แม่มดสาวทะลุมิติมาเป็นดาราตกอับ ใช้คำสาปนำทางสู่ชื่อเสียง - บทที่ 56 การประชันระหว่างคุณหนูตัวจริงและตัวปลอมกำลังจะเริ่มขึ้น

บทที่ 56 การประชันระหว่างคุณหนูตัวจริงและตัวปลอมกำลังจะเริ่มขึ้น

[พระจันทร์ไม่นอนฉันก็ไม่นอน : มีจริง ๆ นะ อยู่ที่บันไดนั่นแหละ!]

[พระจันทร์ไม่นอนฉันก็ไม่นอน : (สติ๊กเกอร์กระต่ายน้อยเหงื่อตก)]

[โจวเฉิงซื่อ : …]

โจวเฉิงซื่อมองดูหน้าจออย่างพินิจพิเคราะห์

แต่ก็ยังไม่เห็นผีผู้หญิงอะไรเลย

จี๋ไหลถาม “มีอะไรหรือเปล่า?”

โจวเฉิงซื่อก้มหน้าลง “ไม่มีอะ…”

หางตาของเขาเหลือบไปเห็นบางอย่างวูบผ่านไปบนบันไดในหน้าจอ

เป็นเงาผี

จี๋ไหลขมวดคิ้ว “ตกลงมีอะไรหรือเปล่า?”

โจวเฉิงซื่อชี้ไปที่หน้าจอ “คุณไม่เห็นเหรอ?”

จี๋ไหลยิ่งสงสัยหนัก “เห็นอะไรล่ะ? พวกเราก็กำลังดูไลฟ์สดกันอยู่ไม่ใช่เหรอ?”

บนหน้าจอ

หนิงหนิงพิงอยู่ที่ราวบันได กระโปรงสีดำแกว่งไกวไปมา เงาก็พลิ้วไหวตามไปด้วย

โจวเฉิงซื่อหันไปถามเฉินมู่ “คุณก็ไม่เห็นเหรอ?”

เฉินมู่ฟังการประชาสัมพันธ์เรื่องการป้องกันการหลอกลวงอย่างตั้งใจ เขาเงยหน้าขึ้นมาด้วยความงุนงง “หา? อะไรนะ?”

พวกเขาไม่มีใครเห็นมันเลย

แม้แต่คนที่มีตาทิพย์ก็ยังมองไม่เห็นผีตนนี้

ช่างน่าแปลกจริง ๆ

ในห้องไลฟ์สตรีมยังคงเงียบสงบเหมือนเดิม

เว่ยฉือน้ำตาคลอ

รายการได้รับความนิยมในแง่บวกแล้ว!

พัฒนาการแบบนี้ ตอนที่วางคอนเซ็ปต์รายการครั้งแรกเขายังไม่กล้าคิดเลยด้วยซ้ำไม่ต้องพูดถึงสถานการณ์ที่วุ่นวายแบบนี้เลย

นี่มันความสุขที่มาหลังความทุกข์ชัด ๆ

นี่คือการประชาสัมพันธ์ภาพลักษณ์เชิงบวกที่แท้จริง มันดีกว่าการติดเทรนด์ยอดนิยมตั้งร้อยครั้งเลย

ตอนนี้แนวคิดของรายการยกระดับขึ้นไปอีกหลายเท่าเมื่อเทียบกับรายการวาไรตี้อื่น ๆ ในช่วงเวลาเดียวกัน

ช่างน่าอัศจรรย์จริง ๆ

เว่ยฉือถึงกับมึนงงกับเรื่องน่ายินดีที่เกิดขึ้นอย่างไม่คาดฝัน

ในขณะที่บางคนมีความสุข ก็ย่อมมีคนที่ทุกข์ใจเช่นกัน

เจียงฉือซิงที่กำลังแข่งรถอยู่ข้างนอก ระหว่างที่พักเพื่อนสนิทของเขาก็ส่งเทรนด์ยอดนิยมมาให้ดูถึงหน้า

เจียงฉือซิงอ่านคอมเมนต์แล้วรู้สึกโมโหมาก

[การกระทำของตระกูลเจียงมันช่างต่ำช้าเหลือเกิน!]

คนพวกนั้นเขาเป็นคนเรียกไปและการกระทำทั้งหมด ก็เกิดขึ้นโดยที่เขายอมให้เกิด

ตอนนี้การด่าคนพวกนั้นก็เท่ากับเป็นการด่าเขาด้วยเช่นกัน

ตลอดยี่สิบกว่าปีที่ผ่านมา เจียงฉือซิงไม่เคยถูกเรียกว่าต่ำช้ามาก่อนเลย

คนที่ยืนดูอยู่รอบ ๆ ต่างหัวเราะคิกคัก ดูท่าทางจะสะใจอยู่ไม่น้อย

ปกติพวกเขาก็เล่นกันแบบนี้อยู่แล้ว เจียงฉือซิงรู้ว่าพวกเขาแค่ล้อเล่นไม่ได้มีเจตนาร้าย

แต่วันนี้ไม่รู้เป็นอะไร จู่ ๆ ความโกรธก็พลุ่งพล่านขึ้นมาในใจ กดข่มเท่าไหร่ก็ไม่อยู่

อาจเป็นเพราะช่วงนี้พักผ่อนไม่ค่อยได้ พอเข้านอนก็ฝันร้ายรู้สึกเหมือนมีคนยืนอยู่ข้างเตียงตลอดเวลา

การนอนไม่หลับที่เรื้อรังมานาน เริ่มส่งผลกระทบต่อช่วงกลางวันแล้ว

ตอนกลางวันเขามักเหม่อลอยบ่อย ๆ สภาพจิตใจแย่มาก อารมณ์ก็แปรปรวนไปด้วย

เมื่อกี้ตอนขับรถ จู่ ๆ เขาก็เหม่อลอยไปตอนที่กำลังจะเลี้ยวโค้งเกือบจะชนเข้ากับราวกั้น โชคดีที่ฝีมือเขาดีเลยหักรถกลับมาได้อย่างหวุดหวิด

อีกอย่างหนึ่งคือเขารู้สึกหนาวง่ายขึ้นเรื่อย ๆ ทั้ง ๆ ที่เข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิแล้ว เสื้อสเวตเตอร์ก็ถอดออกไปแล้ว แต่สองวันนี้เขากลับต้องหยิบมันกลับมาใส่ใหม่

วันนี้ยังโดนเพื่อน ๆ หัวเราะเยาะอีก

เจียงฉือซิงสังหรณ์ใจว่ามีบางอย่างผิดปกติ

เขาพลันนึกถึงคำพูดของหนิงหนิงในวันที่ย้ายเข้าวิลล่าขึ้นมาโดยไม่มีเหตุผล

‘ห้องติดบันไดมีบางอย่างอยู่ข้างใน’

แต่ว่ามันจะเป็นไปได้ยังไง?

หยกที่อยู่ตรงหน้าอกก็ไม่มีปฏิกิริยาอะไร บ่งบอกว่าทุกอย่างเป็นปกติดี

เขายังคงเชื่อว่านี่เป็นแผนการของหนิงหนิง

แม้จะคิดในใจแบบนั้น เขาก็ยังอดนึกถึงคำพูดของหนิงหนิงไม่ได้

ยิ่งคิดก็ยิ่งรำคาญ

สมกับที่ว่าเรื่องอะไรก็ตามที่เกี่ยวข้องกับหนิงหนิง ไม่เคยมีเรื่องดี ๆ เลยสักเรื่อง

แม่ของเขาพูดถูก หนิงหนิงเป็นดาวอัปมงคลจริง ๆ

เจียงฉือซิงเหวี่ยงขวดน้ำดื่มในมือใส่รถที่จอดอยู่ริมถนนเสียงดัง โครม!

ช่างภาพที่ติดตามถ่ายทำก็หันกล้องไปอีกทางอย่างรู้งาน มองไปยังแถวของรถหรูที่จอดเรียงราย

เจียงฉือซิงพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด “ขำมากเหรอ?”

ไม่มีใครกล้าพูดอะไรออกมา

คนที่คุ้นเคยกับเจียงฉือซิงต่างรู้ดีว่าเขากำลังโกรธ

พวกเขาไม่กล้าล้อเล่นอีกต่อไป

เจียงฉือซิงทำหน้าเรียบเฉย “คืนนี้ทุกคนต้องไปฉลองให้เจียงเจิน รู้ไหม?”

“แน่นอนอยู่แล้ว”

ทุกคนต่างพากันตอบรับ

เจียงฉือซิงโกรธขนาดนี้ คืนนี้หนิงหนิงคนนั้นคงจะซวยแน่ ๆ

เรื่องสนุกแบบนี้ พวกเขาจะพลาดได้ยังไง?

ตำรวจอยู่ที่วิลล่าหลังใหญ่เกือบหนึ่งชั่วโมงก่อนจะจากไป

ผู้คนต่างแยกย้ายกันไป

ก่อนขึ้นบันไดหนิงหนิงถามเว่ยฉือว่า “เจ้าของวิลล่าหลังนี้เป็นใครคะ พวกเขาได้รับอนุญาตจากเจ้าของวิลล่าในการดัดแปลงวิลล่าหลังนี้หรือเปล่าคะ”

เว่ยฉือตอบ “แน่นอนว่าบอกแล้วครับ เจ้าของวิลล่าก็คือนักเขียนนิยายรักชื่อดังในโลกออนไลน์ที่ใช้นามปากกาว่า ผีเสื้อเพลิง เธออนุญาตแล้ว”

“ทำไมอยู่ ๆ มันถึงหนาวขึ้นมาแบบนี้นะ” เว่ยฉือกอดแขนตัวเองจนขนลุกซู่ไปหมด

ที่ชั้นหนึ่ง มีร่างสีแดงยืนอยู่ตรงนั้น

หนิงหนิงถามขึ้นมาทันที “งานรวมตัวครั้งนี้เชิญใครมาบ้างคะ?”

“หา? ก็เพื่อนของเจียงฉือซิงกับเพื่อนของเจียงเจินมั้งครับ แล้วก็ทุกคนในวิลล่าด้วยน่ะ…”

“งั้นก็ดีแล้ว ถ้าเราไปรบกวนชีวิตที่สงบของคนอื่นไม่ว่าจะเป็นคนหรือผี เราก็ควรเชิญพวกเขามาด้วย ถือว่าเป็นการขอโทษไปในตัว”

เงาร่างสีแดงนั้นหายไปแล้ว

หนิงหนิงมองไปที่เว่ยฉือแล้วเดินขึ้นชั้นบนไป

เว่ยฉือรู้สึกเสียใจขึ้นมาทันที

ทุกคนต่างรู้ดีว่าเจียงฉือซิงจะไม่มีทางเชิญหนิงหนิงอย่างเด็ดขาด

เขาไม่สามารถพูดต่อหน้าหนิงหนิงได้ว่า เจียงฉือซิงจะไม่เชิญเธอ

เขาพูดคลุมเครือแบบนี้ ถ้าหนิงหนิงเข้าใจผิดคิดว่าเจียงฉือซิงจะเชิญเธอจริง ๆ จะทำยังไงดี

บทสนทนาของพวกเขาทั้งสอง ผู้ชมในห้องไลฟ์ได้ยินกันอย่างชัดเจน

[ฮ่า ตอนนี้ก็เปิดเผยออกมาแล้วที่แท้จุดประสงค์ที่แจ้งตำรวจก็เพื่อเตือนเจียงฉือซิงว่าคืนนี้ต้องเชิญเธอ ไม่งั้นก็จะถือว่าเป็นการรบกวนการใช้ชีวิตของคนอื่น]

[ก็ถือว่าเป็นการขอโทษ แต่จะขอโทษใคร ขอโทษของปลอมอย่างเธอเหรอ?]

[ของปลอม รีบไปขอโทษเจียงเจินเดี๋ยวนี้!]

[พูดอ้อมค้อมทำไม น่าจะบอกไปตรง ๆ เลยว่าไม่มีใครเขาเชิญของปลอมหรอก]

[พวกเรามีงานปาร์ตี้คืนนี้ ทุกคนจะไปกันลองเดาซิว่าใครจะไม่ได้รับเชิญ ก็เธอไงล่ะ ของปลอม!]

[ใช่ เขาจะเชิญเธอแน่ ๆ ของปลอม เธอก็รอไปเถอะ รอให้คนอื่นเชิญ รอจนตายไปเลยก็ได้]

[ไม่ว่าจะเป็นคนหรือผี…ผี??? มีแค่ฉันคนเดียวหรือเปล่าที่รู้สึกว่าคำพูดของเธอดูแปลก ๆ?]

หนิงหนิงกลับเข้าห้องเช็ดทำความสะอาดภาพผีเสื้อแล้วนำไปวางไว้ด้านข้าง

หลังจากที่ถูกตำรวจตำหนิ เสียงจากชั้นล่างก็เบาลงไปบ้าง

แต่สำหรับหนิงหนิงแล้ว มันก็ยังคงดังรบกวนอยู่ดี

เธออ่านหนังสือไปได้สักพักใหญ่ เสียงจากชั้นล่างค่อย ๆ เบาลงเรื่อย ๆ คงจะจัดการตกแต่งเสร็จเรียบร้อยแล้ว

ห้องนั่งเล่นเงียบสงัดแต่เสียงดังโครมครามกลับดังมาจากห้องครัว

หนิงหนิงมองเวลาและก็เป็นอย่างที่คิด ตอนนี้หกโมงแล้ว

เวลานี้หนิงเหนียนน่าจะกลับมาแล้ว

เธอเพิ่งเห็นว่าครึ่งชั่วโมงก่อน หนิงเหนียนส่งข้อความมาให้

[หนิงเหนียน : คืนนี้มีธุระ จะกลับช้าหน่อย เธอกินผลไม้ประทังท้องไปก่อนนะ]

[หนิงหนิง : ได้]

ที่โรงพยาบาล

ฉีอันเห็นข้อความตอบกลับของหนิงหนิงพอดี

“นายไม่ได้บอกเธอเหรอว่าแขนบาดเจ็บเลยต้องมาหาหมอน่ะ?”

หนิงเหนียนสวมหน้ากากอนามัยอยู่ เขาพูดเสียงเบา

“ไม่เป็นไร ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรสักหน่อย”

ฉีอันถาม “แขนของนายบวมขนาดนั้นแล้ว ยังจะบอกว่าไม่ใช่เรื่องสำคัญอีกเหรอ?”

เขาทำให้ฉีอันทั้งโมโหทั้งขำจริง ๆ

“นายคงไม่ได้วางแผนจะกลับไปทำอาหารให้หนิงหนิงหรอกนะ?”

หนิงเหนียนไม่พูดอะไร

ฉีอันยังคงถามต่อ “นายเตรียมตัวแบบนี้จริง ๆ เหรอ?”

หนิงเหนียนใช้ความเงียบแทนการตอบรับ

ฉีอัน…

วันนี้ตอนซ้อมเต้น หนิงเหนียนได้รับบาดเจ็บที่แขนโดยไม่ได้ตั้งใจ

ช่วงเช้าเขาไม่ทันสังเกตเห็น ไอ้หมอนี่ก็ไม่ยอมบอก แถมตอนเที่ยงยังอุตส่าห์วิ่งกลับไปทำอาหารให้หนิงหนิงอีก

พอตอนบ่ายครูสอนเต้นมาเห็นเข้า แขนก็บวมขึ้นมาแล้ว

ฉีอันโกรธมากเขารีบพาหนิงเหนียนมาโรงพยาบาลทันที

แฟนคลับทั้งหลายกำลังร้อนใจกันแทบตาย ตอนนี้คงกำลังติดเทรนด์ยอดนิยมอยู่แน่ ๆ

พูดไปก็แปลกดี

เรื่องที่แฟนคลับรู้กันทั่วแต่หนิงหนิงกลับยังไม่รู้เลย เพราะหนิงเหนียนยังปิดบังเธออยู่

“พวกนายสองคนเป็นพี่น้องแท้ ๆ กันนะ”

ฉีอันไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนเลย

หนิงหนิงก็เป็นคนที่แปลกประหลาดคนหนึ่ง

หนิงเหนียนไม่พูดอะไร เธอก็ไม่ถาม ปกติแล้วควรจะถามสักคำไม่ใช่เหรอ

อย่างน้อยเขาก็ทำอาหารให้เธอกินมาหลายวันแล้วนะ

แน่นอนว่าเธอคงไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก หรือไม่ก็ยังคงมีความรู้สึกบางอย่างกับตระกูลเจียงอยู่

เรื่องที่แจ้งความวันนี้ก็เป็นตัวอย่างที่ชัดเจน

ภาพลักษณ์ที่ดูสงบเสงี่ยมของเธอ พอเป็นเรื่องของตระกูลเจียงก็พังทลายทันที

เพียงแค่เจอข้อผิดพลาดนิดหน่อยก็ต้องเอาเรื่อง ถึงขั้นเรียกตำรวจมา

คนทั่วไปคงไม่คิดจะแจ้งความหรอก แฟนคลับของเจียงเจินในโลกออนไลน์ต่างก็คิดว่าหนิงหนิงอิจฉาจริง ๆ และพยายามขัดขวางการจัดงานฉลองของเจียงเจิน

ฉีอันรู้สึกว่าสิ่งที่พวกเธอพูดมานั้นมีเหตุผลอยู่ไม่น้อย

คืนนี้การประชันระหว่างคุณหนูตัวจริงและตัวปลอมที่ผู้ชมรอคอยมานาน จะได้เริ่มขึ้นจริง ๆ เสียที