดอกฮิกันบานะสีแดงจากปรโลกนะ

เฉินมู่ “ดังนั้น พวกเราต้องรีบไปที่นั่น คอยดูสถานการณ์หน่อย”

พวกเขาทั้งสองคนมาถึงเส้นแบ่งเขต ที่นี่ยังคงมีคนจำนวนมาก ส่วนด้านนี้กำลังวุ่นวายอยู่กับการติดตั้งแนวกั้น

หนิงหนิงมองเห็นหนิงเหนียนในฝูงชนได้ในทันที

เขากำลังพูดคุยกับกลุ่มคน มีเหงื่อเต็มศีรษะ นั่งยอง ๆ พักผ่อนด้วยกัน

คนข้าง ๆ พูดอะไรบางอย่างแล้วตบไหล่หนิงเหนียน หนิงเหนียนยิ้มเล็กน้อย อีกฝ่ายก็ยิ้มด้วยเช่นกัน

ดูเหมือนพวกเขาจะเข้ากันได้ดี

หนิงเหนียนเห็นหนิงหนิงแล้ว ดวงตาของเขาสว่างขึ้นทันที และยิ้มให้หนิงหนิงเบา ๆ

โจวฉีอันก็อยู่ที่นั่น เขาโบกมือให้หนิงหนิง

ทุกคนทักทายหนิงหนิง

ส่วนหนิงเหนียนวิ่งเข้ามาหาเธอถึงที่

หนิงเหนียน “เธอมาแล้ว”

หนิงหนิง “ใช่ งานรักษาความปลอดภัยเป็นหน้าที่ของฉัน”

หนิงเหนียน “มันจะอันตรายหรือเปล่า”

หนิงหนิง “น่าจะไม่เป็นไร ถ้ามีอันตรายก็คงเป็นพวกคุณมากกว่า”

หนิงเหนียนถูกล้อจนหัวเราะออกมา

ทันใดนั้นก็มีคนเรียกเขาจากด้านหลังให้กลับไปทำงาน

หนิงเหนียนเอ่ยลา “ฉันไปทางนั้นก่อนนะ”

หนิงหนิงพยักหน้า เขาวิ่งกลับไปอีกครั้ง และเข้าร่วมกับความวุ่นวายนั้น

วาเซียทำเสียงจิ๊จ๊ะ “เด็กคนนี้ ดูร่าเริงกว่าแต่ก่อนเยอะเลย”

หนิงหนิงเห็นด้วยอย่างมาก

จริง ๆ แล้วเขาร่าเริงกว่าแต่ก่อนมากทีเดียว

หนิงเหนียนไม่ใช่คนที่เย็นชาอะไรตั้งแต่แรก เพียงแค่เขาปิดกั้นตัวเองมาตลอด

ตอนนี้เขาก็ยินดีที่จะพูดคุยกับผู้อื่นแล้ว

หนิงหนิงดีใจที่ได้เห็นการเปลี่ยนแปลงของเขาในตอนนี้ ซึ่งสอดคล้องกับเงื่อนไขของสัญญา

เธอได้ไปพบกับคนอื่น ๆ จากหน่วยสืบสวนพิเศษ

พอเจอกัน เหมียวถานก็บ่นทันที “ดอกไม้นี่งอกได้เร็วมากเลยนะ”

หนิงหนิงไปดูแล้วถึงได้เข้าใจว่าเธอหมายถึงอะไร

เวลาผ่านไปหนึ่งวันหนึ่งคืน ดอกไม้เหล่านี้เติบโตข้ามเส้นแบ่งเขตไปแล้วถึงห้าเมตร รอบบริเวณแน่นขนัด เต็มไปด้วยดอกไม้สีแดง

บางแห่งกลับมีพื้นที่ว่างเปล่าทั้งหมด ดูเหมือนถูกทำลายไป

คาดว่าหมาป่ามาที่นี่แล้ว

บริเวณที่ที่ไม่ไกลออกไป มีผู้คนมากมาย แต่ไม่เกิดเหตุผิดปกติใด ๆ คาดว่าก็เป็นเพราะหมาป่าเช่นกัน

หมาป่าไม่ได้จากไปไหนเลย มันยังคงวนเวียนอยู่แถว ๆ นี้

อีกหลายคนก็มีความคิดเหมือนกับหนิงหนิง

จี๋ไหล “ไม่รู้ว่ามันจะดีใจขึ้นบ้างไหมที่เห็นคนมากมายขนาดนี้มาปกป้องป่า”

เหมียวถานตบเขาทีหนึ่ง “ไม่ว่าวิญญาณผู้พิทักษ์จะดีใจหรือไม่ก็ตาม ตอนนี้พวกเราต้องจัดการกับสิ่งเหล่านี้ให้เสร็จก่อน”

ไฟที่ยืมมาจากนรกนั้น ก่อนที่แนวกั้นจะขุดเสร็จ ก็ไม่สามารถใช้ในพื้นที่กว้างได้

แต่หากจะใช้จัดการกับดอกไม้ที่ออกมานอกเขตพวกนี้ ก็ยังได้อยู่

ทุกคนสวมหน้ากากป้องกันพิษ

ยันต์คาถาถูกโยนออกไป เปลวเพลิงลุกโชน ดอกฮิกันบานะสีแดงหายไปราวกับควัน

หลายคนคอยเฝ้าอยู่ตรงนี้ พอดอกฮิกันบานะสีแดงโผล่ขึ้นมา พวกเขาก็จุดไฟเผามันทันที

ต้องยอมรับว่า มันสมกับเป็นดอกไม้ที่เติบโตริมสะพานไน่เหอ*[1] ดื่มน้ำจากแม่น้ำหวงชวน*[2]จริง ๆ

พลังชีวิตของมันแข็งแกร่งมาก เพิ่งหายไปเมื่อครู่นี้เอง แต่เพียงไม่กี่นาทีต่อมา พวกมันก็โผล่ขึ้นมาอีกระลอกหนึ่ง

ก่อนหน้านี้ยังมีขงลี่ควบคุมอยู่ รู้ว่าเมื่อไรควรถอย เมื่อไรควรเดินหน้า

ตอนนี้หลังจากได้รับอิสระอย่างสมบูรณ์แล้ว พวกมันก็ไม่รู้จักความกลัวเลย

รู้แต่เพียงการเติบโตอย่างบ้าคลั่งเท่านั้น

หลายคนเพียงแค่ขว้างยันต์คาถา พลังก็ถูกใช้ไปอย่างรวดเร็วมาก

จี๋ไหลเช็ดเหงื่อ “เหนื่อยจัง ดีนะที่มีหนิงหนิงอยู่ด้วย”

เหมียวถาน “นั่นเป็นเพราะคุณอ่อนแอเกินไปต่างหาก”

จี๋ไหลแค่นเสียงฮึ “ก่อนที่จะพูดแบบนั้น คุณช่วยเช็ดเหงื่อที่หน้าผากของคุณให้สะอาดก่อนได้ไหม?”

หนิงหนิงฟังพวกเขาทะเลาะกันด้วยสีหน้าเรียบเฉย เธอโยนยันต์ไปทางนั้น ในชั่วพริบตา ดอกไม้ปรโลกก็หายไปไร้ร่องรอย

…

ด้วยเหตุนี้ ภายใต้ความพยายามร่วมกันของผู้คนมากมายนับไม่ถ้วน โครงการขนาดใหญ่นี้จึงสำเร็จลุล่วงด้วยความเร็วที่คาดไม่ถึง

สองวันต่อมา การทำแนวกั้นไฟก็เสร็จเรียบร้อยแล้ว

ต้นไม้เขียวชอุ่มก็ได้รับการปลูกใหม่ในป่าเรียบร้อย

ในช่วงสองวันนี้ หนิงหนิงและเพื่อน ๆ ทำภารกิจสำเร็จลุล่วงเป็นอย่างดี โดยไม่มีเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้นเลย

ทุกอย่างเตรียมพร้อมไว้หมดแล้ว เหลือแค่การจุดไฟเท่านั้น

เมื่อภารกิจในมือเสร็จสิ้นชั่วคราว ทุกคนก็จำเป็นต้องถอนกำลังออกจากป่า

คนจำนวนมากมายเริ่มลงเขา

แต่คนส่วนใหญ่ก็เพียงแค่อพยพลงไปด้านล่างชั่วคราวเท่านั้น

พวกเขาไม่ได้จากไปไหน เพราะสุดท้ายแล้วกำลังจะมีเหตุการณ์ใหญ่โตเกิดขึ้น

นี่เป็นการเผาป่าที่จัดการโดยหน่วยงานเบื้องบน ทุกคนต่างอยากอยู่ชมเหตุการณ์นี้

เวลาที่กำหนดไว้สำหรับการเผาป่าคือเวลาสองทุ่ม

ทุกคนบนภูเขาได้ถอนกำลังออกไปแล้ว ยกเว้นคนจากหน่วยสืบสวนพิเศษ

เวลาหนึ่งทุ่ม หนิงหนิงได้พบกับคนที่ถูกส่งมาจากโลกวิญญาณ

เมื่อเห็นคนที่เพิ่งมาถึง หนิงหนิง “…”

“โรล่า? ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ?”

แม้ว่าหญิงสาวตรงหน้าจะเปลี่ยนจากชุดยาวแบบโบราณมาเป็นเสื้อคลุมยาวธรรมดา และรวบผมขึ้น

ทว่าผมสีทองยาวนั่น ยังคงดึงดูดสายตาเสมอ

หนิงหนิงยังคงจำได้ทันที นี่คือโรล่า

โรล่ายิ้มตาหยี “ยังไง? แปลกใจเหรอ?”

หนิงหนิง “…”

‘จะไม่แปลกใจได้อย่างไร นี่มันเรื่องแปลกประหลาดชัด ๆ’

นับตั้งแต่ครั้งล่าสุดที่หงถีสุ่ย หลังจากเรื่องทั้งหมดจบลง โรล่าก็ติดตามเฮยไป๋อู๋ฉางไปโดยตรง

หนิงหนิง “คุณไม่ได้ไปเกิดใหม่เหรอ?”

โรล่าโบกมือ “อย่าพูดถึงมันเลย”

หลังจากนั้น โรล่าก็ได้ระบายถึงประสบการณ์ในปรโลกให้หนิงหนิงฟัง

โดยสรุปแล้ว มีเพียงประโยคเดียวคือ ‘ไม่ได้รับคิวเลย’

ตรงหน้าเธอยังมีคนเข้าคิวอีกหลายพันคน

กว่าจะถึงคิวโรล่าก็ไม่รู้ว่าจะเป็นปีไหนชาติไหน

[1] สะพานไน่เหอ หมายถึง สะพานในตำนานของจีนที่วิญญาณทุกดวงต้องข้ามเมื่อเดินทางถึงปรโลก เพื่อลืมเรื่องราวในอดีตชาติก่อนจะกลับชาติมาเกิดใหม่

[2] แม่น้ำหวงชวน หมายถึง แม่น้ำลืมเลือน เป็นเส้นทางไปสู่ปรโลกตามความเชื่อของคนจีน