แม่มดสาวทะลุมิติมาเป็นดาราตกอับ ใช้คำสาปนำทางสู่ชื่อเสียง - บทที่ 84 เจียงฉือซิงฟื้นแล้ว

บทที่ 84 เจียงฉือซิงฟื้นแล้ว

เจียงเจินที่ซ่อนอยู่หลังโซฟาและคอยสังเกตการณ์อยู่กรีดร้องว่า “เธอทำอะไร!”

เธอวิ่งเข้ามาและหยุดอยู่ห่างจากหนิงหนิงกับคนอื่น ๆ ไปหนึ่งเมตร ไม่กล้าเข้าไปใกล้ ตัวสั่นเหมือนมดที่อยู่บนกระทะร้อน

“หนิงหนิง เธอกำลังทำอะไร เธอจะฆ่าเจียงฉือซิงเหรอ!”

หนิงหนิงตอบอย่างใจเย็น “ฉันกำลังสอนพวกเขาให้วาดวงเวทย์”

เจียงเจินร้องไห้ด้วยความร้อนใจ เธอชี้ไปที่เฉินมู่และจี๋ไหล

“พวกคุณสองคน พวกคุณยืนดูอะไรอยู่ รีบเข้าไปช่วยเขาออกมาสิ พวกคุณไม่ใช่ตำรวจเหรอ?”

เฉินมู่อธิบาย “ไฟนี้ไม่ทำร้ายคนหรอก”

เมื่อมองดูอย่างละเอียด จะเห็นว่าเจียงฉือซิงกำลังนอนหลับสบายดี

เจียงเจินไม่ฟังเธอรีบเร่งเฉินมู่ “คุณรีบเข้าไปช่วยเจียงฉือซิงออกมาเดี๋ยวนี้นะ! เข้าไปเร็ว ๆ สิ!”

เธอเกือบจะเป็นบ้าอยู่แล้ว ไม่สนใจด้วยซ้ำว่ากำลังไลฟ์สดอยู่หรือเปล่า

เฉินมู่ปลอบ “ใจเย็น ๆ ก่อน…”

หนิงหนิง “เรียบร้อยแล้ว”

เธอยื่นเท้าออกไปเหยียบพื้น แล้วลบเส้นวงกลมด้านนอกของวงเวทออก

เสาไฟที่พุ่งสูงก็ดับวูบลงในทันที

เจียงฉือซิงนอนอยู่ตรงนั้น ไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย

เสียงร้องไห้ของเจียงเจินหยุดกึกในทันที เธอวิ่งเข้าไปหาทรุดตัวลงข้างเจียงฉือซิงร้องไห้พลางลูบใบหน้าของเขาเบา ๆ

โชคดีที่ยังหายใจอยู่

ใบหน้าของเขายังอุ่นแก้มเป็นสีชมพูระเรื่อ ดูดีกว่าตอนก่อนหน้านี้มาก

ไม่เป็นอะไรเลยนี่

เจียงเจินถึงกับตะลึงงัน แม้ว่าจะถูกไฟเผา

เฉินมู่ถอนหายใจ “ผมบอกแล้วไงว่าไฟนี่เหมือนกับไฟที่อยู่บนตัวผีเสื้อนรกเลย”

จริงอย่างที่ว่าไม่ใช่แค่เจียงฉือซิงเท่านั้น หนิงหนิงและคนอื่น ๆ ก็ยังคงมีสภาพเหมือนก่อนถูกไฟไหม้ ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

รวมถึงเฟอร์นิเจอร์รอบ ๆ ก็ไม่มีร่องรอยอะไรทิ้งไว้เลยสักนิด

ถ้าไม่มีการไลฟ์สดเมื่อครู่นี้

ก็คงไม่มีใครรู้ว่าที่นี่เคยเกิดเพลิงไหม้ครั้งใหญ่มาก่อน

สิ่งเดียวที่เปลี่ยนไปคือ

หลังจากถูกไฟเผา พลังงานหยินทั้งหมดในวิลล่านี้ก็ถูกเผาจนหมดสิ้น

ยกเว้นนาน่าที่เป็นผี ผีเสื้อที่อยู่บนตัวหนิงเหนียนและคนอื่น ๆ เมื่อไม่มีอะไรให้เผาแล้ว พวกมันจึงกลับกลายเป็นหินอาเกตอีกครั้ง

[น่าทึ่งมากเลยนะเนี่ย…]

[อ๊าาาา วงเวทย์เมื่อกี้สวยมากเลย! โดยเฉพาะอันที่เป็นสีทองน่ะ!]

[ใช่! สวยสุด ๆ เลย ทำได้ยังไงเนี่ย!]

[แต่ว่า…มันมีประโยชน์อะไร? เจียงฉือซิงก็ยังไม่ฟื้นเลยนี่]

[พรูด——]

[แสดงท่าทางใหญ่โตเหมือนเสือ พอมาดูผลลัพธ์จริง ๆ ก็ได้แค่ความไร้ค่า]

[มายากลช่วงที่สองของของปลอมคืนนี้~]

[เล่นอะไรอลังการเกินไปแล้ว เหลือแค่ความสวยงามให้ดูอย่างเดียวเลย]

[แย่แล้ว คราวนี้กลายเป็นมายากลจริง ๆ ซะแล้ว]

[พูดถึงเรื่องนี้ ลูกเล่นสวยงามแบบนี้ มันดูเหมือนมายากลจริง ๆ นะ]

[มีใครจับจุดของมายากลที่ของปลอมทำได้บ้างไหม ฉันอยากเรียนรู้จังเลย]

[ให้ของปลอมไปเป็นนักมายากลเถอะ มีพรสวรรค์จริง ๆ นะเนี่ย เมื่อกี้ฉันยังเกือบจะโดนหลอกเลย]

…

ผู้ชมต่างสะใจ พิมพ์ข้อความกันรัว ๆ

จริง ๆ แล้วตั้งแต่แสงวงเวทย์ดับลง ยังไม่ถึงยี่สิบวินาทีด้วยซ้ำ

เจียงฉือซิงยังไม่ฟื้น

จริง ๆ แล้วหนิงหนิงสามารถทำให้เขาฟื้นขึ้นมาได้ทันที แต่เพราะรู้สึกรำคาญเจียงเจินมากเท่านั้น

เหลือไอแห่งความตายอีกนิดหน่อย หนิงหนิงก็เลยหยุดไว้

ปล่อยให้เจียงฉือซิงทนทรมานไปเถอะ

จี๋หยวนชิงเข้ามาดูอาการของเจียงฉือซิงด้วย เห็นว่าไม่มีทีท่าว่าจะฟื้นขึ้นมา

เขาอดที่จะเยาะเย้ยไม่ได้ “นี่คือความสามารถของท่านแม่มดเหรอครับ?”

คนที่นอนอยู่ครางเบา ๆ ขัดจังหวะเขา

เจียงฉือซิงลืมตาขึ้นมาจี๋หยวนชิงก้มหน้าลงอย่างแข็งทื่อ

ไม่จริงใช่ไหม?

[???]

[ซิงซิงตื่นแล้วเหรอ???]

เจียงฉือซิงลืมตาขึ้น แสงไฟบนเพดานแยงตาจนรู้สึกไม่สบายตา เขาจึงหลับตาลง

เจียงเจินน้ำตายังคงเกาะพราวอยู่ที่ขนตาเธอนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ “เจียงฉือซิง?”

เจียงฉือซิงหลับตาพักสักครู่

จู่ ๆ เขาก็ผุดลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว

“ผี! มีผี!”

เจียงเจินรีบปลอบ “ฉือซิงใจเย็น ๆ หน่อย!”

[เจียงฉือซิงฟื้นขึ้นมาจริง ๆ ด้วย!]

[โอ้โห ไม่จริงใช่ไหม?]

[เขาฟื้นขึ้นมาเพราะของปลอมจริง ๆ เหรอ?]

[ของปลอมเป็นแม่มดจริง ๆ เหรอ?]

ผู้ชมยังคงรู้สึกไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น

เรื่องนี้มันช่างเหลือเชื่อไม่ว่าจะมองมุมไหน

คนที่เคยถูกทุกคนดูถูกว่าเป็นคุณหนูปลอม กลับพลิกร่างกลายเป็นแม่มดที่ลึกลับ

แต่การที่เจียงฉือซิงฟื้นขึ้นมาก็เป็นความจริง แม้แต่จี๋หยวนชิงก็ยังไม่สามารถช่วยให้เขาฟื้นได้ในทันที

แต่หนิงหนิงกลับทำสำเร็จ

[ของปลอมจะเป็นแม่มดได้ยังไง? เป็นไปไม่ได้หรอก]

[ระวังคำพูดหน่อย เดี๋ยวโดนแม่มดสาปเอาหรอก]

[…]

หนิงหนิงชี้ไปที่นาน่า “กำลังหาผีอยู่เหรอ? ผีอยู่ตรงนั้นไง”

เจียงฉือซิงมองไปทางนั้น เมื่อเขาได้ยินเสียงของหนิงหนิงก็รู้สึกโมโหขึ้นมาทันที

“เป็นเธอนี่เอง เธอกับผีนั่นเป็นพวกเดียวกันสินะ เธอคิดว่าการข่มขู่ฉันแบบนี้จะทำให้ฉันกลัวเธองั้นเหรอ? พูดดี ๆ ไม่ได้ก็ต้องมาใช้กำลังสินะ? ฉันบอกให้นะ ไม่ว่าเธอจะใช้วิธีไหน ชาตินี้เธอก็อย่าหวังว่าจะได้กลับไปที่ตระกูลเจียง”

หนิงหนิง ??

คนอื่น ๆ ในห้องนั่งเล่น ??

ผู้ชม ??

เจียงเจินรู้สึกอับอายขายหน้า

เธอนึกถึงตอนที่พูดกล่าวหาหนิงหนิงอย่างหนักแน่นว่า หนิงหนิงเป็นคนสั่งให้ผีผู้หญิงมาทำลายงานเลี้ยงของเธอ ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกกระอักกระอ่วน อยากจะหาที่หลบซ่อนตัวให้พ้น ๆ ไปเสียตรงนั้น

ถึงแม้เธอจะคิดว่าหนิงหนิงเป็นคนที่ไม่มีทางแก้ไขนิสัยได้

แต่เรื่องนี้กลับไม่เกี่ยวข้องกับหนิงหนิงเลยจริง ๆ

พูดถึงที่สุดแล้วเธอต้องขอบคุณหนิงหนิงที่ควบคุมผีผู้หญิงตนนั้นไว้ด้วยซ้ำ เธอดึงแขนเจียงฉือซิงเบา ๆ “หยุดพูดเถอะ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเธอหรอก ผีตนนี้เป็นผีตายโหงต่างหาก”

เจียงฉือซิงได้ยินแค่ประโยคแรก เขารีบพูดอย่างร้อนรน “ทำไมพี่ถึงต้องพูดแก้ต่างให้หนิงหนิงด้วย พี่ไม่รู้หรือไงว่าหนิงหนิงคนนั้นอิจฉาพี่ขนาดไหน วันนี้หนิงหนิงตั้งใจมาทำลายงานเลี้ยงของพี่ แล้วพี่ยังจะพูดแก้ต่างให้หนิงหนิงอีกเหรอ?”

ใบหน้าของเจียงเจินแดงก่ำด้วยความหงุดหงิด

หุบปากไปเลยนะ!

เธออาจจะเป็นแม่มดนะ ถ้าทำให้โกรธขึ้นมาจะแย่เอา

เจียงเจินทนฟังไม่ไหว ผู้ชมก็เช่นเดียว

[ฉันรำคาญจนแทบจะบ้าแล้ว ก็ได้ ทุกอย่างที่หนิงหนิงทำก็เพื่อจะดึงความสนใจจากพวกคุณ เธอแค่อิจฉา ในเมื่อพวกคุณทนดูไม่ได้ขนาดนี้แนะนำให้ถอนตัวออกจากรายการไปเลย]

[ผ่านมาตั้งหนึ่งสัปดาห์แล้ว ใคร ๆ ที่มีตาก็เห็นว่าหนิงหนิงไม่เคยสนใจพี่น้องตระกูลเจียงเลยสักนิด เจียงฉือซิงคิดเพ้อเจ้ออะไรของเขากันแน่?]

[เจียงฉือซิงหลงตัวเองมากเกินไปแล้วหรือเปล่า?]

[หนิงหนิงเคยบอกแล้วว่าเธอไม่สนใจความเป็นความตายของเจียงฉือซิง! และเธอก็ไม่สนใจเลยจริง ๆ!]

[หนิงหนิงมาร่วมรายการนี้ก็เพื่อหนิงเหนียน! เธอมาเพื่อปกป้องหนิงเหนียน! เพื่อดูแลน้องชายแท้ ๆ ของเธอ!]

[หนิงหนิงคงจะถูกติดป้ายว่าเป็นคนขี้อิจฉาไปตลอดเลยแน่ ๆ น่าเบื่อจริง ๆ]

เจียงฉือซิงรู้สึกโมโห เขาปกป้องเจียงเจินมากขนาดนี้ แต่เจียงเจินกลับไม่ยืนอยู่ข้างเขา

เขารู้สึกหงุดหงิดเมื่อมองหนิงหนิงและยิ่งหงุดหงิดมากขึ้นเมื่อเห็นผีผู้หญิง

เขาโบกมือ “ผีตนนี้ คุณชายจี๋ช่วยรีบจัดการให้ทีครับ”

จี๋หยวนชิง “…”