แม่มดสาวทะลุมิติมาเป็นดาราตกอับ ใช้คำสาปนำทางสู่ชื่อเสียง - บทที่ 527 นรกบนดิน
โจวเฉิงซื่อรู้สึกหายใจลำบาก ในสมองเหมือนมีเข็มเล่มหนึ่งทิ่มแทงอย่างละเอียดถี่ยิบ บนหน้าผากเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อเล็ก ๆ
“คุณโจว คุณเป็นเจ้าหน้าที่พิเศษ คุณต้องช่วยพวกเรานะ!”
ชายในชุดสูทผูกไทด์ก้าวออกมา ชี้นิ้วไปที่โจวเฉิงซื่อด้วยท่าทางยึดมั่นในศีลธรรม
จากนั้น ก็มีคนอื่น ๆ ออกมาสนับสนุนทันที
“ใช่แล้ว นี่มันเป็นความรับผิดชอบของคุณอยู่แล้ว คุณควรจะปกป้องพวกเรา”
“นายรีบออกไปดูหน่อยสิ ฉันต้องรีบกลับคืนนี้ พรุ่งนี้ยังมีประชุมอีก”
“ทำไมนายยังอยู่ในห้อง ช่างไร้ความรับผิดชอบจริง ๆ รีบออกไปดูเร็วเข้า”
“รีบไปสิ นายเป็นเจ้าหน้าที่พิเศษ การปกป้องพวกเราเป็นเรื่องที่ควรทำอยู่แล้ว เร็วเข้า…”
…
จ้าวฉี่หมิงสังเกตเห็นว่าสีหน้าของโจวเฉิงซื่อดูไม่ปกติเล็กน้อย
‘จริงอย่างที่มู่หยานเดาไว้ เขาคงรู้สึกสำนึกผิดแล้วแน่ ๆ’
“โจวเฉิงซื่อ ทำไมถึงไม่พูดอะไรล่ะ?”
โจวเฉิงซื่อกัดฟันแน่น
ปวดหัวราวกับว่ามันกำลังจะระเบิดออก ในใจมีความโกรธมากมาย
‘ทำไมต้องเป็นแบบนี้’
‘เหตุใดจึงเป็นเขาที่ต้องไปอีกครั้ง’
ในความคิดของเขา มีแต่ภาพของวันนั้นเมื่อสิบปีก่อน
เขาไม่มีวันลืมวันนั้นได้เลย
วันนั้น เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นคุณปู่ร้องไห้
คุณปู่ที่เป็นวีรบุรุษในใจของเขา ในวันนั้นกลับร้องไห้ต่อหน้าเขาเหมือนเด็กน้อยที่ไร้ที่พึ่ง
“ขอโทษนะ ปู่ก็ไม่มีทางเลือก นี่คือความรับผิดชอบของคนตระกูลโจว ต้องให้เธอลำบากแล้ว ถ้าภายหลังจะโกรธปู่ ก็โกรธได้เต็มที่เลย”
ตอนนั้นเขายังเล็กมาก
แต่เขาก็เข้าใจว่านี่เป็นเพราะปู่ไม่มีทางเลือกอื่นจริง ๆ
และเขาไม่กลัว
เขารู้ว่าตัวเองกำลังช่วยคน
สละเขาคนเดียว ก็จะสามารถช่วยคนอีกมากมายได้
เขาเต็มใจ
ตอนนั้นช่างดีจริง ๆ นะ
และมันก็ช่าง… เรียบง่าย
…
‘แต่ทำไมกันล่ะ เขาได้เสียสละตัวเองไปครั้งหนึ่งแล้ว ทำไมคนพวกนี้ยังไม่ปล่อยเขาไปเสียที’
ในใจของโจวเฉิงซื่อ ความแค้นเริ่มก่อตัวขึ้น
ดวงตาของเขาค่อย ๆ แปดเปื้อนไปด้วยพลังงานสีดำเล็ก ๆ น้อย ๆ
น่าเสียดายที่นอกจากตัวเขาเองแล้ว คนอื่น ๆ ไม่มีใครสังเกตเห็นสิ่งนี้เลย
ท่ามกลางความวุ่นวายโกลาหล เสียงของปีศาจในร่างกายของเขากลับชัดเจนยิ่งกว่าที่เคยเป็นมา
‘จิ๊ ๆ ดูหน้าตาน่าเกลียดพวกนี้สิ มันช่างน่าเกลียดจริง ๆ!’
‘เห็นไหม ฉันบอกแล้วว่ามนุษย์นั้นเห็นแก่ตัว’
‘นายช่วยชีวิตพวกเขาแล้วจะได้อะไร พวกเขาไม่มีวันรู้จักความกตัญญูหรอก’
‘นายรู้ไหมว่าทำไม? เพราะธรรมชาติของมนุษย์เป็นเช่นนั้น มนุษย์เห็นแก่ตัวเสมอ ความต้องการของพวกเขาไม่มีวันเติมเต็มได้ นายไม่มีวันทำให้พวกเขาอิ่มหรอก’
‘พวกเขาจะเอาแต่ถลกหนังถอนเส้นเอ็นนาย ขูดรีดทุกคุณค่าที่นายมี แล้วก็โยนนายทิ้งไปง
‘มันคุ้มค่าไหม?’
‘การเสียสละตัวเองเพื่อคนแบบนี้ มันคุ้มค่าหรือเปล่า?’
‘พวกเขาทุกคนเห็นแก่ตัวได้ แล้วทำไมนายถึงเห็นแก่ตัวบ้างไม่ได้ล่ะ ใช่ไหม?’
‘ไม่คุ้มค่าหรอก ไม่มีใครคุ้มค่าพอ ในโลกนี้ มีเพียงตัวนายเองเท่านั้น ที่เป็นคนที่คุ้มค่าที่สุด’
‘มาเถอะ ทิ้งพวกเขาไปซะ ไม่ต้องสนใจใครอีกนอกจากตัวเองแล้ว…’
…
เสียงภายในร่างกายพร่ำพูดไม่หยุด ค่อย ๆ จูงใจเขา
โจวเฉิงซื่อลูบหน้าอกตรงที่หนิงหนิงมอบสัญญาให้เขา แล้วหลับตาลง
“เฮ้ ได้ยินฉันรึเปล่า?”
เห็นโจวเฉิงซื่อไม่มีปฏิกิริยาเสียที บางคนเริ่มรู้สึกหมดความอดทน จึงเดินเข้าไปผลักโจวเฉิงซื่อ
โจวเฉิงซื่อก้มหน้านิ่งไม่ขยับตัว
“ฉันถามว่าได้ยินหรือเปล่า นี่หรือวิธีทำงานของหน่วยสืบสวนพิเศษ…”
คำพูดที่ยังพูดไม่จบก็ต้องหยุดกะทันหัน เขาถูกโจวเฉิงซื่อบีบคอและยกขึ้นไปแล้ว
“ช่วย…ด้วย…”
คนคนนั้นหน้าแดงก่ำ แต่ไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้เลยสักคำ
โจวเฉิงซื่อลงมือกับคนอย่างไม่คาดคิด ทำให้ทุกคนตกใจไม่ทันตั้งตัว
สถานการณ์วุ่นวายโกลาหลทันที คนที่อยู่ใกล้โจวเฉิงซื่อต่างพากันกรีดร้องและถอยหลัง
ลู่เจียฝูก้าวเข้าไปข้างหน้า จับแขนของโจวเฉิงซื่อเอาไว้ พยายามให้เขาปล่อยตัวคนลงมา
“มีอะไรก็พูดกันดี ๆ เร็วเข้า ปล่อยเขาลงมา!”
โจวเฉิงซื่อหัวเราะเยาะเบา ๆ แล้วโยนคนคนนั้นลงบนพื้นดังปัง
คนคนนั้นกลิ้งตะกายหนีไปอย่างรวดเร็ว
โจวเฉิงซื่อจัดเสื้อผ้าตัวเองอย่างไม่รีบร้อน
ฮวาหยูซึ่งยืนอยู่ใกล้ ๆ ถึงกับชะงักงันเมื่อได้เห็นดวงตาของโจวเฉิงซื่อ
ในดวงตาของโจวเฉิงซื่อดำสนิท มีพลังงานสีดำเคลื่อนไหววนเวียนอยู่ มองไม่เห็นอะไรเลย ทำให้รู้สึกขนลุกซู่จนหนังศีรษะชา
เธอเพิ่งจะพบว่าโจวเฉิงซื่อมีอาการผิดปกติ
คนยังคงตะลึงงัน จึงถูกจ้าวฉี่หมิงดึงกลับมา
“คุณนายลู่ ตอนนี้คุณไม่ควรเข้าใกล้เขาจะดีกว่า เขากำลังเกิดอาการพลังคลุ้มคลั่ง”
ฮวาหยู “พลังคลุ้มคลั่ง?”
จ้าวฉี่หมิงแสดงความรังเกียจอยู่บ้าง “คุณคิดว่าความสามารถที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้ของเขามาจากไหน ก็ไม่ใช่อะไรอื่นนอกจากเรียนรู้วิชานอกรีตนั่นแหละ คุณดูสิ มันเปิดเผยออกมาแล้วใช่ไหมล่ะ?”
คนอื่น ๆ ก็ได้ยินสิ่งที่จ้าวฉี่หมิงพูด พวกเขามองไปที่โจวเฉิงซื่อ
“ดวงตาของเขา!”
มีคนพูดประโยคนั้นออกมา ทุกคนจึงสังเกตเห็นดวงตาของโจวเฉิงซื่อ
ดวงตาคู่นั้นเหมือนเหวลึกที่มองไม่เห็นก้นบึ้ง แค่มองก็ทำให้รู้สึกขนลุกซู่
สิ่งที่แปลกคือ เหล่าผีที่อยู่ด้านนอกห้องที่ก่อนหน้านี้ส่งเสียงอื้ออึงเรียกร้องที่จะเข้ามาในห้อง ตอนนี้กลับเงียบลงอย่างน่าประหลาด
ทันทีหลังจากนั้น พวกเขาก็คุกเข่าลงอย่างไม่คาดคิด พร้อมกับโน้มตัวคารวะไปยังทิศทางหนึ่งภายในห้อง
พวกเขาแสดงความเคารพอย่างจริงใจ เมื่อมองอย่างละเอียดจะพบว่าพวกเขากำลังตัวสั่น
นี่คือความกลัว
ทิศทางที่พวกเขาคุกเข่าคารวะนั้นคือตรงที่โจวเฉิงซื่ออยู่
ภาพอันแปลกประหลาดนี้ ทำให้คนที่กลัวจนแทบขาดใจอยู่แล้ว เกือบจะตกใจตายอีกครั้ง
ทันใดนั้น ผู้คนที่เพิ่งสงบลงชั่วคราวก็แตกตื่นหนีไปทั่วทุกทิศอีกครั้ง
โจวเฉิงซื่อยืนอยู่ตรงกลางห้องรับแขก มองดูผู้คนที่กำลังตื่นตระหนกด้วยสายตาเย็นชา
“ไม่ต้องกลัว! มีผมอยู่ ผมจะไม่ปล่อยให้เขาทำร้ายทุกคนหรอก!” จ้าวฉี่หมิงประกาศกับทุกคนด้วยเสียงอันดัง
เขาชักเอาดาบไม้ท้อที่ซ่อนอยู่ในอกเสื้อออกมา จ้องมองโจวเฉิงซื่อด้วยสายตาดุดัน
โจวเฉิงซื่อหันกลับมา มองตรงไปที่จ้าวฉี่หมิง
จ้าวฉี่หมิงยิ้มท้าทายให้เขา
ตอนนี้เขาไม่กลัวเลยแม้แต่น้อย
แต่เดิมในใจยังรู้สึกกังวลอยู่บ้าง สงสัยว่าคำพูดของมู่หยานจะจริงหรือเท็จ
ทว่าจนถึงตอนนี้ ทุกอย่างก็เป็นไปตามที่มู่หยานบอกทุกประการ
มู่หยานไม่ได้โกหกเขา
จ้าวฉี่หมิงกำดาบแน่นอีกครั้ง
‘ดีมาก’
ในไม่ช้า เขาก็จะสามารถใช้ดาบเล่มนี้ พิสูจน์ตัวเองใหม่อีกครั้ง
จ้าวฉี่หมิงรู้สึกตื่นเต้นสุดขีด
ต่อจากนี้ แค่ทำตามที่มู่หยานบอก เอาดาบเล่มนี้แทงเข้าหัวใจของโจวเฉิงซื่อก็จะประสบความสำเร็จอย่างยิ่งใหญ่แล้ว
‘แต่ว่า แบบนี้โจวเฉิงซื่อจะตาย’
‘แต่ก็น่าจะไม่เป็นอะไร ถึงจะเผลอฆ่าเขาไปก็ตาม’
‘ในเมื่อนี่เป็นสถานการณ์พิเศษ เป็นการกำจัดภัยให้ประชาชน’
‘หน่วยสืบสวนพิเศษคงจะทำอะไรเขาไม่ได้แน่ ๆ’
อย่างไรก็ตาม พวกเขาคงจะไม่มีเวลามาหาเรื่องเขาหรอก ตัวพวกเขาเองก็คงจะกำลังมึนหัวกับการร้องเรียนต่าง ๆ อยู่แล้ว
สงสัยว่าครั้งนี้หน่วยสืบสวนพิเศษอาจจะถูกต่อต้านจากภายนอก และสุดท้ายก็อาจถูกยกเลิกจากเบื้องบน
ต่อไปตระกูลจ้าวก็จะกลับมายืนอยู่บนจุดสูงสุดอีกครั้ง
เพราะความตื่นเต้นมากเกินไป เนื้อบนแก้มของเขาถึงกับสั่นระริก
“โจวเฉิงซื่อ ฉันจะไม่ปล่อยให้นายทำร้ายใครทั้งนั้น”
จ้าวฉี่หมิงตะโกน กำดาบแน่น แล้วพุ่งเข้าไปแทงโจวเฉิงซื่อ
เขาเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ระยะประชิดแล้ว
ไม่คาดคิดว่าโจวเฉิงซื่อเพียงแค่จ้องมองดาบนั้น ปล่อยให้เขาแทงดาบเข้าไปในอกตรงหัวใจ
ดาบไม้ดาบไม้ท้อแทงทะลุเสื้อผ้าและจมลึกเข้าไปในหน้าอกตรงหัวใจอย่างไม่น่าเชื่อ
เลือดพุ่งออกมาจากบริเวณหน้าอก
โจวเฉิงซื่อครางเบา ๆ พลางสำรอกเลือดออกมาหนึ่งคำรบก่อนจะล้มลง
‘สำเร็จแล้ว!’
จ้าวฉี่หมิงแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง
ในเวลานี้ ท่ามกลางฝูงชน มีคนหนึ่งค่อย ๆ ถอยออกไปอย่างเงียบ ๆ
‘เลี้ยงดูมาสิบปี ก็เพื่อใช้ในวันนี้’
‘ในที่สุดก็สำเร็จแล้ว’
เขาเงยหน้าขึ้น มองไปทางด้านหลังของลานหลังบ้าน
‘ผู้ช่วยให้รอดพ้น ก็แค่เท่านี้เอง’
“ไปกันเถอะ”
‘ที่นี่กำลังจะกลายเป็นนรกบนดิน’
“นี่ไม่ใช่สิ่งที่เด็กควรจะได้เห็นนะ”
เขาจูงมือสาวน้อยในชุดขาวที่อยู่ข้าง ๆ ทั้งสองแยกตัวออกจากฝูงชนอย่างเงียบกริบ
เหมือนไม่มีใครรู้ว่า พวกเขาปรากฏตัวที่นี่ตั้งแต่เมื่อไร
YOU MAY ALSO LIKE
