แม่สาวเข็มเงิน - ตอนที่ 560 : บังเอิญจริง ๆ

เถ้าแก่เมิงไร้คําพูด

ไม่ใช่แค่เถ้าแก่เมิง ครอบครัวอืน ๆ ทีคิดจะมารับเลี)ยงคังคังต่างก็ไม่มีอะไรทีดีไป กว่าเงือนไขของคู่รักหนุ่มสาวคู่นี)

เมือดูจากการแต่งกายของพวกเขาก็รับรู้ได้ว่าฐานะทางบ้านของพวกเขาไม่ถือว่า ยําแย่ บุคลิกทีแสดงออกและท่าทีในการเจราจาของพวกเขาก็บ่งบอกด้วยว่าได้รับ การอบรมสังสอนมาอย่างดีมาก

ประกอบกับทั)งสองคนรับปากว่าจะปฏิบัติกับคังคังเหมือนลูกแท้ ๆ ของตน และ สามารถไปทําสัญญากับทางฝ่ ายราชการได้ เท่านี)ก็เพียงพอทีจะพิสูจน์ความ จริงใจของพวกเขาแล้ว

อย่าว่าแต่คนอืนเลย แม้แต่สุนถาวทีเอาแต่นึกถึงคังคังก็ยังรู้สึกว่าสามีภรรยาคู่นี) เป็ นตัวเลือกทีดีทีสุดสําหรับคังคังเช่นกัน

หมอโจมองสํารวจสีหน้าของทุกคนในห้อง แล้วเขาก็พูดเสียงดังว่า “ยังมีใคร อยากรับเลี)ยงคังคังอีกไหม ?”

ทุกคนมองหน้ากัน แต่ไม่มีใครพูดอะไร

ในตอนนี)เอง เสียงใสของเด็กชายดังขึ)นอย่างขลาดกลัว “พีสาว พีเลี)ยงข้าได้ไหม

?”

ทุกคนตกตะลึงเพราะคนทีพูดขึ)นมาคือคังคัง

คังคังยังถือขนมทีกินไปครึงหนึงไว้อยู่ในมือ ข้างแก้มของเขาเปื) อนไปด้วยงา เขา ไถลลงมาจากเก้าอี)และวิงไปหาสุนถาวภายใต้สายตาของทุกคน

สุนถาวอ้าแขนรับคังคังโดยไม่รู้ตัว

คังคังเงยหน้าขึ)นมองนางด้วยแววตาขอร้องวิงวอน “พีสาว ข้าอยากไปรอแม่ข้าที บ้านของพี ข้ากินไม่เยอะหรอก” เขายกขนมในมือขึ)น “วันนึงกินขนมเท่านี)ก็ พอแล้ว”

สุนถาวรู้สึกเศร้า นางกลั)นนํ)าตาไว้และเผยรอยยิมออกมาให้เห็น “คังคัง…” นางไม่รู้ว่าควรบอกกับเด็กคนนี)ยังไง

เมือคังคังเห็นว่าสุนถาวจะปฏิเสธเขาก็ร้อนใจและพูดไปตามประสาเด็ก “ข้าไม่ กินขนมก็ได้ ข้ากินน้อย และสามารถกินให้น้อยกว่านี)ได้อีกนะขอรับ”

ในทีสุดสุนถาวก็ทนไม่ไหว นางนังยอง ๆ พลางคว้าร่  างเจ้าเด็กน้อยคังคังมาไว้ใน อ้อมกอด นํ)าตาก็ไหลเป็ นสาย

เห็นคังคังทีน่าสงสารในตอนนี) นางก็นึกภาพน้องชายเยาว์วัยของตัวเองนอนอยู่ บนเตียงในบ้านทีไร้ผนัง และกําลังยืนมือมาหานางอย่างอ่อนแอ

“พีสาว พีอย่าไป คังคังไม่กินข้าวก็ได้” เสียงคังคังทําให้นางหลุดจากภวังค์

คังคังรู้สึกงุนงง เขาไม่เข้าใจว่าทําไมพีสาวทีเป็ นกันเองคนนี)ถึงได้ร้องไห้ จึงยก มือเช็ดนํ)าตาให้สุนถาวเบา ๆ “พีอย่าร้อง ข้าไม่ดีเอง ข้าไม่ไปทีบ้านของพีแล้วก็ ได้ขอรับ”

มือเล็ก ๆ ของเขายังเปื) อนไปด้วยเศษขนม และตอนนี)มันเปื) อนอยู่บนใบหน้าของ สุนถาวเป็ นทีเรียบร้อยแล้ว

เกิงจือเจียงไม่มีพีน้องจึงไม่เคยเห็นฉากนี)มาก่อน เขาลังเลสักครู่และอยากทีจะพูด โน้มน้าวให้สุนถาวรับเลี)ยงคังคังขึ)นมา แต่หลังจากทีเขาใจเย็นลงก็ไม่ได้พูดอะไร

ชีวิตของเด็กคนหนึงไม่ควรถูกตัดสินอย่างง่ายดายเช่นนี)

คังคังวิงเตาะแตะกลับไป ก่  อนจะเงยหน้ามองหมอโจ “ปู่ โจ เมือครู่ข้าล้อเล่น ข้า ไม่ไปทีบ้านของพีสาวคนนั)นหรอกขอรับ”

หมอโจมองเด็กทีเยาว์วัยแต่กลับรู้ประสาคนนี)ด้วยความรู้สึกมากมาย

คู่รักวัยรุ่นคู่นั)นยิงร้อนใจขึ)นเรือย ๆ “หมอ… หมอคิดว่ายังไง เราสามารถรับเลี)ยง คังคังได้หรือเปล่า ?”

หมอโจนังยอง ๆ แล้วชี ไปทีคู่รักวัยรุ่นคู่นั)น “คังคัง เจ้าอยากกลับบ้านกับคุณอา และคุณน้าทางฝังนั)นไหม ?”

คังคังเคาะศีรษะเล็กของตัวเองอย่างสับสน อันทีจริงเขาอยากกลับบ้านกับพีสาว คนนั)นทีสุด แต่พีสาวคนนั)นไม่ต้องการเขา ถ้าอย่างนั)นกลับไปกับใครก็ เหมือนกันนันแหละ

ขอเพียงอย่างเดียว หวังว่าแม่ของเขาจะมารับเขาเร็ว ๆ…

คู่รักรุ่นเล็กคู่นั)นดีใจมาก “หมอโจ ถ้าอย่างนั)นอีกเดี8ยวเราพาคังคังกลับไปเลย นะ”

หมอโจหลุดขําเล็กน้อย “พวกเจ้าอย่าได้รีบร้อน ข้าต้องคุยกับพวกเจ้าให้ดี ๆ ก่อนว่าถ้าหากญาติพีน้องของเด็กคนนี)มารับเขากลับไปในภายหลังจะต้องทํา ยังไงบ้าง และพวกเจ้ายังต้องปรึกษาหารือเกียวกับการรับเลี)ยงเด็กอีกสักหน่อย ด้วย”

ชายคนนั)นพยักหน้า “ได้เลยหมอโจ”

จากนั)นหมอโจก็ชี)แจงทีละอย่าง “บนตัวเด็กยังมีบาดแผล พวกเจ้าอย่าลืมเปลียน ยาให้เด็กด้วยล่ะ”

คู่รักรุ่นเล็กฟังจนจบ และมีท่าทางเหมือนต้องการพาคังคังกลับไปเต็มทน หมอโจ จึงห้ามพวกเขาอีกครั)ง “ข้ารู้ว่าพวกเจ้าชอบเด็กคนนี) แต่ตอนนี)ก็มืดคําแล้ว หาก ว่าเด็กไปอยู่ในสภาพแวดล้อมทีไม่คุ้นเคยในตอนกลางคืน เกรงว่าเด็กอาจฝันร้าย ได้ เอาอย่างนี) พวกเจ้ามารับคังคังในเช้าวันพรุ่ง เมือถึงตอนนั)นข้าจะให้พนักงาน ไปช่วยพวกเจ้า”

คู่รักวัยรุ่นคู่นั)นมองหน้ากันเล็กน้อย ฝ่ ายหญิงเผยรอยยิมฝื น ๆ ออกมาให้เห็น “ถ้าอย่างนั)นก็เอาตามทีหมอโจบอกก็ได้จ้ะ วันพรุ่งเราจะมาทีนีตั)งแต่เช้า”

เมือเรืองราวมาถึงตอนนี) ก็ถือว่าถึงจุดสิ)นสุดแล้ว

คนอืน ๆ ทีอยากรับเลี)ยงคังคังพากันเดินออกไปข้างนอกโดยทีรู้สึกหดหู่บ้าง หรือไม่ก็ส่ายหน้าออกไปบ้าง

ชายชราเจียลุกขึ)นบิดขี)เกียจ “ไอ้โย! อายุเท่านี)แล้ว เอวของข้าก็ไม่ค่อยไหว…” เขาไม่ได้ท้อใจอะไรและพูดพึมพํา “กลับไปข้าจะไปทีสถานเลี)ยงเด็กกําพร้าเพือ หาเด็กทีโตกว่านี)หน่อย คราวนี)เหล่าโจคงจะไม่บ่นเรืองสุขภาพร่างกายของข้า แล้วใช่ไหม ?”

พูดจบ เขาก็เดินส่ายหน้าออกไป

สุนถาวกลั)นนํ)าตาไว้ นางเผยรอยยิมปลืมปี ติออกมาให้เห็น ก่อนจะนังยอง ๆ ตรง  หน้าคังคัง “คังคัง เจ้าไปทีบ้านใหม่แล้วต้องใช้ชีวิตอยู่กับคุณอาและคุณน้าอย่าง มีความสุข เข้าใจไหม ?”

คังคังพยักหน้าอย่างเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง “ข้าจะรอแม่มารับข้าอย่างเชือฟัง ขอรับ” จากนั)นเขาก็แกว่งชายเสื)อสุนถาว “พีสาว แล้วต่อไปนี)พียังจะมาเล่นกับ ข้าไหม ?”

สุนถาวยิมทังนํ)าตา “เมือเจ้าพักอยู่ทีบ้านใหม่แล้ว ข้าจะไปเยียมเจ้า เมือถึงตอน นั)นจะเอาขนมและผลไม้อร่อย ๆ ไปให้เจ้าด้วย ดีไหม ?”

ใบหน้าเล็กของคังคังเผยรอยยิมออกมาให้เห็น เขาพยักหน้าอย่ างมีความสุข “ดี ขอรับ!”

เจียงป่ าวชิงไม่ได้พูดอะไรตลอดเวลา แต่ตอนทีแยกกับเกิงจือเจียงทีประตูทางเข้า นางเผยรอยยิมออกมาพร้อมทังโบกมือและบอกลาเกิงจือเจียง

เกิงจือเจียงเองก็โบกมือให้เจียงป่ าวชิงเช่นกัน แต่เขาก้าวพลาดจึงเกือบหกล้ม หลังจากทีเขายืนนิงแล้วก็เกาศีรษะอย่างเก้อเขิน และวิงจากไปพร้อมห่  อยา

เจียงป่ าวชิงเห็นว่าบริเวณรอบ ๆ ไม่มีใคร จึงสังเสียงเบาราวกับส่งเสียงออกมา จากซอกฟัน “สะกดรอยตามคู่รักหนุ่มสาวคู่นั)นให้ดี และสืบความจริงของพวก เขามา”

จากนั)นมีเสียงดังขึ)นเล็กน้อยราวกับกําลังตอบรับ และในคืนวันเดียวกันนั)น เจิ)งหนานก็มาเคาะประตูบ้านเจียงป่ าวชิง

……

วันต่อมา เจียงป่ าวชิงอยู่ทีหน้าต่างบนชั)นสองฝังตรงข้ามกับสถานให้บริการรักษา โรค และมองดูคู่รักรุ่นเล็กคู่นั)นพาคังคังขึ)นรถม้า

ทุกอย่างดูปกติดี ถือว่ายังไม่เห็นความผิดปกติใด ๆ

เจียงป่ าวชิงยกชาตรงหน้าขึ)นจิบเล็กน้อย วันนี)นางออกมาคนเดียว ไม่ได้พามี หลิวกับสุนถาวมาด้วย

นางนังต่  ออีกสักครู่แล้วค่อยลงไปทีชั)นล่าง

หลังจากลงมาแล้ว เจียงป่ าวชิงก็ไม่ได้รีบไปแต่อย่างใด แต่นางหยุดฝี เท้าชัว ขณะหนึงทีห้องโถงชั)นหนึง

จะว่าไปแล้วก็บังเอิญเช่นกัน เจียงป่ าวชิงเห็นชิวเพ่ยโหลวพาหญิงสาวผู้สูงศักดิ? สองสามคนทีค่อนข้างสนิทกันในยามปกติมาทีนี และตามหลังมาด้วยสาวใช้อีก หลายคน

แรกเริมชิวเพ่ยโหลวยังจําเจียงป่ าวชิงไม่ได้ นางกําลังฟังหญิงสาวผู้สูงศักดิ?ข้าง กายพูดเรืองตลกด้วยใบหน้ายิมแย้ม

จนกระทังสาวใช้ทีดูไม่  สะดุดตาและติดตามอยู่ข้างหลังพวกนางคนหนึงส่งเสียง อุทานออกมาเล็กน้อยพลางชี)มาทางเจียงป่ าวชิงอย่างยากทีจะเชือ “นันเจียงป่ าว  ชิงไม่ใช่หรือเจ้าคะ ?”

เจียงป่ าวชิงเองก็ได้ยินเสียงเอะอะนี)เช่นกัน จึงมองไปทางนั)นและสบตากับพวก นางอย่างพอดิบพอดี

ประกายความซับซ้อนฉายวาบอยู่ในดวงตาของชิวเพ่ยโหลว “แม่นางเจียง เจ้าว่า บังเอิญไหมทีเราเจอกันทีนี ?”

เจียงป่ าวชิงอยู่ในชุดผู้ชายและประสานมือไปทางพวกคุณหนูเหล่านั)น “อืม บังเอิญจริง ๆ”

แล้วทั)งสองฝ่ ายก็ต่างฝ่ ายต่างเงียบไม่มีใครพูดอะไรอีก