แม่สาวเข็มเงิน - ตอนที่ 557 : ไฟไหม้โรงเก็บศพ

เจียงป่ าวชิงและสุนถาวนังรถม้ามาตามเส้นทางทีพนักงานบอกทาง แต่  เมือเลี)ยว ซ้ายตรงต้นหลิวคอหักนั)น นางก็เห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติไปเล็กน้อย

เบื)องหน้าพวกนางมีกลุ่มควันหนาทึบลอยขึ)นฟ้า เมือมองท้องฟ้าก็ดูเหมือนว่าถูก บางอย่างสะท้อนเป็ นสีแดง

สีหน้าเจียงป่ าวชิงเปลียนไปทันที แย่แล้ว!

นางรีบสังให้คนบังคับรถม้าไปทีนั  น คนบังคับรถม้าโบกแส้ม้าตามคําสั  งและเอ่ย เตือนด้วยความกังวล “คุณหนูใหญ่ขอรับ ดูเหมือนจะเกิดไฟไหม้ทีนัน เราดูอยู่  ห่าง ๆ ดีไหมขอรับ บริเวณนี)มีต้นไม้และหญ้าแห้งมากมาย แม้ทิศทางลมจะพัด ไปทางนั)น แต่ข้าไม่แน่ใจว่าทิศทางลมจะเปลียนเมือใด หากว่าไฟเผาลามมาทาง เราก็จะเป็ นอันตรายมากนะขอรับ”

เจียงป่ าวชิงพยักหน้า รถม้าหยุดตรงจุดทีห่างจากส่วนนอกของโรงเก็บศพเล็กน้อย และพวกนางก็ได้เห็นว่าไฟไหม้โรงเก็บศพจริง ๆ

ไฟโหมกระหนําในสายลม และมีคนจํานวนหนึงกําลังรีบดับไฟอย่างลนลาน แม้ แม่นํ)าอยู่ไม่ไกลเกินไป แต่การทีขนนํ)ามาดับทีละถังก็เหมือนเป็ นการนํานํ)าถ้วย หนึงไปดับไฟทีกําลังไหม้กองฟื น

สุดท้าย ก็ทําได้เพียงมองดูไฟไหม้โรงเก็บศพจนเหลือเพียงกําแพงพัง ๆ โดยที ช่วยอะไรไม่ได้เลย

“ข้าบอกแล้วว่าช่วงทีแห้งแล้งเช่นนี)จะต้องเกิดเรืองไม่ช้าก็เร็ว ดูสิ ไม่ทันไรก็เกิด ไฟไหม้เสียแล้ว”

“เวรกรรมจริง ๆ ไม่รู้ว่าศพในโรงเก็บศพจะเป็นยังไงบ้าง…” “ยังจะเป็นไงได้อีกเล่า ไฟไหม้แรงขนาดนี)คงไม่วายถูกเผาไม่เหลือซาก” เจียงป่ าวชิงเม้มปากแน่นหลังจากฟังคําพูดเสียดายของผู้คนทีมาช่วยกันดับไฟ ไฟไหม้ทีเกิดจากสภาพอากาศแห้งแล้งรึ ? จะมีเรืองบังเอิญแบบนั)นได้ยังไง

ศพแม่ของเด็กน้อยคังคังเพิงถูกนํามาส่งทีนีตอนเช้าตรู่ แล้วโรงเก็บศพแห่งนี)ก็ เกิดไฟไหม้พอดี เจียงป่ าวชิงคิดว่านีไม่น่าใช่เรืองบังเอิญ

เจียงป่ าวชิงก้าวเข้าไปในโรงเก็บศพทีเพิงถูกไฟไหม้ด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ นาง  จ้องมองร่องรอยสีดําไหม้เกรียมทีมีอยู่ทุกหนทุกแห่ง เดิมทีโรงเก็บศพนี)ชํารุดมา หลายปี แล้ว หลังคาของห้องสองสามห้องถูกไฟไหม้จนแทบไม่เหลือซาก เหลือ เพียงผนังทีไหม้เกรียมบางส่วนเท่านั)นทียังคงตั)งอยู่

ชายขาเป๋ คนหนึงยืนมองดูโรงเก็บศพทีถูกเผาจนกลายเป็ นขี)เถ้าด้วยความตกตะลึง เหมือนกับว่าเขากําลังขาดสติใจลอยไปไกล และมีคนพูดเตือนอยู่ด้านข้าง “เหล่า หยู ไม่ใช่ความผิดของเจ้าทีไฟไหม้โรงเก็บศพ เจ้าอย่าตกใจไปเลย คาดว่าทางฝ่ าย ราชการคงส่งคนมาทีนีในช่วงบ่าย เมือถึงตอนนั)นหากมีอะไรเหลืออยู่แล้วมัน เป็ นประโยชน์ เจ้าก็ส่งมอบให้กับทางฝ่ ายราชการไปซะ”

“ใช่ เดิมทีงานเฝ้าโรงเก็บศพก็ไม่ใช่งานทีดีอะไรอยู่แล้ว…”

ชายขาเป๋ คนนั)นเหมือนเพิงดึงสติกลับมาได้ เขาพยักหน้าพลางถูมือด้วยความตืน ตระหนก สุดท้ายก็พูดด้วยใบหน้าบูดบึ)ง “ข้ากลัวว่าพวกเจ้าหน้าทีจะผลักเรืองนี) มาทีข้าน่ะสิ เพราะเรืองนี)ดันมาเกิดขึ)นในตอนทีข้าอยู่เวร”

“เรืองไฟไหม้นีมันก็ช่วยไม่ได้ ฝนไม่ตกหลายวันจนพืชผลในไร่ใกล้ตาย ในโรง เก็บศพแห่งนี)มีศพ โลงศพไม้ และไหนจะฟื นอีกตั)งแยะ แล้วอากาศก็แห้งแล้งอีก ไม่แปลกหรอกถ้าไฟจะไหม้” คนข้าง ๆ พูดกล่อมก่อนส่ายหน้าและจากไป

ดูเหมือนว่าชายขาเป๋ คนนี)คือคนเฝ้าโรงเก็บศพ

เจียงป่ าวชิงครุ่นคิดสักครู่ แล้วนางก็เดินเข้าไปทักทายชายขาเป๋ คนนั)น “สวัสดีลุง หยู”

ชายขาเป๋ เหล่าหยูตกใจ เมือเห็นว่าเจียงป่ าวชิงแต่งกายไม่เหมือนชาวบ้านธรรมดา เขาก็ชะงัก “มาหาข้ามีธุระอะไรรึ ?”

“อ้อ ข้ามีญาติคนหนึงเพิงเสียชีวิตเมือคืน ได้ยินมาว่าศพถูกส่งมาทีโรงเก็บศพ เมือเช้าวันนี) ไม่ทราบว่าลุงพอจะจําได้ไหม ?” เจียงป่ าวชิงบอกวัตถุประสงค์ใน การมาครั)งนี)อย่างไม่อ้อมค้อม

ชายขาเป๋ เหล่าหยูส่ายหน้า “เฮ้อ น้องชาย เจ้ามาตอนนี)ก็สายไปแล้ว ทันทีทีไฟลุก โชน เกรงว่าแม้แต่กระดานโลงศพก็คงถูกเผาจนกลายเป็ นเถ้าถ่าน”

“เมือตอนเช้ามีศพสามศพถูกส่งมาทีนี ข้าไม่รู้หรอกว่าเจ้ากําลังพูดถึงศพไหน” เขาเดินกะโผลกกะเผลกไปในส่วนลึกของซากปรักหักพังและชี)ไปข้างหน้า “แต่ ข้าจําได้ว่าศพทั)งสามถูกวางไว้ตรงนี)”

ทุกวันนี) ศพบางศพทีไม่มีคนมารับคืนหรือเป็ นศพทีไม่สามารถฝังได้ด้วยเหตุผล หลายประการจะถูกใส่ไว้ในโลงศพไม้บาง ๆ ของโรงเก็บศพชัวคราว

และหากว่าสุดท้ายแล้วยังไม่มีคนมารับไป โดยทัวไปจะห่  อศพด้วยเสือทีชํารุด แล้วโยนลงหลุมฝังกลบ

เจียงป่ าวชิงเดินตามหลังเหล่าหยูและมองดูซากโลงศพทั)งสามทีเหล่าหยูกําลังชี)

โลงศพและศพข้างในถูกเผาเป็นเถ้าถ่านจนไม่สามารถแยกได้ว่าอันไหนเป็ นขี)เถ้า อันไหนเป็ นผงกระดูก

“ช่างน่าสงสารจริง ๆ” ชายขาเป๋ เหล่าหยูทอดถอนใจ “ได้ยินมาว่าหนึงในนั)น ขึ)นไปบนภูเขาแล้วเจอโจร เสื)อผ้าถูกถอดออกหมดและถูกโยนลงเขาในสภาพน่า เวทนาอย่างยิง สุดท้ายก็  มีคนใจดีจัดการห่อศพแล้วส่งมาทีนี… แต่อีกคนหนึงก็ น่าสงสารเช่นกัน เห็นว่าถูกสัตว์ป่ าแทะไปครึ งหัว ตรงกันข้าม ศพสุดท้ายสภาพ ดีกว่าหน่อย ได้ยินมาว่าถูกม้าชน แต่ถึงยังไงสภาพศพก็ยังดูดีอยู่”

เจียงป่ าวชิงเอ่ยถาม “ลุงยังจําได้ไหมว่า…” นางชี)ขี)เถ้าในกองซากปรักหักพังบน พื)น “…น่าจะเป็ นศพไหนทีถูกม้าชน”

เหล่าหยูขมวดคิ)ว เขาครุ่นคิดสักครู่ก่อนจะชี)ไปทีกองซากปรักหักพังใกล้ ๆ เสา อย่างมันใจ  “น่าจะเป็ นตรงนั)น ข้าจําได้ว่าข้ากําลังคิดอยู่เลยว่าหญิงสาวคนนี)น่า สงสารทีประสบอุบัติเหตุตั)งแต่อายุยังน้อย ข้าจึงเก็บศพนางไว้ห่างจากประตูเพือ ไม่ให้นางถูกเสียงดังของรถม้าทีเคลือนผ่านรบกวนในตอนกลางคืน”

เจียงป่ าวชิงพยักหน้าแล้วก้าวเข้าไปมองดูอย่างละเอียด

ชายขาเป๋ เหล่าหยูทอดถอนใจ “คุณชาย คนตายเป็ นเถ้าถ่านแล้วก็ปล่อยวางเถอะ ถึงยังไงร่างนางก็ถูกเผาจนกลายเป็ นแบบนี)แล้ว แต่หากว่าอยากให้นางถูกฝังอย่าง

สงบก็ไปหาไหดี ๆ และหาสถานทีทีฮวงจุ้ยดี ๆ แล้วนําไหไปฝัง วิธีนี)ก็ใช้ได้ เหมือนกัน”

เจียงป่ าวชิงไม่ได้พูดอะไร แต่เลือกทีจะใช้มือเขียขี)เถ้าเหล่านั)น

เหล่าหยูอ้าปากอยากพูดอะไร สุดท้ายเขาก็ไม่ได้พูดออกมา ได้แต่ถอนหายใจแล้ว เดินกะเผลกไปตรวจดูตรงอืนแทน

เจียงป่ าวชิงตรวจดูอยู่สักพัก ก่อนจะปัดมือและลุกขึ)น

สุนถาวตัวสันเล็กน้อย นางยังคงคอยอยู่ข้างกายเจียงป่ าวชิงตามหน้าที เมือเห็น เจียงป่ าวชิงลุกขึ)น นางก็รีบส่งผ้าขนหนูสะอาดให้กับเจียงป่ าวชิง

“เอ่อ…” สุนถาวจะพูดแต่นางก็หยุดพูด บรรยากาศในนี)ทําให้นางขนลุก เจียงป่ าวชิงเช็ดมือ “เอาล่ะ เรากลับกันก่อนเถอะ” สุนถาวรู้สึกเหมือนได้ยกภูเขาออกจากอก

ตอนทีรถม้าออกมาจากโรงเก็บศพก็บังเอิญเห็นกลุ่มเจ้าหน้าทีเลี)ยวออกมาจากบน เส้นทางหลักพอดี ดูจากทิศทางแล้ว เหมือนว่าพวกเขากําลังจะไปตรวจสอบทีโรง เก็บศพ

เจียงป่ าวชิงปล่อยม่านรถม้าลง

“เฮ้อ ทําไมถึงได้มีแต่เรืองบ้า ๆ เยอะนัก” เจียงป่ าวชิงทอดถอนใจ

สุนถาวกัดริมฝี ปากอย่างครุ่นคิด “แม่นาง อีกประเดี8ยวข้าน้อยขอออกไปข้างนอก สักครู่หนึงได้ไหมเจ้าคะ ?”

เจียงป่ าวชิงมองสุนถาวราวกับว่าสามารถมองทะลุความคิดของสุนถาวได้อย่างไร อย่างนั)น “เจ้าอยากไปดูคังคังใช่ไหม ?”

สุนถาวพยักหน้าและนํ)าตาก็เริมรื)น “แม่ของข้าน้อยคลอดน้องชายข้าน้อยและ จากไป ตอนนั)นน้องชายข้าน้อยอายุเท่าคังคังและเสียชีวิตด้วยโรคภัยในเวลา ต่อมา”

นางหยุดพูดไปครู่หนึง สุดท้ายนํ)าตาของนางก็ทะลักออกมา “น้องชายของ ข้าน้อยก็ชือว่าคังคังเช่นกันเจ้าค่ะ…”

เจียงป่ าวชิงมองดูนํ)าตาของสุนถาว นางครุ่นคิดสักครู่ก่อนจะบอกกับสุนถาวว่า “แม่ของคังคังอาจถูกใครบางคนตั)งใจฆ่าให้ตาย”

ยังคงมีนํ)าตาในดวงตาของสุนถาว นางเบิกตากว้างอย่างตกใจทั)งนํ)าตานองหน้า

เจียงป่ าวชิงถอนหายใจแล้วพูดอย่างรวบรัด “โลงศพของแม่คังคังถูกใครบางคน สาดนํ)ามันใส่ ดังนั)น การถูกเผาไหม้จึงรุนแรงกว่าอีกสองศพทีอยู่ข้าง ๆ เห็นได้ ว่ามีคนต้องการปกปิ ดสาเหตุการตายของแม่คังคัง และจุดไฟเผาโรงเก็บศพทั)ง หลังโดยทีไม่กลัวความผิดอะไรเลย”

สุนถาวเอามือปิ ดปากทันที นางเองก็แอบคิดเหมือนกันว่าแม่ของคังคังถูกฆ่าตาย แต่ไม่คิดเลยว่าคนทีอยู่เบื)องหลังจะใจร้ายได้ขนาดนี) ถึงกับลงมือเผาโรงเก็บศพ ทั)งหลังเพียงเพือต้องการทําลายหลักฐาน

“ไม่แน่คนคนนั)นอาจคิดลงมือกับคังคังด้วยก็ได้เจ้าค่ะ” สุนถาวรู้สึกตืนตัว “ไม่ได้การ! ข้าน้อยต้องรีบไป คังคังกําลังตกอยู่ในอันตรายเจ้าค่ะ”

เจียงป่ าวชิงปลอบอีกฝ่ าย “เจ้าอย่าได้ร้อนใจไป ในเมือคนเลวนันทําแบบนี  )เพือ ทําลายหลักฐานแต่กลับไม่ได้แตะต้องคังคัง นันหมายความว่  าคังคังยังคง ปลอดภัย” พูดจบ นางก็เลิกม่านรถม้าข้างหน้าขึ)นแล้วพูดกับคนบังคับรถม้า “ไปสถานให้บริการรักษาโรค”

สุนถาวพยายามทําให้จิตใจให้มันคง แต่  เมือเห็นว่าเจียงป่ าวชิงจะไปด้วยกันกับ นาง นางก็พูดขึ)นอย่างไม่สบายใจ “นีคือความคิดของข้าน้อย ข้าน้อยเกรงว่าถ้า แม่นางเข้ามาช่วยจะเสียงอันตรายไปด้วยเจ้าค่ะ”

เจียงป่ าวชิงยิม) “พูดอะไรน่ะ เจ้าเองก็เป็ นส่วนหนึงของตระกูลเจียงเหมือนกัน นะ”

“แต่ว่า…”

เจียงป่ าวชิงยกมือห้ามไม่ให้สุนถาวพูดต่อ “ไม่ต้องแต่แล้ว เราแค่จะไปเยียม คังคังเท่านั)น ไม่แน่ตอนนี)อาจมีคนจับตาดูสถานให้บริการรักษาโรคอยู่ก็ได้นะ และก่อนหน้านี)ตอนทีเราไปทีนัน เราอาจตกเป็ นเป้าหมายของอีกฝ่ ายแล้วก็  ได้…”

เจียงป่ าวชิงยิมอย่ ) างงดงามและพูดปิ ดท้าย “…เราจึงต้องไปขจัดความสงสัย ออกไปยังไงล่ะ”