แม่มดสาวทะลุมิติมาเป็นดาราตกอับ ใช้คำสาปนำทางสู่ชื่อเสียง - บทที่ 57 หาพี่เลี้ยงให้หนิงเหนียนกันเถอะ

บทที่ 57 หาพี่เลี้ยงให้หนิงเหนียนกันเถอะ

ฉีอันไม่อยากให้หนิงเหนียนเข้าไปยุ่งเกี่ยว แต่หนิงเหนียนก็ชัดเจนว่าไม่ได้คิดแบบนั้น

เขาปิดบังเรื่องที่ตัวเองบาดเจ็บ ก็เพราะอยากกลับไปใช่ไหม?

แต่ถึงเขาจะกลับไป คนอื่นก็ไม่ได้ยินดีต้อนรับเขาหรอก แล้วจะกลับไปทำไมกัน?

หนิงเหนียนขาดความรักจริง ๆ ขาดจนถึงขั้นที่ต้องพึ่งยาอย่างสิ้นหวัง

เขารู้สึกว่าหนิงเหนียนช่างไม่รู้จักคุณค่าของตัวเองเลย

แต่หนิงเหนียนกลับทำท่าเต็มใจ และยอมทำงานหนักโดยไม่บ่นสักคำ

ฉีอันสงสัยว่าเขาโดนคาถาสะกดจิตหรือเปล่า

ไม่ได้ เขาต้องถ่วงเวลาไว้ก่อน

เขาจะไม่ยอมให้หนิงเหนียนเข้าไปยุ่งเกี่ยวเด็ดขาด

ถ้าฉีอันคิดแบบนี้ คนอื่นก็ต้องคิดแบบเดียวกันอย่างแน่นอน

ยกตัวอย่างเช่นพวกแฟนคลับ

พวกเขาหัวรุนแรงกว่าฉีอันมากเลย

ข่าวที่หนิงเหนียนบาดเจ็บมีอยู่ทั่วอินเตอร์เน็ต หนิงหนิงจะไม่รู้ได้ยังไง?

เธอไม่คิดจะสนใจเลยเหรอ?

ถ้าเธอถามสักคำ พวกเขาก็คงไม่โกรธขนาดนี้

หนิงเหนียนดีกับเธอขนาดไหน พวกเขาก็เห็นกันอยู่

ความใส่ใจที่เธอมีต่อหนิงเหนียน ยังน้อยกว่าที่เธอสนใจเสียงรบกวนจากชั้นล่างเสียอีก

พวกเหล่าแฟนคลับมองออกแล้วว่า เธอเห็นหนิงเหนียนเป็นแค่เครื่องมือเท่านั้น

หนิงหนิงเป็นคนประเภทที่กินในชาม มองในหม้อ*[1]แบบนี้นี่เอง

[แกล้งทำไปได้ ฉันไม่เชื่อหรอกว่าหนิงหนิงจะไม่รู้?]

[หนิงเหนียนตื่นได้แล้ว นี่คุณโดนล้างสมองหรือเปล่า?]

[ฉันขอสาบาน ถ้าวันนี้หนิงหนิงถามสักคำ ฉันจะไม่ด่าเธอเลย]

[ถ้าไม่มีใครพูด ฉันจะพูดละกัน จริง ๆ แล้วหนิงหนิงคงไม่ได้คิดกับเหนียนเหนียนเป็นน้องชายหรอก]

[ไม่ต้องพูดก็รู้ ในใจเธอคงมีแต่เจียงฉือซิงที่เป็นน้องชาย แถมยังคิดว่าตัวเองเป็น

คุณหนูตระกูลเจียงอีกต่างหาก]

[ใช่ ช่วงนี้เจียงฉือซิงไม่อยู่ที่วิลล่า เธอเลยเงียบไปเลย]

[คืนนี้คอยดูเถอะ เธอต้องเป็นบ้าแน่ ๆ]

[หวังว่าหนิงเหนียนจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวนะ ปล่อยให้พวกเขาเล่นกันไปเถอะ]

[พี่หนิงเหนียนตั้งสติหน่อยสิ!]

พวกเธอเห็นแก่หนิงเหนียน ถึงไม่ได้เรียกหนิงหนิงว่าของปลอม แต่ตอนนี้พวกเธอแทบจะทนไม่ไหวแล้ว

ฟ้าใกล้มืดแล้ว หนิงหนิงได้ยินเสียงจี๋เสี่ยวเสี่ยวกับจี๋ซางคุยกันอยู่ชั้นล่าง

“สวยจังเลย!”

“พวกเราจะเตรียมของขวัญกันดีไหม?”

“ไม่ต้องหรอก ไม่ใช่วันเกิดนี่”

“ดูสิ อาหารทะเลเยอะแยะเลย!”

พวกเขารู้สึกตื่นเต้นอยู่บ้าง

วาเซียกระโดดผ่านหน้าต่างเข้ามา แล้วกระโจนเข้าหาหนิงหนิงทันที

“วันนี้เหนื่อยจะแย่แล้ว!”

วาเซียส่งเสียงเมี๊ยว ๆ เล่าเรื่องราวที่เจอมาวันนี้ให้หนิงหนิงฟัง

วันนี้มันไปมาหลายที่มาก

มันเกือบจะถูกคนจำได้เสียด้วย

ไม่ใช่ แฟนคลับต่างหาก มันเกือบจะถูกแฟนคลับจำได้แล้ว

ใช่แล้ว วาเซียนึกถึงเรื่องสำคัญขึ้นมาได้

“แขนของหนิงเหนียนบาดเจ็บนี่!”

หนิงเหนียนไม่สามารถทำอาหารให้ได้อีกแล้ว

หนิงหนิงพยักหน้า เธอรู้เรื่องนี้แล้ว

รู้ตั้งแต่ตอนเที่ยง

แค่ไม่รู้ว่าทำไมตอนที่เธอถาม หนิงเหนียนถึงไม่ยอมพูดอะไรเลย

ยูริแค่ถลอกนิดหน่อยก็จะมาอ้อนเธอแล้ว

เรื่องค่าปรับผิดสัญญาเขาก็ไม่ได้พูดอะไร

อยู่ด้วยกันมาหลายวัน เขาก็ไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้เลย

“หนิงหนิงถ้าเธอให้เขามอบวิญญาณให้เธอ เธอก็จะสามารถรักษาเขาได้” วาเซียพูด

“ไม่จำเป็นหรอก การแพทย์สมัยใหม่ก้าวหน้ามากแล้ว หมอสามารถรักษาเขาได้”

“ช้าจังเลย!”

เขาก็เลยไม่มีอาหารกิน

หนิงหนิงก็ไม่ยอมให้เขาออกไปกินอะไรข้างนอกตามใจชอบ

“จริง ๆ แล้วฉันกำลังคิดว่า…”

ในความปรารถนาของเจียงชูเหมยต้องการให้เธอคอยปกป้องหนิงเหนียน

ตอนนี้หนิงเหนียนบาดเจ็บ เธอจำเป็นต้องปกป้องเขา

ในสถานการณ์แบบนี้ การปกป้องเขาก็หมายความว่าเธอต้องดูแลหนิงเหนียน

แต่หนิงหนิงไม่มีประสบการณ์ในการดูแลคนเลย

ตลอดมา มีแต่ยูริที่คอยดูแลเธอ

หรือว่าจะหาพี่เลี้ยงมาดูแลหนิงเหนียนดี

ยังไงก็ต้องหาพี่เลี้ยงเด็กสักคนแล้วล่ะ

แต่ปัญหาก็คือ เธอไม่มีเงินสดจะจ้างพี่เลี้ยงเลย

จินซุ่ยและถังถังก็ไม่ยอมให้เธอเอาทองคำและเพชรพลอยออกมาใช้ตามใจชอบ

หนิงหนิงจึงต้องคิดหาวิธีอื่น

ถ้าจ้างคนไม่ได้ ก็ต้องหาผีมาช่วยแทน

ผีไม่ต้องการเงินและยังเป็นของที่มีอยู่แล้วด้วย ชั้นบนก็มีอยู่ตัวหนึ่ง

รอให้หนิงเหนียนกลับมาก่อน แล้วค่อยถามดูว่าเขาจะยอมรับได้ไหม

วาเซียถาม “ผีทำอาหารเป็นหรือเปล่า?”

หนิงหนิงตอบ “น่าจะเป็นนะ”

คนในอินเทอร์เน็ตบอกว่า คนที่อยู่คนเดียวมักจะทำอาหารเก่ง

วิลล่าหลังใหญ่ขนาดนี้ ผีก็อยู่คนเดียวมันน่าจะทำอาหารเป็น

เมื่อมีคนทำอาหารให้ วาเซียก็สบายใจแล้ว

วาเซียอยากกินสตรอว์เบอร์รี่ หนิงหนิงเลยออกไปล้างสตรอว์เบอร์รี่

เจียงฉือซิงพาคนกลุ่มใหญ่เดินเข้ามาจากทางเข้า

มีชายหญิงประมาณสิบกว่าคนเดินเข้ามาพร้อมกันอย่างเอะอะ พวกเขาหัวเราะคิกคักพลางวิจารณ์การตกแต่งห้องรับแขก เสียงเจี๊ยวจ๊าวดังลั่น

[ว้าว มากันแล้ว ๆ ชีวิตนี้ไม่เคยเห็นลูกคนรวยมารวมตัวกันเยอะขนาดนี้มาก่อนเลย]

[เครือข่ายของน้องชายซิงซิงนี่เจ๋งจริง ๆ]

[พวกเขามากันเพื่อฉลองให้เจินเจินใช่ไหม เจินเจินนี่มีหน้ามีตาจริง ๆ คนมากันเยอะแยะเลย]

[พวกเขาทั้งสวยทั้งหล่อจริง ๆ ด้วย สมแล้วที่เป็นคนละระดับกับพวกเรา]

จินซุ่ยมองข้อความที่วิ่งผ่านหน้าจอแล้วกลอกตา ไร้สาระ

ไม่ใช่คนระดับเดียวกัน? พวกนี้อยู่บนดาวอังคารหรือไง?

ก็แค่พวกมีเงินที่ไม่ต้องทำอะไร เอาแต่เที่ยวเตร่ไปวัน ๆ

มีเงินก็เลยได้เป็นทายาทเศรษฐีสินะ

ไม่มีเงินก็เป็นได้แค่อันธพาล

มีเงินนี่มันช่างเป็นสิ่งที่ดีที่สุดจริง ๆ อะไร ๆ ก็ดูดีไปหมด

จี๋เสี่ยวเสี่ยวกับจี๋ซางก็อยู่ในห้องรับแขกด้วย ทุกคนเลยเดินไปทักทายพวกเขา

หลังจากทักทายกันเสร็จ ทุกคนก็นั่งลง

คนพวกนี้แต่งตัวประณีตมาก สะพายกระเป๋าแบรนด์เนม จี๋เสี่ยวเสี่ยวนั่งอยู่ตรงกลางด้วยความประหม่า เธอสวมชุดเดรสราคาแค่สองร้อยหยวนรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกับพวกเขาเลย

จี๋เสี่ยวเสี่ยวเลื่อนจานเชอร์รี่บนโต๊ะกาแฟไปข้างหน้า แล้วถามหญิงสาวที่นั่งข้าง ๆ ว่า “กินไหมคะ?”

อีกฝ่ายมีผมยาวสีทอง เล็บที่ทำมาระยิบระยับวิบวับ

“ขอบคุณค่ะ” เธอยิ้มตอบ รอยยิ้มหวานมาก

จี๋เสี่ยวเสี่ยวรู้สึกผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย

“นี่ฉันซื้อมากับจี๋ซาง ฉันเพิ่งชิมดูหวานมากเลยนะคะ”

อีกฝ่ายชะงักไปชั่วขณะ “ไม่ใช่ที่ตระกูลเจียงเตรียมมาให้เหรอ แล้วซื้อมาจากไหน?”

จี๋เสี่ยวเสี่ยวตอบ “ร้านผลไม้ค่ะ”

อีกฝ่ายดึงมือกลับพร้อมยิ้มอย่างสุภาพ “ขอบคุณนะ แต่ปกติฉันกินแต่ผลไม้สดที่ส่งตรงทางเครื่องบินจากแหล่งผลิตเท่านั้น ฉันไม่ทานผลไม้จากร้านทั่วไป ถึงจะราคาถูกก็เถอะแต่ไม่มีการรับประกันความสดสะอาด คุณก็ไม่ควรทานมากนะ”

จี๋เสี่ยวเสี่ยว…

เจียงฉือซิงนั่งลงบนโซฟา หางตาเหลือบไปเห็นหนิงหนิงที่ยืนอยู่ชั้นหนึ่ง

เขาแค่นหัวเราะเบา ๆ

คนอื่น ๆ มองตามสายตาของเขา และเห็นหนิงหนิง

มีผู้ชายคนหนึ่งผิวปากแซว แล้วเริ่มส่งเสียงเฮฮา

“นั่นไม่ใช่หนิงหนิงหรอกเหรอ? ยืนอยู่ตรงนั้นทำไม ลงมาเล่นด้วยกันสิ!”

“ในมือถืออะไรอยู่น่ะ สตรอว์เบอร์รีนี่นา ฉันชอบกินพอดีเลย!”

“เฮ้ ๆ พวกนายอย่าทำหน้าทะเล้นอย่างนั้นสิ เดี๋ยวเธอก็ตกใจจนหนีไปหรอก”

“พูดเรื่อยเปื่อยไปได้ น้องหนิงหนิงเมื่อก่อนชอบเล่นกับพวกเราจะตายไป ตามติดพวกเราไม่ห่างเลยนะ~”

พวกเขาพากันส่งเสียงเอะอะอยู่พักใหญ่

หนิงหนิงยังคงไม่แสดงสีหน้าอะไร เธอไม่ขยับตัวแม้แต่น้อย

คนที่กำลังส่งเสียงเอะอะค่อย ๆ เงียบลง รู้สึกอึดอัดขึ้นมาเล็กน้อย

ทำไมพวกเขาไม่พูดต่อแล้วล่ะ?

หนิงหนิงสงสัย “พูดมาตั้งนาน พวกคุณเป็นใครกันคะ?”

เธอไม่รู้จักพวกเขาสักคน

เหล่าลูกคนรวยที่กำลังส่งเสียงเอะอะอยู่…??

สีหน้าสงสัยของเธอนั่นจริงใจหรือแกล้งทำกันแน่

พวกเขาสงสัยว่าเธอแกล้งทำ

“นี่หนิงหนิงเธอล้อเล่นเก่งจังนะ พวกเราเองนะ เธอจำไม่ได้เหรอ?”

มาอีกแล้ว คราวที่แล้วจ้าวฉี่หมิงก็เป็นแบบนี้ จำเป็นด้วยเหรอที่เธอต้องจำพวกเขาให้ได้?

“ฉันจำเป็นต้องจำพวกคุณให้ได้ด้วยเหรอ?”

มาอีกแล้ว

เจียงฉือซิงทนดูท่าทีทำเป็นเล่นตัวของหนิงหนิงไม่ไหวจริง ๆ

ทั้ง ๆ ที่เธอรู้จักทุกคนอยู่แล้ว แล้วใครกันล่ะที่เมื่อก่อนคอยวิ่งตามหลังคนอื่นเขา อ้อนวอนให้พาไปเที่ยวด้วย?

จะมาทำเป็นไม่รู้จักแบบนี้ทำไม?

เจียงฉือซิงเริ่มรำคาญแล้ว

เขาไม่อยากจะเล่นละครกับหนิงหนิงอีกต่อไปแล้ว

[1] สำนวนจีน หมายถึง คนโลภมากไม่รู้จักพอ หรือมีใจไม่รู้จักพอ มักใช้เพื่ออธิบายคนที่ยังไม่พอใจกับสิ่งที่ตนเองมีอยู่ ยังต้องการสิ่งอื่นเพิ่มเติมอีก