แม่มดสาวทะลุมิติมาเป็นดาราตกอับ ใช้คำสาปนำทางสู่ชื่อเสียง - บทที่ 533 ผู้ชายไร้ประโยชน์

แต่มันยังเกิดขึ้นไม่นานเท่าไร

ไม่น่าแปลกใจเลยที่เขาถึงกล้ามาตามหาโจวเฉิงซื่อ

ชายผู้นั้นดูสนุกกับสถานการณ์ตรงหน้า

“คราวนี้ คุณจะช่วยใคร? หรือถามแบบนี้ดีกว่า สองคนนี้ จะมีชีวิตรอดได้แค่คนเดียว คุณจะเลือกฆ่าใคร?”

หนิงหนิงหัวเราะเยาะ “ฉันจะเลือกฆ่าแกก่อน”

หนิงหนิงฟันกระหน่ำด้วยเคียวในมือแบบไม่ทันตั้งตัว ฟาดไปที่ใบหน้าของอีกฝ่าย

อีกฝ่ายพยายามหลบ แต่ไม่ทัน

ปลายมีดกรีดผ่านแก้ม ทิ้งรอยแดงชัดเจน เลือดเริ่มซึมออกมาเป็นหยด

อีกฝ่ายลูบแก้ม พบว่ามีเลือดติดที่ปลายนิ้ว เขามีสีหน้าตกตะลึง

“คุณ…”

หนิงหนิงขัดจังหวะเขา

“คุณคิดว่าคุณหลบเก่งขนาดนั้น แล้วคนอื่นก็ทำร้ายอะไรคุณไม่ได้งั้นเหรอ?”

ในที่สุดเขาก็สูญเสียความสง่างามที่เคยคล่องแคล่วอย่างเป็นธรรมชาติ และสีหน้าก็เคร่งขรึมลง

เห็นได้ชัดว่าเขาไม่คิดว่าจะถูกหนิงหนิงทำร้าย

จากด้านหลังของเขา ประตูบานหนึ่งค่อย ๆ ปรากฏขึ้น

เขากำลังจะวิ่งไปอีกแล้ว

หนิงหนิงยกเท้าขึ้นพร้อมจะวิ่งตามไป

“เฮอะ คุณน่าจะดูว่าจะจัดการกับเรื่องตรงหน้ายังไงก่อนนะ”

ประตูบานที่ปรากฏขึ้นด้านหลังของเขา

เหมือนกับประตูที่ปรากฏทุกครั้งที่เซี่ยปี่อานมาที่นี่ไม่มีผิดเพี้ยน

ประตูเปิดออก

แต่เขาดูไม่รีบร้อน

“จะไปกับผมไหม?”

หนิงหนิงไม่ขยับตัว เพียงแค่กำเคียวในมือให้แน่น

เขายิ้มมุมปาก เดินเข้าไปในประตู ประตูปิดลง และหายไปต่อหน้าเธอ

หนิงหนิงไม่ได้ไปไล่ตาม เธอกุมหน้าอก รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างกะทันหัน

และความหงุดหงิดที่ไม่มีที่มานี้ เธอมองไปที่โจวเฉิงซื่อที่อยู่ในลานบ้าน

เขาจ้องมองลู่เจียนซิน ในดวงตามีแววตื่นเต้น เห็นได้ชัดว่าเขากำลังจะพุ่งเข้าหาลู่เจียนซิน

ลู่จีอันก็สังเกตเห็นเช่นกัน เขาไม่ทันได้คิดอะไร ก็ตั้งใจจะเข้าไปขวางโจวเฉิงซื่อไว้

หนิงหนิงโบกเคียวในมือ ฟันใส่โจวเฉิงซื่อไปหนึ่งที

โจวเฉิงซื่อชะงักฝีเท้า แล้วถอยกรูดไปด้านหลังทันที

ตรงหน้าเขาปรากฏร่องแยกตื้น ๆ

ระหว่างที่เขากำลังงุนงง หนิงหนิงก็กระโจนลงมาจากหลังคา เข้าขวางทางลู่จีอันโดยตรง แล้วพาเขาไปอีกด้านหนึ่ง

“อย่าเข้าไป” ตอนนี้คนทั้งสองกำลังอยู่ในสภาวะตื่นเต้นสุดขีด พวกเขาสูญเสียสติสัมปชัญญะไปแล้ว

คนธรรมดาไปที่นั่น มีแต่จะเจอหายนะ

หนิงหนิงมองไปยังลู่เจียนซินที่อยู่ตรงข้าม เพิ่งสังเกตเห็นว่าดวงตาทั้งสองข้างของเขากำลังเปล่งประกายด้วยพลังงานสีดำ

คงจะยังกลัวโจวเฉิงซื่ออยู่บ้าง เลยไม่กล้าพุ่งเข้ามาอย่างไม่ระมัดระวัง

ปีศาจร้ายนี้มีด้านที่รู้จักพิจารณาสถานการณ์และฉลาดแกมโกง

แต่โดยธรรมชาติแล้ว มันยังคงเป็นสิ่งที่กระหายเลือด

เร็ว ๆ นี้ พวกเขาจะเกิดการต่อสู้กันอย่างถึงตายกันไปข้าง

ถ้าเธอไม่สามารถควบคุมโจวเฉิงซื่อได้

หนิงหนิงเอามือกุมหัวใจที่เต้นเร็วขึ้นเรื่อย ๆ

ดูเหมือนว่า โจวเฉิงซื่อจะเทียบไม่ได้เลยกับมี่มี่

หน้าผากของหนิงหนิงมีเหงื่อซึมออกมาแล้ว

ลู่จีอันเห็นว่าเธอมีท่าทีไม่ชอบมาพากล จึงรีบถามว่า “เป็นอะไรไป”

หนิงหนิงส่ายหน้า

“ทั้งหมดเป็นพวกปีศาจร้าย”

เป็นเพราะหูเจีย หนิงหนิงจึงได้รับคำตอบที่แน่ชัดแล้ว

สำหรับคำตอบนี้ ลู่จีอันไม่รู้สึกประหลาดใจเลยแม้แต่น้อย

จริง ๆ แล้วนี่เป็นผลลัพธ์ที่แย่ที่สุด

หนิงหนิง “แต่ยังดีอยู่นะ”

ปีศาจร้ายในปัจจุบัน ไม่ได้มีพลังแข็งแกร่งอย่างเมื่อก่อนแล้ว

พลังงานสองสายที่เหลืออยู่ ก็แทบจะเป็นลมหายใจสุดท้ายของมัน

เป็นแบบนี้ เมื่อเทียบกับปีศาจในอดีต ก็ถือว่าไม่เท่าไร

แต่สำหรับมนุษย์แล้ว หากปล่อยให้พวกมันรวมร่างกันสำเร็จ ผลที่ตามมาก็คงเป็นสิ่งที่ไม่อาจคาดเดาได้

โจวเฉิงซื่อถูกหนิงหนิงขัดขวางเอาไว้ จึงยังไม่ได้เคลื่อนไหว

เขามองหนิงหนิงด้วยท่าทีที่ดูหงุดหงิดอยู่บ้าง

“โจวเฉิงซื่อ?”

ลู่จีอันเรียกขึ้นหนึ่งครั้ง แต่โจวเฉิงซื่อยังคงจ้องหนิงหนิงไม่วางตา ดวงตาทั้งคู่แดงก่ำ

ดูเหมือนเขาจะอยากจะฉีกหนิงหนิงเป็นชิ้น ๆ

แต่ก็ยังไม่ลงมือสักที

หนิงหนิง “ไร้ประโยชน์”

เขายอมแพ้ต่อการต่อต้านพลังปีศาจแล้ว

ถ้าไม่ใช่เพราะถูกกดดันด้วยสัญญา บางทีทั้งร่างกายและจิตใจของเขาอาจถูกปีศาจกลืนกินไปแล้ว

ซึ่งตอนนี้อีกฝ่ายก็เหลือสติเพียงเสี้ยวเล็ก ๆ เท่านั้น

สถานการณ์คล้ายกับที่เคยเกิดกับลู่เจียนซินมาก

สติสัมปชัญญะเสี้ยวสุดท้ายของโจวเฉิงซื่อกำลังต่อสู้กับวิญญาณปีศาจอยู่

สิ่งที่เธอต้องทำตอนนี้คือช่วยเหลือเขา ให้สามารถปราบวิญญาณปีศาจได้อย่างสิ้นเชิง

ให้มันเข้าใจว่าใครกันแน่ที่เป็นเจ้าของร่างกายนี้

หนิงหนิง “ฉันจะไม่ยอมให้ลูกน้องของฉันกลายไปเป็นทาสของคนอื่น”

เธอนั่งลงบนพื้นโดยอุ้มลูกแก้วคริสตัลไว้

ในเวลาเดียวกัน มีเถาวัลย์สองเส้นงอกขึ้นมาจากพื้นดิน

มันรัดลู่เจียนซินและโจวเฉิงซื่อไว้อย่างแน่นหนา

ปฏิกิริยาแรกของพวกเขาทั้งสองคือการดิ้นรนอย่างรุนแรง

จากใต้เท้าของทั้งคู่ ทันใดนั้นก็ปรากฏวงเวทสองวง วงเวทเปล่งแสงที่เจิดจ้า

หนิงหนิงเริ่มท่องคาถาที่โจวเฉิงซื่อไม่เข้าใจออกมา

ลูกแก้วคริสตัลเปล่งแสงอ่อน ๆ แล้วแสงนั้นก็ค่อย ๆ สว่างขึ้นเรื่อย ๆ

ภาพที่น่าอัศจรรย์ได้เกิดขึ้น

แสงจันทร์โอบล้อมหนิงหนิงไว้ ทำให้ทั้งร่างของหยิงสาวเรืองแสงขึ้นมา

เหมือนกับว่าแสงจันทร์ทั้งดวงได้หลั่งไหลลงมาปกคลุมร่างของหนิงหนิงทั้งหมด

ลู่จีอันรู้สึกเหมือนวันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า และก็เป็นเช่นนี้อยู่เป็นเวลาเกือบครึ่งชั่วโมง

โจวเฉิงซื่อที่แต่เดิมเต็มไปด้วยความต้องการฆ่า ในที่สุดก็ค่อย ๆ สงบลง

น่าเสียดายที่เขาสงบอยู่ได้เพียงแค่สองนาทีเท่านั้น

แล้วเขาก็เริ่มกระวนกระวายอีกครั้ง

ในอีกด้านหนึ่ง ลู่เจียนซินก็ได้รับผลกระทบเช่นกัน เขาดิ้นรนไปมาพยายามหลุดพ้นจากพันธนาการ

ผีที่อยู่รอบ ๆ ก็เริ่มกระวนกระวายใจ มีเสียงคำรามดังขึ้นเป็นระลอก

สภาพของหนิงหนิงก็ดูไม่ชอบมาพากลเช่นกัน ลู่จีอันรู้สึกไม่ดีตามสัญชาตญาณ

น่าเสียดายที่เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

ลู่จีอันมองไม่เห็น แต่วาเซียที่เพิ่งวิ่งมาถึงสามารถมองเห็นได้

“หนิงหนิง ฉันไปเรียกคนมาแล้ว!”

วาเซียวิ่งกลับมาอย่างตื่นเต้นหลังจากทำภารกิจที่หนิงหนิงมอบหมายเสร็จ

แต่เมื่อมาถึง มันก็เห็นภาพที่แทบทำให้หัวใจวายได้

พลังสี่สายกำลังดึงรั้งกันอยู่

พลังทั้งสี่สาย ก่อตัวเป็นวงกลม

พลังที่มาจากหนิงหนิงและลูกแก้วคริสตัลกำลังกดทับพลังปีศาจร้ายที่อยู่ในตัวโจวเฉิงซื่อ

เมื่อรู้สึกว่าพลังของตนถูกกดทับ ปีศาจร้ายในร่างของโจวเฉิงซื่อกลับดูดซับพลังบางส่วนจากร่างของลู่เจียนซินโดยตรง

ส่วนพลังแห่งความมืดในตัวลู่เจียนซินนั้น กำลังดูดซับพลังจากวิญญาณรอบข้าง เพื่อต่อกรกับโจวเฉิงซื่อ เนื่องจากไม่มีการผูกมัด ทำให้เติบโตได้เร็วกว่าการถูกดูดซับมากนัก

หนิงหนิงรู้สึกถึงสิ่งนี้เช่นกัน เธอจึงแบ่งพลังส่วนหนึ่งไปกดทับพลังที่อยู่ในตัวของลู่เจียนซิน

ตอนนี้ใบหน้าของเธอซีดลงเรื่อย ๆ

วาเซียเกือบจะเสียสติแล้ว

“ไม่ได้ ไม่ได้! แบบนี้ไม่ได้! ร่างกายของหนิงหนิงจะทนไม่ไหวนะ”

‘นี่มันเหมือนหลุมไร้ก้นเลยนะ’

‘พวกนั้นยังไม่มากันอีกหรือ’

วาเซียพุ่งเข้าไป มันไม่ได้ใจดีขนาดนั้น แล้วก็กินเด็กพวกนั้นทีละคน

กลุ่มวิญญาณฝูงใหญ่กระจัดกระจายหนีไปทันที

แต่วิญญาณพวกนี้ก็ยังคงปรากฏออกมาไม่ขาดสาย

‘พวกมันมาจากที่ไหนกันแน่!’ วาเซียแทบจะเครียดจนเสียสติแล้ว

แต่ก็ยังไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลย

‘เร่งด่วนมาก ทำไมพวกนั้นยังไม่มากันสักที แค่สิ่งนี้ไม่พอหรอก’

‘ใช่แล้ว ยังมีผู้ชายไร้ประโยชน์อีกคนหนึ่ง’

ลู่จีอันกำลังนั่งยอง ๆ อยู่ข้างหนิงหนิง เขาถือกระดาษยันต์และกัดนิ้วของตัวเองเพื่อวาด

เมื่อวาดเสร็จหนึ่งแผ่น เขาก็โยนออกไปทันที

ผีที่อยู่ใกล้พวกเขาต่างหนีไปอย่างรวดเร็ว

คิดไม่ถึงเลยว่า ความสามารถเพียงครึ่ง ๆ กลาง ๆ ของเขาจะได้มีวันที่ได้ใช้ประโยชน์

ทันใดนั้น เขาก้ถูกแรงกระแทกอย่างรุนแรงจนกระเด็นไปโดยไม่ทันระวัง ไปชนกับลูกแก้วคริสตัลของหนิงหนิง

ลู่จีอันตกใจจนถอยหลังทั้งตัว หกล้มลงบนพื้น

เมื่อเขาเงยหน้าขึ้น ก็เห็นแมวตัวตรงข้าม กำลังจ้องมองที่ลู่เจียนซินด้วยแววตาเป็นประกาย

ไม่รู้ว่ามันเห็นอะไร แต่มันดูตื่นเต้นมาก

จากนั้นก็หันหน้าไป มันจ้องมองลู่จีอันด้วยสายตาที่เหมือนมองแกะที่รอถูกฆ่า

ลู่จีอัน “???”

วาเซียรู้สึกตื่นเต้นมาก

มันเพิ่งเห็นมัน

ในขณะที่มือของลู่จีอันสัมผัสกับลูกแก้วคริสตัลของหนิงหนิง มันก็เห็นแสงสีทองพุ่งออกมาจากร่างของลู่จีอัน ลอยไปตามเส้นทางแสงที่ลูกแก้วคริสตัลสร้างขึ้น และพุ่งเข้าไปในร่างของลู่เจียนซิน

แล้วก็ถูกดวงวิญญาณสีทองของลู่เจียนซินดูดซึมเข้าไป