แม่สาวเข็มเงิน - ตอนที่ 556 : จากไปเมื่อคืน

คืนนี) อาซินเล่นอย่างมีความสุขมาก

ตอนทีเจียงป่ าวชิงมาส่งเขาตรงบริเวณใกล้ ๆ นอกกําแพงจวนองค์หญิงเต๋อหลง จู่ ๆ อาซินก็หันกลับมากอดเจียงฉิง

“วันนี)เป็ นวันทีข้ามีความสุขทีสุดในชีวิต” เสียงของเขาสันเล็กน้อย เขากอด  เจียงฉิงครึ งหนึงแต่ดูเหมือนไม่เต็มใจทีจะปล่อย

เจียงฉิงเองก็ออกแรงกอดเขากลับด้วยเช่นกัน นางพูดเสียงเบา “ไม่ต้องห่วง สัก วันเราจะได้เจอกันอีก”

อาซินพยักหน้าอย่างหนักแน่น

เจียงป่ าวชิงยืนมองอยู่เงียบ ๆ และคิดว่าก่อนจากกันเจ้าเด็กคนนี)ยังจะเอาเปรียบ น้องสาวของนางอีก ช่างฉวยโอกาสซะเหลือเกิน ทว่านางไม่ได้ห้ามเขาแต่อย่าง ใด

และแล้วพวกเขาก็แยกย้ายกัน

อาซินเดินไปตามกําแพงสีเขียวสูงตระหง่านเป็ นเวลานานกว่าจะหากองหินใน ตอนทีเขาออกมาเจอ เขาออกแรงย้ายกองหินนั)นให้เปิ ดออก หมอบลงกับพื)นและ มุดเข้าไปในรูอย่างระมัดระวัง

แต่เมือผลักหินทีอยู่ด้านข้างของสวนในรูเล็ก ๆ นั)นออกไป ทันใดนั)น มีมือโผล่ มาทีด้านนอกรูพร้อมกับมีคนตะโกนขึ)นอย่างโล่งใจราวกับยกภูเขาออกจากอก แล้วมือนั)นก็ออกแรงกระชากเขาเข้าไปในสวน

‘วันนี)สิ)นสุดลงแล้วสินะ’ ตอนทีถูกกระชากออกไป อาซินคิดอย่างเงียบ ๆ ใน ใจ

……

ระหว่างทางกลับบ้าน เจียงฉิงเงียบมาตลอดทาง จนกระทังกลับมาถึงบ้าน  สภาพแวดล้อมทีคุ้นเคยและกลินผลไม้สด ๆ ปะทะจมูก นางค่อยรู้สึกผ่อนคลาย ลงบ้าง

“อาซินจะไม่เป็นไรใช่ไหมจ๊ะพี ?” นางเอ่ยถามเจียงป่ าวชิงด้วยความกังวลใจ เล็กน้อย

เจียงป่ าวชิงส่ายหน้า “เขาคงไม่เป็ นไรหรอก”

อันทีจริงคนทีควรต้องกังวลคือพวกนางต่างหาก ถึงยังไงก็ต้องเฝ้าระวังรอดูไป ก่อนว่าทางฝังจวนองค์หญิงจะตรวจสอบมาเจอว่าพวกนางเคยรู้จักกับอาซิน หรือไม่

แต่เจียงป่ าวชิงจะไม่พูดถึงความกังวลนี)กับเจียงฉิง

สองพีน้องคุยกันต่ออีกสักครู่ อารมณ์ของเจียงฉิงถึงจะกลับมาเป็ นปกติ นางส่งยิม) ให้เจียงป่ าวชิงอย่างเขินอาย

เจียงป่ าวชิงเองก็ยิมเช่ ) นกัน “ก็เหมือนทีเจ้าบอกกับอาซินว่าจะต้องเจอกันอีกนัน แหละ เพราะฉะนั)นเจ้าเลิกคิดมากเถอะ”

……

วันต่อมา เจียงป่ าวชิงเป็ นห่วงสองแม่ลูกทีถูกม้ากระแทกใส่เมือวาน นางจึง เปลียนเป็ นชุดผู้ชาย สังให้มีหลิวเฝ้าอยู่ทีบ้านเพราะนางกับสุนถาวจะออกไป สถานให้บริการรักษาโรคทีไปมาเมือวานนี)

เนืองจากมาเร็ว คนในสถานให้บริการรักษาโรคจึงยังไม่มากเท่าไหร่ เด็กผู้ชายที อายุสีห้าขวบคนเมือวานมีเพียงแค่รอยขีดข่วนและไม่ได้เป็ นอะไรร้ายแรงแล้ว ตอนนี)เขากําลังวิงไปรอบ ๆ อยู่  ในขณะนี)

พนักงานในสถานให้บริการรักษาโรคหลายคนมองดูเด็กน้อยวิงไล่  จับตักแตนใน C ลานด้านหน้าสถานให้บริการรักษาโรคด้วยความเอ็นดู

เนืองด้วยงานของพวกเขาเป็ นงานทีต้องเห็นคนเจ็บป่ วยทุกข์ยากมามาก การมา ของเด็กน้อยทีสดใสร่าเริงจึงช่วยผ่อนคลายอารมณ์และจิตใจของพวกเขาได้มาก ขึ)น

ตอนทีเจียงป่ าวชิงเข้ามา เด็กน้อยกําลังไล่ตามตักแตนและศีรษะของเขาก็ C ชนเข้า กับร่างของนาง

วันนี)เจียงป่ าวชิงใส่เสื)อคลุมใหม่ซึงมีพื)นสีเขียวดอกบัว มือของเด็กน้อยทีเปื) อน โคลนจากการไล่จับตักแตนกดลงไปบนเสื C )อคลุมของนาง

เด็กน้อยตกตะลึงทันที

พนักงานทีกําลังตากเครืองปรุงยาบนชั)นวางยาข้าง ๆ หน้าซีด เขารีบวิงมาหาแล้ว  ก้มศีรษะให้เจียงป่ าวชิงเป็ นการขอโทษ “คุณชาย เด็กน้อยไม่รู้ประสา ท่าน อย่าได้ถือโทษโกรธเขาเลยนะขอรับ”

เด็กน้อยขอโทษเจียงป่ าวชิงอย่างขลาดกลัว “ข้าขอโทษพีชายด้วยนะขอรับ… ข้า ไม่ได้ตั)งใจ”

แต่เมือเขาเห็นสุนถาว เขาก็ดีอกดีใจพลางจับมือสุนถาวไว้ “พีสาว พีนีเอง ข้าเคย เห็นพีเมือวาน!”

เนืองจากเจียงป่ าวชิงใส่ชุดผู้ชาย เขาจึงจํานางไม่ได้

เมือวานสุนถาวช่วยดูแลแม่ลูกคู่นี) นางเองก็ชอบเด็กน้อยผิวขาวนวลคนนี)เช่นกัน จึงลูบศีรษะของเขาเบา ๆ

“ไม่เป็ นไร” เจียงป่ าวชิงหลุดขําก่อนจะมองสํารวจเด็กน้อย

เมือพนักงานเห็นท่าทางของนาง เขาก็คิดว่านางต้องการหาเรืองหาความกับเด็กจึง รู้สึกตืนตระหนกมาก เขารีบรุดเข้ามาขอโทษเจียงป่ าวชิงอีกครั)ง “คุณชายอย่าได้ ถือสาเด็กเลยนะขอรับ ทางเราขออภัยทีไม่ทันได้ดูเขาให้ดี ๆ เด็กคนนี)ชีวิตอาภัพ แม่ของเขาถูกม้าชนเมือวานและจากไปเมือคืน…”

หา ? จากไปแล้ว! หมายถึงเสียชีวิตแล้วรึ ?! สีหน้าเจียงป่ าวชิงเปลียนไปทันที สุนถาวเองก็ถามอย่างร้อนรน “อะไรกัน นางจากไปแบบไหน ?!”

พนักงานจําสุนถาวไม่ได้ คงเป็ นเพราะรู้สึกว่าเรืองนี)ค่อนข้างโชคร้ายจึงพูดเสียง เบาด้วยสีหน้าขมขืน “แม่ของเด็กน้อยคนนี)เสียชีวิตแล้ว เด็กน้อยชือคังคัง เขายัง เด็กจึงไม่เข้าใจเรืองนี) นีเขายังคิดว่าแม่ของเขาไปรักษาทีอืนอยู่เลย หมอของเรา เป็ นคนจิตใจอ่อนโยนมีเมตตาจึงให้คังคังพักอยู่ทีนีสองสามวันเผือจะมีญาติพี น้องมารับไปเลี)ยงดู แต่ถ้าหากว่าไม่มีก็คงทําได้เพียงส่งเขาไปโรงเลี)ยงเด็กกําพร้า เท่านั)น”

สีหน้าเจียงป่ าวชิงเย็นชา ผิดปกติ เรืองนี)ต้องมีเงือนงําอย่างแน่นอน

ก่อนทีนางจะกลับไปในตอนบ่ายวานนี) อาการของแม่เด็กชายค่อนข้างคงที แล้ว ทําไมถึงเสียชีวิตเมือคืนนี)ได้

สุนถาวตกตะลึง นางมองคังคังทียิมอย่ ) างไร้เดียงสาสลับกับมองพนักงานทีหน้า นิวคิ)วขมวด

นีมันยากทีจะเชือจริง ๆ

เมือวานเห็นว่ายังดี ๆ อยู่เลย… “แล้วศพล่ะ ?” เจียงป่ าวชิงถาม

สีหน้าพนักงานขมขืน “ทีนีคือสถานให้บริการรักษาโรคจึงไม่มีทีเก็บศพ และ พวกเขาเป็นคนทีมาจากทีอืน อยู่ทีนีก็ไม่รู้ว่าจะมีญาติพีน้องมารับศพหรือเปล่า อากาศมันร้อนขึ)นทุกวัน หมอบอกว่าไม่เหมาะหากจะเก็บศพไว้ทีนี ตอนเช้าตรู่ ทางเราจึงส่งศพไปยังโรงเก็บศพนอกเมืองก่อนรุ่งสางแล้วล่ะ”

บรรยากาศค่อนข้างชวนอึดอัดเล็กน้อย

คังคังไม่เข้าใจว่าพวกผู้ใหญ่กําลังพูดเรืองอะไร เขาจึงดึงแขนเสื)อของสุนถาวตาม สัญชาตญาณ ดวงตากลมเล็กมองคนนั)นทีคนนี)ทีด้วยความงุนงง

สุนถาวทนสงสารเด็กชายไม่ไหวจึงผลักเขาเบา ๆ และหันเหความสนใจ “เจ้าหนู ข้าเหมือนเห็นตักแตนตัวใหญ่ C มากบินเข้าไปในพุ่มไม้ตรงนั)น เจ้าลองไปจับดูไหม

?”

คังคังตาเป็ นประกาย เขาพยักหน้าอย่างขึงขังและวิงไปจับตักแตนตรงพุ่ C มไม้ ตามทีสุนถาวบอก

ตอนนี)สุนถาวถึงจะพูดเสียงเบา “ตอนทีแม่นางของข้าออกไปจากทีนีเมือวาน แม่ ของเด็กยังดีอยู่เลย แม้อาการบาดเจ็บค่อนข้างรุนแรงแต่แม่นางของข้าก็บอกแล้ว ว่าสภาพชีพจรของแม่เด็กคงทีมากและไม่ได้มีปัญหาน่ากังวลอะไร แล้วทําไมถึง ได้…”

“แม่นางของเจ้าคือคนทีพาคังคังกับแม่ของเขามาส่งเมือวานใช่ไหม ?” พนักงานเอ่ยด้วยนํ)าเสียงเจือความไม่เห็นด้วยเล็กน้อย “อาการบาดเจ็บของแม่ เด็กรุนแรงมาก การทีสภาพชีพจรคงทีชัวขณะนั  )นไม่สามารถบอกอาการอะไรได้ มากนัก ข้าอยู่ทีนีมานานแล้ว เจอมาเยอะ มีหลายคนทีอาการคงทีแต่สุดท้ายก็ อาการกําเริบและเสียชีวิตในทีสุด”

สุนถาวอ้าปากอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่นางอดกลั)นไว้เพราะตัวนางไม่รู้วิชา รักษาโรค รอดูการตัดสินใจจากแม่นางของนางดีกว่า

เจียงป่ าวชิงครุ่นคิด “ศพแม่ของคังคังถูกส่งไปทีโรงเก็บศพไหนรึ ?” พนักงานชะงักไปเล็กน้อย “ท่านคิดจะทําอะไรรึคุณชาย ?” “ถ้ามีชีวิตอยู่ต้องเห็นคน ตายไปก็ต้องดูศพสิ” เจียงป่ าวชิงพูดเสียงเรียบ

พนักงานคนนั)นไม่พอใจ “คุณชาย หมอของเรามิใช่ว่าไร้ประสบการณ์ เขาดูแล้ว และพบว่าแม่ของคังคังเสียชีวิตจากอาการบาดเจ็บสาหัสภายใน”

เจียงป่ าวชิงไม่ได้โต้เถียงกับพนักงาน ณ ตอนนี)ในหัวนางคิดว่ามีหลายวิธีที สามารถทําให้ใครสักคนดูเหมือนตายเพราะ “อาการบาดเจ็บสาหัส” ได้ แต่ จริง ๆ แล้วคือการลอบฆ่าโดยเจตนา

เจียงป่ าวชิงมองสุนถาวเล็กน้อย ซึงสุนถาวก็เข้าใจ นางหยิบเงินจํานวนหนึง ออกมายัดใส่มือพนักงาน “คุณชายของข้าก็แค่สงสัย ไม่ได้มีความหมายอืน หรอก เจ้าบอกเรามาเถอะว่าเอาศพไปไว้ทีโรงเก็บศพไหน”

เมือได้รับเงิน สีหน้าพนักงานดีขึ)นมาก ท่าทางก็ดูมีความกระตือรือร้น “อา… ใน เมือคุณชายพูดเช่นนี) ข้าจะบอกให้ก็ได้ ทางเราส่งศพไปทีโรงเก็บศพอี)หมิน ออก

จากเมืองทางทิศตะวันตกตรงไปตามถนนหลวง เลี)ยวขวาทีทางแยกแรกของถนน แล้วตรงไปข้างหน้าจนสุดทางก็จะเห็นต้นหลิวคอเอียงและรูปปั) นคนร่างหนา โอบกันอยู่สามคน จากนั)นเลี)ยวซ้ายไปอีกหน่อยก็ถึงแล้ว”

เจียงป่ าวชิงพยักหน้า นางพาสุนถาวไปจากสถานให้บริการรักษาโรคด้วยสีหน้า หนักแน่น