แม่มดสาวทะลุมิติมาเป็นดาราตกอับ ใช้คำสาปนำทางสู่ชื่อเสียง - บทที่ 534 ความโกรธของคนไร้ความสามารถ

ลู่จีอันเพิ่งลุกขึ้นมา ยังยืนไม่มั่นคงก็ได้ยินเสียงหนึ่งบอกเขาว่า “รีบวางมือบนลูกแก้วคริสตัลเร็ว”

เขาตกใจ

“เฮ้ย ได้ยินหรือเปล่า?” วาเซียแสดงอาการหงุดหงิด

ลู่จีอันก้มหน้าลง สบตากับแมวดำที่เป็นต้นตอของเสียงนั้น

ลู่จีอัน “…ไ

‘สัตว์รับใช้ของแม่มดพูดได้ มีปัญหาอะไรหรือเปล่า?’

‘คำตอบคือ ดูเหมือนจะไม่มี’

“เอามือวางตรงนี้!” วาเซียพูดซ้ำอีกครั้ง

ลู่จีอันไม่เข้าใจว่ามันต้องการจะทำอะไรกันแน่ แต่เขาก็เชื่อฟังและวางมือลงไป

วาเซียจ้องมองลูกแก้วคริสตัลเขม็ง

ไม่กี่วินาทีต่อมา ก็เห็นแสงสีทองที่ลอยออกมาจากร่างของลู่จีอันพุ่งบินไปหาลู่เจียนซิน

มากขึ้นเรื่อย ๆ มากขึ้นเรื่อย ๆ

ส่วนที่เป็นสีทองในร่างของลู่เจียนซิน เริ่มเติบโตขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเจนด้วยตาเปล่า

ไม่นานมันก็หลุดพ้นจากการควบคุมของอีกครึ่ง และทันทีก็เริ่มโจมตีผีปีศาจร้าย

ปกติแล้วปีศาจร้ายในร่างของลู่เจียนซินที่คอยแผดเสียงอยู่นั้น นอกจากจะต้องต่อสู้ดิ้นรนกับโจวเฉิงซื่อแล้ว ตอนนี้ยังต้องต่อสู้กับอีกครึ่งหนึ่งในร่างกายอีกด้วย

ความเร็วในการเติบโตของมันก็ค่อย ๆ ช้าลง

วาเซียถอนหายใจด้วยความโล่งอก ถ้าเป็นเช่นนี้ต่อไป ก็ไม่ต้องกังวลว่าจะเป็นวงจรที่ไม่มีที่สิ้นสุดอีกต่อไป

ไม่ช้าก็เร็ว ทุกอย่างต้องจบลง

มันมองดูลู่จีอันด้วยความพึงพอใจ

‘ก็พอใช้ได้ ถือว่ามีประโยชน์อยู่บ้าง’

ลู่จีอันแม้จะมองไม่เห็น แต่เขาสามารถรับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงของร่างกาย

ความรู้สึกนี้ คล้ายกับมีพลังงานกำลังไหลออกไป

ทว่าแม้พลังงานไหลออกไป แต่ร่างกายของเขากลับไม่รู้สึกเหนื่อย

เขาไม่เข้าใจว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ แต่ดูจากท่าทางของวาเซียเขาน่าจะช่วยได้บ้างแล้ว

เหมือนกับที่วาเซียคิดไว้ไม่ผิด เศษซากของปีศาจร้ายในร่างของลู่เจียนซินรับมือกับการโจมตีจากสองด้านไม่ไหวอย่างรวดเร็ว ถอยร่นไปเรื่อย ๆ

พร้อมกับที่พลังอีกครึ่งค่อย ๆ เพิ่มขึ้น พื้นที่ในร่างกายที่มันจะหลบซ่อนตัวก็น้อยลงเรื่อย ๆ

ในขณะเดียวกัน ทางฝั่งนี้มันยังถูกพลังอีกสายหนึ่งดึงไว้อีกด้วย

ดูเหมือนว่าสิ่งนี้กำลังจะถูกพลังทั้งสองฝ่ายแบ่งจนหมดสิ้นแล้ว

เมื่อเห็นสีหน้าของหนิงหนิงค่อย ๆ ดีขึ้น วาเซียจึงรู้สึกโล่งใจ

โจวเฉิงซื่อก็เริ่มกลับมามีสภาพที่ดีขึ้นเรื่อย ๆ เนื่องจากกำลังที่ถูกดูดซับลดน้อยลง

ทว่าเหตุไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นในช่วงเวลานี้

พลังงานนั้นตระหนักว่าถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป มันจะถูกแบ่งแยกออกไปจนหมด

มันตกใจมากถึงขนาดยอมสละร่างกายไปโดยอาศัยแรงดึงจากฝั่งโจวเฉิงซื่อ ยอมล้มเลิกการดิ้นรน และถูกดึงออกมาโดยตรง พร้อมที่จะเสี่ยงทุกอย่างเป็นครั้งสุดท้าย

เมื่อปีศาจร้ายออกมาจากร่างกาย ลู่จีอันก็เห็นมันด้วยตาตัวเอง

กลุ่มพลังงานสีดำทึบ แผ่ซ่านออกมาพร้อมกับแสงสีแดงริบหรี่

อากาศรอบข้างเย็นลงอย่างฉับพลัน ลมพัดขึ้นอย่างกะทันหัน ส่งเสียงหวีดหวิวไปทั่ว

พลังงานหยินที่เย็นยะเยือก

ทำให้ผู้คนรู้สึกหนาวเยือกจากภายในกระดูก

ผีรอบข้างต่างตกใจกลัวจนแตกฮือหนีกระเจิงไปทุกทิศทุกทาง

เพียงแค่นี้ มันก็น่าสะพรึงกลัวเหลือเกินแล้ว

ลู่จีอันไม่อาจจินตนาการได้เลยว่า ปีศาจร้ายที่มีร่างสมบูรณ์ในอดีตนั้น จะน่ากลัวมากขนาดไหน

ปีศาจร้ายนี้ กลับยังอยากจะแทรกเข้าไปในร่างของโจวเฉิงซื่ออีก

หนิงหนิงลืมตาขึ้นอย่างรวดเร็ว

แต่มีคนที่เร็วกว่าเธอเสียอีก

พลังงานสีดำที่แผ่ซ่านออกมาจากพลังงานสีดำปีศาจร้ายนั้น หายวับไปในพริบตา

ไม่ไกลออกไป มีชายคนหนึ่งลอยอยู่กลางอากาศ ในมือเขาถือโคมไฟอยู่ดวงหนึ่ง

รูปร่างเหมือนดอกฮิกันบานะ

หนิงหนิงเพิ่งเคยเห็นสิ่งที่คล้ายกันนี้เมื่อไม่นานมานี้

ก็ไม่ใช่อะไรอื่น นอกจากโคมไฟกลืนวิญญาณที่เพิ่งได้เห็นเมื่อไม่นานมานี้

“หูเจีย” หนิงหนิงมองเขา พูดเสียงเย็นชา

“หูเจีย?” ลู่จีอันที่อยู่ข้าง ๆ ได้ยินชื่อนี้ มองไปที่คนที่เพิ่งมาถึงด้วยความไม่อยากเชื่อ

แต่ลักษณะของชายคนนี้ไม่เหมือนกับหูเจียที่เขาเคยเห็นมาก่อน

‘เกิดอะไรขึ้น? หูเจียยังไม่ตาย?’

ครั้งหุเจีย ไม่ได้คัดค้านที่หนิงหนิงเรียกเขาแบบนั้นอีก

เขาหยิบโคมไฟในมือขึ้นมาพิจารณา

“แค่นี้เองเหรอ”

เขาไม่พอใจมาก และยังรู้สึกโกรธนิดหน่อยด้วย

หนิงหนิงถาม “นี่คือเป้าหมายของคุณเหรอ?”

หูเจียหัวเราะฮะ ๆ แผลบนใบหน้าของเขาที่ถูกมีดบาดนั้น เลือดได้หยุดไหลแล้ว

ทิ้งไว้เพียงรอยแผลเป็นที่น่าตกใจเมื่อมอง

เขามองไปยังโจวเฉิงซื่อที่ยืนอยู่ด้านหลังหนิงหนิง สีหน้าของโจวเฉิงซื่อนิ่งสงบ ยืนอยู่ตรงนั้นอย่างสบาย ๆ

บนร่างของอีกฝ่าย เขาไม่สามารถรู้สึกถึงกลิ่นอายของปีศาจร้ายอีกแล้ว

‘ที่แท้ มันถูกหนิงหนิงกดไว้ได้จริง ๆ’

“เฮอะ”

หูเจียหัวเราะเยาะ

จุดประสงค์ที่แท้จริงของเขา แน่นอนว่าไม่ได้มีแค่เพียงเท่านี้

ถ้าเขาลงมือช้าไปกว่านี้อีกนิด คาดว่าแม้แต่เรื่องเล็กน้อยนี้ก็คงไม่ได้

‘คนตรงหน้านี้กำลังโกรธ’ เมื่อสังเกตเห็นอารมณ์ของเขา bหนิงหนิงรู้สึกดีใจมาก

ทุกครั้งเขาชอบแอบอยู่เบื้องหลัง คอยก่อกวนเธอ ในที่สุดเธอก็ทำให้เขาต้องผิดหวังสักครั้ง

‘จะไม่ดีใจได้ยังไง?’

หูเจีย “คุรดีใจมากเหรอ?”

หนิงหนิง “แน่นอนสิ”

เมื่อเสียงพูดเพิ่งจะจบลง แสงสายหนึ่งจากมือของเขาก็พุ่งตรงไปที่ลู่จีอัน

หนิงหนิงรีบดึงชายหนุ่มเข้ามาหลบอย่างรวดเร็ว

“หวังว่าพวกคุณจะมีความสุขต่อไปนะ”

ฉวยจังหวะช่องว่างนี้ ทิ้งประโยคนี้ไว้ แล้วหูเจียก็หายไปทางประตูที่ปรากฏขึ้นข้างหลังเขา

หนิงหนิงไม่ได้ไล่ตามไป

“ไม่ใช่ตัวจริงของเขา”

ไล่ตามไปก็ไม่มีประโยชน์

ส่วนลู่จีอันยังรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องเหลือเชื่อ

หูเจียไม่ได้ตายอย่างที่ใครหลายคนคิด

“คุณรู้ได้ยังไงว่าเขาคือหูเจีย” เขาถาม

“เดาเอาน่ะ”

‘คนที่รู้ชัดเจนขนาดนี้ว่าปีศาจร้ายอยู่ที่ไหน นอกจากพ่อคนที่สร้างมันขึ้นมาแล้ว จะเป็นใครอีกล่ะ’

วันนี้เขาคงตั้งใจจะรอให้ลู่เจียนซินกับโจวเฉิงซื่อต่อสู้กันจนเป็นศพ แล้วปีศาจร้ายจะได้รวมร่างกัน แล้วค่อยพาปีศาจร้ายนั้นไป

ไม่คิดว่า แผนจะถูกเธอทำให้พังไปแล้ว

“เขายังต้องการปีศาจร้าย เขายังไม่ยอมแพ้”

ค้นพบนี้ต้องรีบบอกหน่วยสืบสวนพิเศษทันที

“ลู่เจียนซิน!” ลู่จีอันวิ่งมาที่ข้างตัวของลู่เจียนซิน

หลังจากที่ปีศาจร้ายออกจากร่างของลู่เจียนซินไปแล้ว เขาก็หมดสติไป

ลู่จีอันแตะหน้าผากของลู่เจียนซิน พบว่าอุณหภูมิร่างกายปกติดี

ทว่าลู่เจียนซินยังหลับตาแน่นสนิท

“เกิดอะไรขึ้นกับเขา?”

‘โจวเฉิงซื่อไม่เป็นอะไรเลย ทำไมลู่เจียนซินที่ถูกดูดเอาปีศาจร้ายออกมากลับหมดสติล่ะ’

หนิงหนิงจ้องมองลู่เจียนซินอย่างละเอียด

ในร่างกายของเขาตอนนี้เหลือเพียงแสงสีทองกลุ่มหนึ่งเท่านั้น

‘เหมือนกับลู่จีอัน เขาก็กลายเป็นหลอดไฟขนาดใหญ่ไปแล้ว ไม่ใช่สิ หลอดไฟขนาดเล็ก’

‘แล้ววิญญาณของลู่เจียนซินล่ะ?’

‘หากเป็นวิญญาณของลู่เจียนซิน เขาจะสามารถต่อสู้กับปีศาจร้ายได้ถึงสิบปีหรือ?’

อย่างไรก็ตาม เวลาที่เหลือให้พวกเขาได้คิดมีไม่มากนัก

“หนิงหนิง!” แบล็กโครว์วนเวียนอยู่เหนือศีรษะด้วยความกระวนกระวาย

มันร่อนลงมาบนไหล่ของหนิงหนิง

“มีอะไรเหรอ?”

เขาดูเร่งร้อนมาก

ถึงแม้แบล็กโครว์จะดูไม่น่าไว้ใจ แต่ความสามารถของเขาจริง ๆ แล้วค่อนข้างเก่ง เขาแทบไม่เคยแสดงอาการตื่นตระหนกเลย

“มีผีเยอะมากตามท้องถนน!”

“ตามท้องถนนเหรอ?”

หนิงหนิงเพิ่งเข้าใจความหมายของประโยคที่หูเจียพูดว่า “หวังว่าพวกคุณจะมีความสุขต่อไป”

“นี่เป็นฝีมือของหูเจีย”

เขาไม่เพียงแค่ปล่อยผีมากมายเข้ามาในลานบ้านเท่านั้น แต่ยังไม่ละเว้นแม้แต่ด้านนอกด้วย

ดูเหมือนว่าครั้งนี้หนิงหนิงจะทำให้เขาโกรธจริง ๆ

นี่มันแค่ความโกรธเกรี้ยวเพราะความไร้ความสามารถ ระบายอารมณ์ใส่คนแปลกหน้า

แบล็กโครว์กล่าวว่า “คนจากหน่วยสืบสวนพิเศษกำลังจัดการเรื่องนี้อยู่แล้ว”

วาเซีย “ไม่น่าแปลกใจที่พวกนั้นยังไม่มาจนถึงตอนนี้ ทั้งที่ฉันได้ตามหาพวกเขาไปแล้ว”

ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่มา แต่มาไม่ได้ต่างหาก

พวกที่เจอกันระหว่างทางก็ต้องจัดการก่อน

“พวกเขาไปไหน!” วาเซียตะโกนขณะมองผีที่กำลังวิ่งไปในทิศทางเดียวกัน

ลู่จีอันรีบกล่าวว่า “พวกเขาอยากออกไปข้างนอก!”

คงจะได้รับคำสั่งจากหูเจียอยากออกไปสร้างความเดือดร้อนให้คน

“เราต้องไม่ปล่อยให้พวกมันออกไป”

โจวเฉิงซื่อไม่ต้องคิดเลย พุ่งออกไปทันที

เมื่อไม่ต้องกดข่มพลังของตัวเอง การจับผีก็ง่ายเหมือนกับการดื่มน้ำ

พวกผีที่เห็นเขา เหมือนกับได้เจอบรรพบุรุษของตัวเอง