แม่มดสาวทะลุมิติมาเป็นดาราตกอับ ใช้คำสาปนำทางสู่ชื่อเสียง - บทที่ 499 ปลูกต้นไม้และดอกไม้

โรล่า “ฉันเบื่อที่อยู่ในปรโลก พอดีที่นั่นขาดคนงาน ฉันเลยยื่นใบสมัครไปสัมภาษณ์ ไม่คิดว่าจะได้รับเลือก”

หนิงหนิง “สัมภาษณ์? เข้าทำงาน?”

โรล่า “นั่นไม่สำคัญหรอก คุณแค่ต้องรู้ว่า การเข้าทำงานสามารถสะสมคะแนนได้ ถ้าคะแนนสูงพอ ชาติหน้าก็สามารถเกิดในครอบครัวที่ดีได้”

หนิงหนิง “…”

บทสนทนาของพวกเธอทั้งสอง ทำให้คนรอบข้างอีกหลายคนฟังแล้วถึงกับงงงวย

เหมียวถาน “ตอนนี้ปรโลกก็ก้าวไปพร้อมกับยุคสมัยขนาดนี้แล้วเหรอ?”

‘ยังมีการสัมภาษณ์งานบนเนินเขาอีกเหรอ?’

เฉินมู่ “ไม่มีทางเลือก ยมบาลไม่อยู่ คนไม่พอ”

แต่ฟังดูแบบนี้ ก็ไม่เลวเหมือนกันนะ

คนจากปรโลกมาถึงแล้ว ทุกอย่างพร้อมแล้ว

โรล่า “เอาละ พวกคุณไปทำเถอะ ฉันจะคอยดูอยู่ข้าง ๆ”

คืนนี้ ท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาว

หนิงหนิงเงยหน้า รู้สึกว่านานมากแล้วที่ไม่ได้เห็นพระจันทร์

เป็นเรื่องจริงที่ว่า เมื่อได้เห็นพระจันทร์แล้วเท่านั้น ถึงจะรู้สึกสบายใจได้

“เตรียมพร้อมหรือยัง?”

“3…2…1 จุดไฟ!”

ไฟนรก พุ่งกระหน่ำด้วยความเร็วดุจสายฟ้าฟาด กวาดล้างป่าไปครึ่งหนึ่ง

ไฟที่ลุกท่วมทั้งภูเขาถูกแนวกันไฟและยันต์คาถาที่วางอยู่บนนั้น กั้นไว้อย่างแน่นหนา

แสงไฟลุกโชนขึ้นสู่ท้องฟ้า ทำให้ฟากฟ้าครึ่งหนึ่งกลายเป็นสีแดงฉาน

ผู้คนที่อยู่ตรงเชิงเขามองเห็นทุกอย่างได้อย่างชัดเจน

คนในฝูงชนเงียบกันผิดปกติ หลายคนเครียดจนเหงื่อผุดที่หน้าผาก

สัตว์บนภูเขาก็ดูกระสับกระส่ายไปด้วย เสียงซู่ซ่าดังมาจากป่า

หนิงหนิงยืนอยู่ที่ขอบแนวกั้น เธอได้ยินเสียงร้องไห้

เป็นเสียงร้องไห้ของดอกฮิกันบานะสีแดง

ฟังดูคล้ายเสียงร้องไห้ของเด็กเล็ก ๆ ทำให้ใจคนอดที่จะรู้สึกสงสารไม่ได้

ในช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิต พวกมันยังคงพยายามหลอกลวงผู้คน

หนิงหนิงไม่ลังเลที่จะเติมไฟเข้าไปอีก

เมื่อเผาไปนานเกือบหนึ่งชั่วโมงเต็ม ในที่สุดไฟก็ดับลง

แสงสีแดงหายไป เสียงเฮดังขึ้นมาจากด้านล่างของภูเขา

แสงไฟหายไป เหลือเพียงความมืดมิด

แสงไฟที่สลัว ๆ ส่องสว่างบนพื้นดิน

ในการจุดไฟเผาป่าครั้งใหญ่นี้ แผ่นดินกลับไม่ได้รับความเสียหายใด ๆ เลย ไม่มีผลกระทบเลยแม้แต่น้อย

ไม่มีอะไรเหลืออีกแล้ว

มีแค่ต้นไม้และหญ้าที่เหี่ยวเฉาไปนานแล้ว ทั่วทั้งบริเวณถูกปกคลุมไปด้วยไอแห่งความตายอันหนาทึบ

ป่าแห่งนี้ได้กลับคืนสู่รูปลักษณ์ดั้งเดิมของมันอย่างสมบูรณ์แล้ว

ในยามค่ำคืน มันดูแล้วเศร้าสลดเป็นพิเศษ

เหมียวถานถอนหายใจ “น่าสงสารจริง ๆ”

จี๋ไหลพยักหน้าเห็นด้วย

เฉินมู่ตบไหล่พวกเขาทั้งสอง “พอกันที ไปพักผ่อนกันเถอะ พรุ่งนี้เช้ายังมีงานต้องทำอีก”

ตอนที่ลงจากภูเขา ยังมีคนอีกหลายคนที่ยังไม่ได้ไป

หนิงหนิงเห็นเต็นท์มากมายที่ริมถนน

เมื่อเลื่อนดูโทรศัพท์ พบว่าหัวข้อในเทรนด์ยอดนิยมทั้งหมดล้วนกี่ยวกับการเผาภูเขาในคืนนี้

เรื่องเกี่ยวกับวิญญาณผู้พิทักษ์ดังกล่าวได้สร้างความสนใจให้กับผู้คนทั่วประเทศจริง ๆ

หนิงหนิงพักอยู่ที่โรงแรมใกล้ ๆ แถวนั้น เช้าวันรุ่งขึ้น เธอก็ถูกปลุกด้วยโทรศัพท์จากถังถัง

ถังถังตื่นเต้นมาก ถามถามหนิงหนิงว่าวันนี้จะขึ้นไปบนภูเขาด้วยกันไหม?

หนิงหนิงตอบด้วยความงุนงง “ทุกอย่างเสร็จสิ้นแล้วไม่ใช่หรือ? จะขึ้นไปบนภูเขาทำไมอีก?”

ถังถัง “ปลูกต้นไม้ไง”

อีกแล้ว ปลูกต้นไม้อีกแล้ว

‘เมื่อวานยังปลูกไม่เสร็จหรือไง?’

หลังจากตื่นนอน เธอพบว่าทีมงานรายการรวมถึงหนิงเหนียนหายไปกันหมดแล้ว

หนิงเหนียนทิ้งข้อความไว้ให้เธอว่า เขาก็ขึ้นเขาไปปลูกต้นไม้ด้วย

หนิงหนิงมองดูแสงอาทิตย์นอกหน้าต่าง รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย

แต่การอยู่คนเดียวก็น่าเบื่อ เธอจึงจัดการเก็บข้าวของนิดหน่อย แล้วขึ้นเขาไปด้วย

เธอใช้เวทมนตร์เล็กน้อย ทำให้ไม่มีใครจำเธอได้

การขึ้นเขาครั้งนี้ มีคนมากกว่าเมื่อวานเสียอีก

หนิงหนิงรู้สึกแปลกใจว่าทำไมผู้คนถึงมีจำนวนเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

เมื่อเข้าไปในป่า ทุกอย่างเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

รอบ ๆ เต็มไปด้วยต้นไม้ที่เพิ่งปลูกใหม่ นกมากมายเกาะอยู่บนกิ่งไม้ เต็มไปด้วยชีวิตชีวา

เมื่อมาถึงเส้นแบ่งเขต หนิงหนิงถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ

เธอเกือบจำไม่ได้ในทันที นี่คือสถานที่ที่เมื่อวานมีการขุดแนวกั้นไว้

พื้นที่ที่เคยเป็นแนวกั้น ตอนนี้มีการปลูกต้นไม้เข้ามาแทนที่แล้ว

รอบ ๆ ยังมีรอยเท้าของผู้คนมากมายประกฏอยู่ ชัดเจนว่าเพิ่งจะปลูกไปไม่นาน

หนิงหนิงเข้าใจในที่สุดว่า ที่ถังถังพูดถึงการปลูกต้นไม้ คือปลูกที่ไหนกันแน่

เธอเงยหน้าขึ้นมองไปข้างหน้า ต้นไม้ที่ปลูกใหม่สามารถบดบังทัศนวิสัยได้แล้ว

เพียงแค่ข้ามคืนเดียว มันก็เกิดการเปลี่ยนแปลงมากมายขนาดนี้

ในป่ามีเสียงจอแจวุ่นวาย ไม่เหลือภาพอันเศร้าสร้อยของคืนวานอีกต่อไป

หนิงหนิงยืนอยู่ระหว่างต้นไม้สองต้นที่เพิ่งปลูกใหม่ สังเกตเห็นว่ามีคนปลูกดอกกุหลาบไว้หนึ่งต้น

‘มันจะรอดไหมนะ?’ หนิงหนิงรู้สึกสงสัย

ไม่เพียงแค่กุหลาบ เธอยังพบดอกลิลลี่ ดอกทานตะวัน ดอกระฆัง และดอกไม้หลากหลายชนิด

ดอกไม้เหล่านี้ได้มาแทนที่ดอกฮิกันบานะ ส่งกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่ว

ดูเหมือนคงเอาดอกไม้จากกระถางในบ้านมาหมดแล้ว

หนิงหนิงถึงกับพบว่ามีแครอทหลายรากถูกปักลงในดินด้วย

หนิงหนิง “…”

หนิงหนิงสงสัยอย่างหนักว่า นี่เป็นการแอบแฝงสินค้าส่วนตัวหรือเปล่า

‘จริง ๆ เลย ชอบอะไรก็เอามาปลูกในป่าหมด’

หนิงหนิงเองยังไม่ทันสังเกตเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของตัวเอง

เธอค่อย ๆ แตะกลีบดอกไม้เหล่านี้เบา ๆ ดอกไม้ที่เดิมทีเหี่ยวเฉาเล็กน้อยเพราะถูกแดดเผา ก็ตั้งตรงขึ้นมาใหม่ และกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง

เธอพบถังถังและจินซุ่ยในฝูงชน ทั้งสองยังคงแบ่งงานกันทำเหมือนเดิม จินซุ่ยกำลังฝังต้นไม้ลงในหลุมที่ขุดไว้แล้ว

หนิงหนิงก็ไม่ได้รบกวนพวกเขา เธอเดินต่อไปข้างหน้า แล้วก็เห็นหนิงเหนียนอีกครั้ง

เขาก็กำลังยุ่งอยู่กับคนของทีมรายการ ปลูกต้นไม้ ปลูกดอกไม้กันอย่างขะมักเขม้น

ทุกที่เต็มไปด้วยผู้คน เสียงอึกทึกครึกโครม

ป่าครึ่งผืนนี้ คงจะเป็นช่วงที่คึกคักที่สุดในช่วงสิบปีที่ผ่านมา โดยเฉพาะในช่วงไม่กี่วันนี้

หนิงหนิงไม่ได้เรียกพวกเขา แต่เดินเข้าไปคนเดียว

เธอเดินผ่านฝูงชนที่ส่งเสียงดัง มาถึงพื้นที่ที่คนอื่นยังไม่ได้ย่างกรายเข้ามา

ที่นี่ ยังคงเป็นดินแดนของต้นไม้ที่ตายแล้ว

แต่เพียงแค่ว่า ตอนนี้มีเสียงอึกทึกจากด้านหลังเป็นเสียงพื้นหลัง ความรู้สึกโดดเดี่ยวว่างเปล่าของที่นี่จึงน้อยลงไปมาก

“มีความสุขไหม?”

หนิงหนิงถามถึงวัตถุขนาดใหญ่สีดำสนิทที่นอนอยู่ใต้ต้นไม้นั้น

มันนอนคว่ำอยู่ตรงนั้น

ร่างกายของมันแผ่รัศมีสีทองอ่อน ๆ ออกมา

ดวงตาสีทองของมันจ้องมองที่หนิงหนิง

หนิงหนิงเดินเข้าไปใกล้ มันก็ไม่ขยับตัว

เหมือนว่าบาดแผลบนร่างของมันจะหายดีแล้ว

ดูเป็นบาดแผลที่ค่อนข้างรุนแรง แต่น่าแปลกที่หายเร็วขนาดนี้

หนิงหนิงนึกถึงสิ่งที่เฉินมู่เคยพูดไว้ พลังวิญญาณผู้พิทักษ์มาจากผืนแผ่นดิน

ตอนนี้ผืนแผ่นดินนี้กำลังเปล่งประกายชีวิตใหม่ขึ้นมาอีกครั้งด้วยความช่วยเหลือของมนุษย์

มนุษย์ช่างเป็นสิ่งมีชีวิตที่ซับซ้อนจริง ๆ

บางคนเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัว ไม่ลังเลที่จะฆ่าป่าทั้งผืน ผู้คนที่บริสุทธิ์ และสัตว์มากมาย

ขงชิวหยอกล้อกับธรรมชาติของมนุษย์ ชอบมองเห็นด้านที่น่าเกลียดที่สุดของมนุษย์

แต่สิ่งที่เขาไม่รู้คือ ตัวเขาเองนั่นแหละที่น่าเกลียดที่สุด

และมีคนมากมายที่รีบมาจากทั่วทุกสารทิศ ไม่ได้หวังผลตอบแทน แค่อยากให้ป่ากลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง

หนิงหนิง “พวกเขาทุกคนเป็นห่วงคุณมาก”

หนึ่งคนหนึ่งวิญญาณผู้พิทักษ์ นั่งอยู่ใต้ต้นไม้ ได้ยินเสียงอึกทึกจากที่ไม่ไกลนัก ช่างคึกคักเหลือเกิน

ความคึกคักแบบนี้ คงจะยังคงดำเนินต่อไปอีกสองสามวัน

ขณะที่หนิงหนิงกำลังเหม่อลอย จู่ ๆ วิญญาณผู้พิทักษ์ก็ขยับเข้ามาใกล้

ตอนที่ที่หนิงหนิงไม่ทันระวัง วิญญาณผู้พิทักษ์ก็ก้มหน้าลงและเลียเธออีกครั้ง

หนิงหนิงอึ้งไปชั่วขณะ “นี่จะให้ฉันทำอะไรอีกล่ะ?”

วิญญาณผู้พิทักษ์ก้มหัวลงมองหนิงหนิงพลางสะบัดหางไปมา

ในดวงตาของมัน ไม่มีความระแวดระวังที่เคร่งเครียดเหมือนก่อนหน้านี้อีกต่อไป

สงบสุข เงียบสงัด

ราวกับว่าความเคลื่อนไหวผิดปกติใด ๆ ก็ไม่อาจทำให้มันตื่นตระหนกได้

นี่แหละคือท่าทีที่เหมาะสมของวิญญาณผู้พิทักษ์ที่คุ้มครองพลังชีวิตของผืนดิน

หมาป่าไม่ได้ตอบคำถาม ทำให้หนิงหนิงรู้สึกงุนงงเล็กน้อย

“ไม่มีอะไรงั้นเหรอ แล้วทำไมคุณถึงเลียหน้าฉันล่ะ?”