แม่มดสาวทะลุมิติมาเป็นดาราตกอับ ใช้คำสาปนำทางสู่ชื่อเสียง - บทที่ 74 หนิงหนิงออกมาแล้ว

บทที่ 74 หนิงหนิงออกมาแล้ว

พอประตูเปิดออก

สายตาหลายคู่ที่อยู่หน้าประตูจ้องมองมาที่หนิงหนิงพร้อมกัน

พวกเขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอยหลังกรูดด้วยท่าทางที่พร้อมเพรียงกันอย่างน่าประหลาด ใบหน้าทุกคนแสดงความระแวดระวัง

มีเพียงหนิงเหนียนที่วิ่งเข้ามาหาแล้วหยุดยืนตรงหน้าเธออย่างระมัดระวัง เขาสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า เมื่อเห็นว่าไม่มีบาดแผลเขาก็โล่งใจ

“เธอกลับมาแล้ว” เสียงของหนิงเหนียนกลั้นอารมณ์เอาไว้

หนิงหนิงจ้องมองเขา ผีเสื้อนรกเปล่งประกายบนไหล่ แววตาของหนิงเหนียนใสกระจ่าง ดวงตาเต็มไปด้วยความยินดีที่ไม่อาจกลั้นเอาไว้ได้

ครู่หนึ่งผ่านไป หนิงหนิงพยักหน้า

ทันใดนั้นหนิงเหนียนก็ถูกดึงถอยหลัง มีดาบไม้ยื่นออกมาจากด้านข้าง ชี้ตรงมาที่หว่างคิ้วของหนิงหนิง

“ผีร้าย อย่าได้ขยับ ไม่เช่นนั้นอย่าโทษว่าฉันไม่สุภาพ”

หนิงหนิงก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว จี๋หยวนชิงถอยหลังไปหนึ่งก้าว

หนิงหนิงยกมือขึ้น แล้วตบดาบไม้กระเด็นออกไปด้วยฝ่ามือ

จี๋หยวนชิงไม่ทันตั้งตัว ตกใจจนต้องถอยกรูดไปหลายก้าว

วาเซียกระโดดออกมา ตั้งใจจะแกล้งพวกเขา มันย่อตัวลงต่ำแล้วร้องเสียงดังลั่น

เสียงร้องโหยหวนของวาเซียที่ดังเสียดแก้วหูราวกับเสียงเด็กร้องไห้ แทรกซึมเข้าไปถึงกะโหลกของคนที่อยู่ในเหตุการณ์

ทุกคนต่างยกมือขึ้นปิดหูโดยสัญชาตญาณ

จี๋หยวนชิงเอามือปิดหู สีหน้าเปลี่ยนไปทันที “แย่แล้ว! ผีตนนี้เก่งเกินไป รีบหนีเร็ว!”

เสียงกรีดร้องดังขึ้นอีกครั้งภายในห้อง

“อย่ามาหาฉัน ฉันไม่อยากเป็นตัวตายตัวแทน!”

“ฉันเคยด่าเธอ ฉันขอโทษนะ อย่ามาหาฉันเลย!”

“ไม่ใช่ว่าถ้าหาตัวตายตัวแทนเจอแล้วก็จะออกไปได้หรอกเหรอ? ทำไมถึงยังไม่ได้ล่ะ!”

ทุกคนต่างวิ่งวุ่นไปมาเหมือนแมลงวันที่ไร้หัว

จี๋ซางคว้าตัวจี๋เสี่ยวเสี่ยวมาบังไว้ข้างหน้าตัวเอง

เจียงเจินรีบดึงตัวจี๋เซาที่วิ่งหนีไปไกลกลับมา

เว่ยฉือเอามือปิดหูแต่ก็ไม่ได้ผลเลย เสียงนั้นยังคงแทรกเข้ามาในหัวสมองของเขา สมองแทบจะถูกดึงออกมาอยู่แล้ว ปวดหัวจนแทบตาย บนตัวยังคงมีเหงื่อไหลไม่หยุด

แม้กระทั่งตอนนี้ เขาก็ยังคงคิดแบบนี้อยู่

โชคดีที่เมื่อครู่หลังจากหนิงหนิงเข้าไปแล้ว จี๋หยวนชิงบอกว่าเธอมีโอกาสรอดน้อยกว่าตาย

เขารู้สึกว่านี่ไม่ใช่แค่การไลฟ์สดธรรมดาอีกต่อไปแล้ว แต่กำลังจะกลายเป็นคดีอาญา

ไม่มีใครรู้ว่าหนิงหนิงจะปรากฏตัวในสภาพแบบไหนต่อไป

เขาลุกขึ้นและปิดกล้องถ่ายทอดสดลงทันที พวกเขาถูกขังอยู่ตลอด โทรศัพท์มือถือก็ไม่มีสัญญาณ

คาดว่าตอนนี้ในเน็ตคงจะเกิดความวุ่นวายเกี่ยวกับการตายหรือมีชีวิตอยู่ของหนิงหนิงไปแล้ว

สิ่งที่เว่ยฉือคาดเดาไว้นั้นไม่ผิด

แฮชแท็ก #หนิงหนิงผีตายโหง ขึ้นอันดับหนึ่งในเทรนด์ยอดนิยมและกำลังระเบิดความนิยมอยู่

จี๋หยวนชิงบอกว่าเธอมีโอกาสสูงที่จะกลายเป็นตัวตายตัวแทนคนใหม่ของผีตายโหง เมื่อจี๋หยวนชิงพูดอะไรออกมาไม่มีใครที่ไม่เชื่อ

หลายคนรีบเข้ามาจุดเทียนในแฮชแท็กที่กำลังเป็นกระแส หวังให้หนิงหนิงไปสู่สุคติ ไม่รู้ว่าเป็นความจริงใจหรือเสแสร้ง

คนที่เสียใจก็มีเช่นกัน

กลุ่มหนึ่งคือแฟนคลับของหนิงเหนียน

พวกเธอสงสารหนิงเหนียน เขาเพิ่งจะได้พบญาติที่ยอมดีกับเขาสักคน

สิ่งที่พวกเธอเห็นในคืนนี้คือ หนิงหนิงคอยปกป้องหนิงเหนียนตลอด ผีตายโหงไม่ได้ส่งผลกระทบต่อหนิงเหนียนเลยแม้แต่น้อย แม้ว่าเธอจะไม่อยู่แล้วแต่ผีเสื้อที่ทิ้งไว้ให้หนิงเหนียนก็ยังคงปกป้องหนิงเหนียนจนถึงตอนนี้

คนที่เศร้าโศกเสียใจให้กับหนิงหนิงอย่างแท้จริง มีเพียงกลุ่มแฟนคลับของหนิงหนิงอย่างเหล่าหนิงตังเท่านั้น

พวกเธอวางโทรศัพท์มือถือลง ไม่มีแม้แต่อารมณ์จะไปด่าใคร นอนไม่หลับทั้งคืน

ทุกคนต่างเชื่อมั่นในตัวของจี๋หยวนชิงอย่างไม่มีข้อสงสัย พวกเธอคิดว่าหนิงหนิงต้องตายอย่างแน่นอน

แต่ว่า…เว่ยฉือกัดฟันทนความเจ็บปวด เงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวในชุดดำ

แสงจันทร์ส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาราวกับสายน้ำ เธอยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น สอดรับกับแสงจันทร์บนพื้น เธอเปรียบดั่งดวงจันทร์อันเยือกเย็นบนฟากฟ้า

เธอยังคงเป็นเหมือนเช่นเคย เหมือนกับเป็นคนนอกที่ยืนชมความน่าเกลียดของผู้คนอย่างเงียบ ๆ

นี่มันผีจริง ๆ เหรอ เว่ยฉือรู้สึกว่าไม่เหมือนเลย

เขารู้สึกว่านี่ก็คือหนิงหนิงนั่นแหละ

มีคนวิ่งไปทางประตู

คิดจะไปเปิดประตูน่ะเหรอ ฝันไปเถอะ

วาเซียร้องขึ้นมาอีกครั้ง เสียงร้องครั้งนี้ยิ่งกว่าดาบอันแหลมคม ครั้งนี้ไม่ใช่แค่ปวดหัวแล้วแต่ปวดหูด้วย

ครั้งนี้หนิงหนิงไม่ได้ห้ามวาเซีย

ท่ามกลางฝูงชนที่วุ่นวาย เธอเห็นเด็กหนุ่มในชุดดำถูกผลักไปมา ใบหน้าซีดขาว เดินโซเซมาทางเธอ

ลมหายใจของหนิงหนิงชะงักไป เธอโบกมือทีหนึ่ง

หนิงเหนียนรู้สึกว่าเสียงแมวที่แทงทะลุประสาทจนเจ็บปวดนั้นหายไปในทันที

ทางด้านข้าง จี๋ไหล เฉินมู่ และเว่ยฉือยกมือขึ้นลูบหู รู้สึกว่าความเจ็บปวดหายไปในพริบตา

ไม่เจ็บจริง ๆ

แต่เมื่อมองคนอื่น ๆ ก็ยังคงเห็นสีหน้าทรมานอยู่ หนิงหนิงเดินเข้าไปหาหนิงเหนียน เธอเดินฝ่าฝูงชนไปราวกับไม่มีใครอยู่ตรงนั้นแล้วจับข้อมือของหนิงเหนียนไว้

มือของเธอเย็นเล็กน้อย แต่ก็ยังอุ่นอยู่บ้าง

หนิงเหนียนที่ถูกเธอจับมือไว้ คราวนี้ไม่มีใครชนเขาอีก

หนิงหนิงจูงมือหนิงเหนียนออกมาจากฝูงชน พาเขาเดินไปที่หน้าห้องน้ำ หนิงเหนียนเห็นนาน่ายืนอยู่ข้างประตู

หนิงหนิงแนะนำว่า “นี่คือนาน่า พี่เลี้ยงที่ฉันหามาให้นาย นายคิดว่ายังไงบ้าง?”

นาน่ากุมมือของตัวเองอย่างประหม่า

สองคนนี้หน้าตาคล้ายกันมาก และดูดีทั้งคู่

ใบหน้าของเธอแดงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

หนิงเหนียน ??

พอได้ฟังเป็นครั้งที่สองก็ยังรู้สึกว่ามันไร้สาระอยู่ดี

เขาพยักหน้า

หนิงหนิงยิ้ม “ดีแล้วล่ะ”

จี๋ไหลและเฉินมู่เดินเข้ามารวมกลุ่ม พวกเขาไม่ได้รู้สึกแปลกใจเลยที่เห็นนาน่าอยู่ในห้อง

เฉินมู่ชี้ไปที่กลุ่มคนที่กำลังกุมศีรษะตัวเอง

“คุณหนิง พวกเขา…” เขาอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ แล้วก็หันไปมองวาเซียที่กำลังกระโดดโลดเต้นมันดูตื่นเต้นมาก

“วาเซียโกรธน่ะ ฉันก็ทำอะไรไม่ได้”

เฉินมู่ ??

เป็นแมวทำจริง ๆ ด้วย

เป็นฝีมือของแมวจริง ๆ ด้วยสินะ!

เฉินมู่และจี๋ไหลต่างก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

เปิดเผยความสามารถออกมาง่าย ๆ แบบนี้ เธอไม่กลัวเลยเหรอ?

หนิงหนิงไม่กลัวจริง ๆ นั่นแหละ

แต่เดิมเธอยังมีความคาดหวังกับสำนักเซียนอยู่บ้าง คิดว่าอาจจะได้พบกับคู่ต่อสู้คนใหม่

เพราะทั่วทั้งโนซามานก็หาคู่ต่อสู้ที่ทัดเทียมกับเธอไม่ได้แล้ว เธอผ่านนรกมาแล้ว เธอไม่กลัวอะไรทั้งนั้น เพราะอย่างนั้นศาสตร์ลี้ลับที่เธอไม่เคยสัมผัสมาก่อนในโลกนี้ทำให้เธอรู้สึกสนใจ

แต่ว่าตั้งแต่เรื่องผีสองตนที่คฤหาสน์กุหลาบเป็นต้นมา ความรู้สึกโดยรวมของหนิงหนิงที่มีต่อสำนักเซียนก็ไม่ค่อยดีนัก

พฤติกรรมของจี๋หยวนชิงในวันนี้ยิ่งตอกย้ำความรู้สึกที่ไม่ดีของเธอ

การจัดการคนที่น่ารังเกียจ เป็นเรื่องที่ถูกต้องชอบธรรม ไม่ต้องรู้สึกผิดอะไร

ทั้งจ้าวฉี่หมิงที่ผีสองตนนั้นพูดถึงและจี๋หยวนชิงในตอนนี้ ล้วนฟังดูเหมือนเป็นบุคคลสำคัญในสำนักเซียน

แล้วผลเป็นยังไงล่ะ พอได้เจอกันเข้าจริง ๆ โดยที่เธอไม่ต้องลงมือทำอะไร วาเซียก็สามารถทำให้พวกเขาหัวหมุนได้แล้ว

อะไรกัน นี่มันห่วยแตกเกินไปแล้ว

หนิงหนิงรู้สึกผิดหวังมาก “แค่เวทมนตร์โจมตีจิตใจขั้นพื้นฐานที่สุดยังรับมือไม่ได้เลย”

เว่ยฉือเพิ่งจะเดินเข้ามาก็ได้ยินประโยคนี้พอดี

เธอว่าอะไรนะ?

เวทมนตร์เหรอ?

หนิงเหนียนและอีกสองคนก็มองหน้ากันไปมา

เวทมนตร์เหรอ?

ใช่เวทมนตร์แบบในละครรึเปล่า?

ยังไม่ทันที่เฉินมู่จะได้ถามอย่างละเอียด

หนิงหนิงยื่นมือออกไป คว้าสิ่งของที่ร่วงจากตัวหนิงเหนียนไว้แน่น

เมื่อกางฝ่ามือออก มันคือหินอาเกตสีแดงรูปผีเสื้อ บนปีกมีวงเวททรงกลมสีทองอยู่

จี๋ไหลพูดว่า “อันนี้ผมจำได้มันเรียกว่าผีเสื้อนรกใช่ไหมครับ?”

หนิงหนิงตอบ “ใช่ค่ะ”

เฉินมู่สังเกตมานานแล้ว เขาสนใจผีเสื้อตัวนี้มาก “มันมีฟังก์ชันเหมือนกับยันต์ฟื้นฟูหรือเปล่าครับ?”

หนิงหนิงพยักหน้ารับ

เหมือนกับที่เขาคิดไว้ เฉินมู่อดที่จะทึ่งไม่ได้

ยันต์ฟื้นฟูสามารถขจัดพลังงานหยินที่แทรกซึมเข้าสู่ร่างกายทั้งภายในและภายนอกได้

มียันต์อัคคีที่มีความสามารถคล้ายกัน แต่ยันต์อัคคีสามารถขับไล่พลังงานหยินในสภาพแวดล้อมได้เท่านั้น ไม่สามารถใช้กับร่างกายมนุษย์ได้

อันนี้ของหนิงหนิงกลับสามารถกดทับพลังงานหยินบนร่างผีได้โดยตรง นี่มันสุดยอดเกินไปแล้ว

รุ่นพี่ในอดีตก็สามารถวาดยันต์ฟื้นฟูที่สามารถระงับพลังวิญญาณร้ายได้โดยตรง

แต่ตอนนี้พวกเขาทำไม่ได้แล้ว

ยันต์ฟื้นฟูในปัจจุบันมีประสิทธิภาพลดลงครึ่งหนึ่ง แต่ถูกสำนักเซียนปั่นราคาขึ้นไป

แม้แต่หน่วยสืบสวนพิเศษก็ยังต้องจ่ายค่าลิขสิทธิ์ครึ่งหนึ่งให้กับสำนักเซียน

คนทั่วไปไม่มีทางซื้อยันต์ที่แพงยิ่งกว่าทองคำนี้ได้หรอก

ผีเสื้อนรกของหนิงหนิงดูดีทุกอย่าง แต่ชื่อนี่น่ากลัวไปหน่อยและไม่ว่าจะมองยังไงมันก็เป็นแค่หิน

เฉินมู่เชื่อใจท่านโจวมากและเชื่อมั่นในผลการทำนายของท่านโจวอย่างไม่มีข้อสงสัย

สมแล้วที่เป็นคนที่สามารถต่อกรกับปีศาจได้ด้วยตัวคนเดียว

เฉินมู่ก็ยังอดถามออกมาไม่ได้ “ทำไมถึงเรียกชื่อนี้ล่ะครับ?”

หนิงหนิงตอบ “คนอื่นเรียกกันแบบนี้ค่ะ”