แม่มดสาวทะลุมิติมาเป็นดาราตกอับ ใช้คำสาปนำทางสู่ชื่อเสียง - บทที่ 75 พวกเรารีบออกไปกันเถอะ

บทที่ 75 พวกเรารีบออกไปกันเถอะ

ผีเสื้อตัวนี้ เดิมทีไม่มีชื่อ

มันเป็นเพียงของเล่นชิ้นเล็ก ๆ ที่หนิงหนิงทำขึ้นมาเพื่อป้องกันไอแห่งความตาย

เธอเกิดมาในความมืด มักจะดึงดูดสิ่งต่าง ๆ จากในความมืดเข้ามาหา เช่นพวกวิญญาณอะไรพวกนี้ ซึ่งไม่ได้ส่งผลกระทบอะไรกับตัวเธอ แต่จะส่งผลกระทบต่อยูริ

ผีเสื้อถูกทำขึ้นมาให้ยูริ เพราะยูริชอบผีเสื้อมาก

ผีเสื้อมีฟังก์ชันติดตามอัตโนมัติ บางครั้งเธอจะปล่อยผีเสื้อออกไปเพื่อนำทางให้ผู้คนที่หลงเข้าไปในพื้นที่อันตราย คนทั่วไปไม่รู้จักพวกมัน แต่รู้ว่าเป็นของแม่มดหนามดำจึงรู้สึกกลัวและเรียกผีเสื้อพวกนี้ว่าผีเสื้อนรก

เฉินมู่จ้องมองหินอาเกตสีแดงในมือเธอ เขาเข้าใจแล้ว “ดังนั้น จริง ๆ แล้วมันก็แค่หินธรรมดาใช่ไหมครับ?”

หนิงหนิงพยักหน้า

เฉินมู่ถามอีก “แล้วทำไมมันถึงบินไม่ได้แล้วล่ะ?”

หนิงหนิงยกหินอาเกตขึ้นส่องกับแสงจันทร์ หินอาเกตมีสีใสสวยงาม แสงจันทร์ส่องผ่านหินอาเกต วงเวทมนตร์สีทองเริ่มส่องสว่างขึ้น ดูดซับแสงจันทร์เอาไว้

ปัง!

หินอาเกตก็กลายร่างเป็นผีเสื้อสีแดงเพลิงที่สวยงามอีกครั้ง บนปีกของมันลุกไหม้ไปด้วยเปลวไฟ

เหมือนกับการแสดงมายากล

ทำเอาคนทั้งสี่และผีหนึ่งตัวที่ยืนดูอยู่ถึงกับตะลึง

ไม่ใช่สิ ตามที่หนิงหนิงบอกนี่น่าจะเป็นเวทมนตร์มากกว่า เปลวไฟลุกโชนอยู่ชั่วครู่ ผีเสื้อกระพือปีกแล้วก็กลับกลายเป็นหินอีกครั้งอย่างรวดเร็ว

เปลวไฟของผีเสื้อบนตัวของหนิงเหนียนก็เริ่มเล็กลงเช่นกัน

หนิงหนิงกำก้อนหินไว้แน่น “พลังงานไม่พอ ไอแห่งความตายเข้มข้นเกินไป”

สถานที่แห่งนี้คือดินแดนแห่งความตาย ไอแห่งความตายหนาแน่นเกินไป เผาผลาญได้ไม่หมด

เธอสังเกตใบหน้าของทุกคน เห็นไอสีดำแผ่ซ่านอยู่ราง ๆ “ต้องรีบออกไปแล้ว พวกคุณทุกคนได้รับผลกระทบจากไอแห่งความตายแล้ว”

ไอแห่งความตาย?

เว่ยฉือตื่นตระหนกขึ้นมาทันที

เฉินมู่กลับดูคุ้นเคยเป็นอย่างดี เขายิ้มแล้วพูดว่า “เป็นพลังงานหยินใช่ไหมครับ? ไม่เป็นไรหรอก ออกไปแล้วเผายันต์สักแผ่นก็พอแล้ว”

พวกเขาต่างคุ้นชินกับการต้องเผชิญหน้ากับผีแล้ว มันเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ร่างกายย่อมได้รับผลกระทบอย่างแน่นอน

บรรดาผู้อาวุโสของหน่วยสืบสวนพิเศษหลายคนที่เคยมีร่างกายแข็งแรง ต่างก็ได้รับผลกระทบจากพลังงานหยินจนกลายเป็นโรคประจำตัว ถึงแม้เวลาเผายันต์แล้วมันน่าเจ็บใจอยู่หน่อย ๆ ไม่ใช่แค่วาดยากเท่านั้น ราคาที่ทางสำนักเซียนตั้งไว้ก็สูงลิบลิ่วอีกด้วย

เฉินมู่ชำเลืองมองผีเสื้อบนไหล่ของหนิงเหนียนแล้วสบตากับหนิงหนิง

หนิงหนิงจ้องมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าล้วงหินจำนวนมากออกมาจากกระเป๋า

หินพวกนี้ไม่ได้มีแค่สีแดงเท่านั้น ยังมีสีดำและมีแม้กระทั่งผีเสื้อห้าสี

พอหินพวกนี้ถูกนำออกมา มันก็กลายร่างเป็นผีเสื้อโผบินไปหาผู้คนโดยอัตโนมัติ หนิงหนิงชี้นิ้วไปเพื่อสั่งการผีเสื้อ

ผีเสื้อทั้งหมดบินไปทางเฉินมู่และคนอื่น ๆ

ผีเสื้อห้าสีที่มีเปลวไฟสว่างจ้าตกลงบนไหล่ของเฉินมู่ ความหนาวเหน็บที่เกาะกินกระดูกนั้นค่อยๆ ถูกขับไล่ออกไป ร่างกายค่อยๆ อบอุ่นขึ้น

ผลลัพธ์เห็นได้ชัดทันที

เฉินมู่ลูบจมูกตัวเอง ใบหูแดงขึ้นมา เขาก็แค่คิดเล่น ๆ เท่านั้นแต่กลับถูกหนิงหนิงจับความคิดได้เลยรู้สึกอายเล็กน้อย

บางครั้งเธอก็ช่างสังเกตเกินไปหน่อย

นาน่ามองดูผีเสื้อที่บินกลับมาเกาะที่ชายกระโปรงของเธออีกครั้ง จึงรู้สึกดีใจ

หนิงหนิงเรียกวาเซีย “พอได้แล้ววาเซีย ออกไปกันเถอะ”

วาเซียก็เล่นสนุกพอแล้วเช่นกัน จึงหยุดทรมานจี๋หยวนชิงและคนอื่น ๆ แล้วเดินตามหนิงหนิงไป

วาเซียหยุดร้องแล้ว อาการปวดหัวของจี๋หยวนชิงก็หายไป

เขากำลังนวดศีรษะพลางลุกขึ้นนั่ง

อ้าวแปลกจัง ทำไมหัวของเขาถึงปวดขนาดนี้ เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่

ในตอนนั้นเอง เขาได้ยินเสียงผู้หญิงที่เรียบเฉยดังขึ้น “หลีกทางหน่อย”

เขาเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นหนิงหนิงยืนอยู่ตรงหน้าเขา

เขาตะโกนลั่น “ผี! รีบหนีเร็ว!” แล้วถอยหลังไป

กลุ่มคนก็รีบถอยห่างออกไปอย่างรวดเร็ว

เจียงเจินตอนนี้ผมยุ่งเหยิงไปหมดแล้ว เธอเห็นใบหน้าซีดขาวของหนิงหนิงภายใต้แสงไฟแต่กลับมีความงามที่ชวนให้ใจสั่นระรัว

หนิงหนิงนี่ตายไปแล้วจริง ๆ เหรอ?

หัวใจของเธอเต้นรัวแรงอย่างรุนแรง

หนิงหนิงเดินผ่านทางเล็ก ๆ ที่แยกออกมาจากฝูงชน หนิงเหนียนเดินตามเธอไปติด ๆ

ถัดมาคือเว่ยฉือแล้วตามด้วยจี๋ไหลและเฉินมู่

“เฮ้ พวกคุณจะทำอะไรน่ะ?” จี๋หยวนชิงถาม

“คุณชายจี๋ ที่แห่งนี้อยู่ไม่ได้นาน พวกเราขอตัวออกไปก่อนนะ” เฉินมู่บอก

จี๋หยวนชิงชี้ไปที่หนิงหนิง “ออกไป? แต่ว่า เธอ…”

ยังพูดไม่ทันจบเขาก็เห็นวิญญาณที่แต่งตัวด้วยชุดนอนลายหมีเดินตามหลังกลุ่มคนไป

จี๋หยวนชิง…

ไม่นานคนอื่น ๆ ก็เห็นผีผู้หญิงคนนั้นเช่นกัน

หนิงหนิงเปิดประตูออกอย่างง่ายดาย ทุกคนเดินออกจากห้องไปโดยไม่สนใจคนอื่น ทิ้งให้คนในห้องยืนงงงันกันอยู่

ทุกคนหันไปมองที่จี๋หยวนชิงพร้อมกัน “ไม่ใช่ว่าหนิงหนิงต้องตายแน่ ๆ หรอกเหรอ?”

“แล้วเรื่องของนาน่าคนนี้มันยังไงกัน?”

จี๋หยวนชิง ??

เขาแกล้งทำเป็นครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ไม่น่าเชื่อว่าจะปล่อยให้หนิงหนิงออกมาแบบนี้ ดูเหมือนว่าผีตนนี้วิชายังตื้น คงเป็นผีใหม่แน่ ๆ”

ทุกคน ??

แล้วคนที่เมื่อกี้วิ่งหนีอย่างหัวซุกหัวซุนนั่นเป็นใครกัน

บรรดาลูกคนรวยเหล่านี้ เริ่มมีความสงสัยในความสามารถของสำนักเซียนเป็นครั้งแรก

จี๋หยวนชิงลุกขึ้นยืนพูดอย่างไม่เป็นธรรมชาติว่า “ที่แห่งนี้ไม่ควรอยู่นาน พวกเรารีบออกไปกันเถอะ”

เมื่อเขาเตือนแบบนั้น ทุกคนต่างพากันลุกขึ้นไม่สนใจแล้วว่าหนิงหนิงรอดชีวิตมาได้อย่างไร ตอนนี้เรื่องสำคัญคือต้องรีบออกไปก่อน!

ไม่นานทุกคนก็ออกไปกันหมด และกลับมารวมตัวกันที่ห้องนั่งเล่น

หนิงหนิงและพวกพ้องได้นั่งลงในห้องนั่งเล่นก่อนแล้ว ตอนนี้ก็เกือบจะห้าทุ่มแล้ว

เจียงเจินนั่งลงบนโซฟา เธอขยับถอยไปข้าง ๆ เพื่อเว้นที่ว่าง แล้วตบเบา ๆ เป็นสัญญาณเชิญจี๋เซาให้มานั่งข้าง ๆ

แต่จี๋เซากลับมองเธอด้วยหางตาแล้วยิ้มเยาะ ก่อนจะเดินผ่านหน้าเธอไป ตรงไปนั่งที่โซฟาตัวที่อยู่ไกลจากเธอที่สุด

เจียงเจินเก็บมือกลับอย่างเก้อเขิน

หลังจากจี๋เสี่ยวเสี่ยวนั่งลง เธอก็ลูบแขนของตัวเอง บนแขนมีรอยข่วนที่ชัดเจน เป็นรอยที่เกิดจากเล็บของจี๋ซางตอนที่เขาฉุดกระชากเธอเมื่อครู่นี้ เล็บมือของเขาไม่ได้ยาวแต่กลับทิ้งรอยข่วนลึกขนาดนี้ แสดงให้เห็นว่าเมื่อครู่เขาใช้แรงมากแค่ไหน

ตอนนี้จี๋ซางกำลังใช้ผ้าห่มบนโซฟาห่มตัวเอง ริมฝีปากซีดม่วงจากความหนาว

จี๋เสี่ยวเสี่ยวกอดแขนตัวเองแน่น ก้มหน้าลงต่ำ

คนอื่น ๆ ก็นั่งลงตาม ๆ กัน

เดิมทีพวกเขาอยากจะกลับบ้านแต่ก็ดึกมากแล้ว

ช่วงเวลานี้เป็นช่วงเวลาที่เกิดเหตุการณ์ลี้ลับได้ง่ายที่สุด

ตอนนี้มีคนน้อยมากที่ยังอยู่นอกบ้านในช่วงเวลานี้

ทางการก็ไม่สนับสนุนให้ใครออกไปเดินเตร่ในยามดึกโดยไม่มีอุปกรณ์ป้องกัน

เครื่องรางป้องกันตัวของพวกเขาแตกอยู่ในห้อง การออกไปข้างนอกไม่ปลอดภัยอย่างยิ่ง

เห็นจี๋หยวนชิงยังอยู่ที่นี่ ทุกคนจึงนั่งลงอย่างอดทน อยู่ที่นี่ยังปลอดภัยกว่าออกไปข้างนอก ผีสาวเปลี่ยนกลับมาสวมชุดกระโปรงยาวสีดำตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้และดูลึกลับน่าขนลุกอีกครั้ง

ตอนนี้ทุกคนต่างรู้แล้วว่านาน่ากับผีสาวตายโหงเป็นคนเดียวกัน

หลังจากที่พวกเขาได้ประสบกับความตายในภาพมายา พวกเขาก็ได้รู้ถึงความน่ากลัวของนาน่าและไม่กล้าดูถูกเธออีกต่อไป

นาน่านั่งอยู่ข้าง ๆ หนิงหนิง ไม่มีใครกล้าเข้าไปใกล้

พวกเขาจงใจถอยห่างออกมาเล็กน้อย

คนสองกลุ่ม กลุ่มหนึ่งนำโดยหนิงหนิง อีกกลุ่มหนึ่งนำโดยจี๋หยวนชิง

แบ่งออกเป็นสองฝ่ายอย่างชัดเจน

บรรดาลูกคนรวยต่างได้รับผลกระทบ มีพลังงานหยินติดตัวอยู่บ้าง

ได้รับผลกระทบจากพลังงานหยิน แม้จะเป็นเดือนเมษายนที่อบอุ่นแต่พวกเขาที่นั่งอยู่ในห้องรับแขกกลับรู้สึกหนาวเย็น

จี๋หยวนชิงหยิบยันต์ออกมาแผ่นหนึ่งแปะไว้ที่หน้าผาก ควันดำในร่างกายถูกเผาผลาญจนหมดสิ้นอย่างรวดเร็ว เขาถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก บรรดาลูกคนรวยที่อยู่ข้าง ๆ เห็นเข้าก็พากันควักเงินมาซื้อกันใหญ่ ไม่นานนักยันต์ในมือของจี๋หยวนชิงก็ขายหมดเกลี้ยง แผ่นละพันหยวนสิบนาทีได้เงินมาห้าหมื่นหยวน

จี๋ซางกับจี๋เสี่ยวเสี่ยวรวบรวมเงินช้าไปหน่อย เลยแย่งได้แค่แผ่นเดียว

จี๋ซางไม่พูดพร่ำทำเพลง คว้ายันต์มาแปะที่หน้าผากของตัวเองทันที