แม่สาวเข็มเงิน - ตอนที่ 566 : การแข่งขัน

อาจ้าวหลังค่อมถูกกานซุ่ยจับมัดไว้อย่างแน่นหนาและผลักไปยืนอยู่ทีมุมกําแพง

ชายหนุ่มมองกานซุ่ยทีโผล่ออกมาอย่างกะทันหันด้วยความระมัดระวัง “เจ้าคือ ใคร ?”

กานซุ่ยประสานมือทําความเคารพ “ข้าคือองครักษ์ของคุณชายเจียง”

เจียงป่ าวชิงเดินตามออกมาจากในบ้านอย่างช้า ๆ โดยมีสุนถาวทีจับมือคังคังไว้ เดินตามออกมาด้วย

สีหน้าชายหนุ่มเปลียนไปเมือเขานึกถึงเรืองพิษเรื้อรังทีอยู่ในตัวคังคัง แล้วเขาก็ มองอาจ้าวโดยไม่สนใจทีจะซักถามอะไรจากกานซุ่ยอีก “เจ้าทําเรืองแบบนี้ได้ ยังไง ?”

อาจ้าวหลังค่อมกัดฟันแน่นไม่ยอมพูดอะไร

อันทีจริง ชายหนุ่มสงสัยอยู่ในใจแค่เพียงเล็กน้อยเท่านั้น แต่ปฏิกิริยาเลิกลักของ  อาจ้าวในตอนนี้มันชัดเจนจนเขาไม่ต้องสงสัยอะไรอีกแล้ว

“เจ้าอย่าคิดปฏิเสธ เจ้าเป็ นคนเอาขนมนี้มาส่งอยู่ตลอด!” ชายหนุ่มตะคอกเสียง ดัง “ทําแบบนี้ไม่กลัวนายท่านฆ่าเจ้ารึ ?!”

เมือฟังคําพูดคลุมเครือของชายหนุ่ม เจียงป่ าวชิงเม้มปาก

แต่ไม่ว่าชายหนุ่มจะเค้นถามอย่างไร อาจ้าวก็ไม่ยอมตอบอะไรทั้งนั้น สุดท้าย ชายหนุ่มหมดความอดทนและหัวเราะอย่างเย็นชา “ดี! ถ้าเจ้าอยากตายนักก็เชิญ แต่อย่าดึงข้าลงนํ้าไปกับเจ้า เจ้าเองก็รู้ว่านายท่านของเราโหดเหี้ยม เมือถึงตอนนั้น เจ้าก็แบกรับเรืองนี้ไปคนเดียวซะ!”

อาจ้าวเหมือนนึกอะไรบางอย่างได้ เขาตัวสันเล็กน้อยแต่ยังคงไม่ยอมปริปากพูด

เรืองมาถึงตรงนี้ หากว่าดูต่อไปเกรงว่ามันจะเกียวเนืองไปถึงเรืองส่วนตัว บางอย่าง

เจียงป่ าวชิงไม่มีแก่ใจมาสนใจเรืองพวกนี้มากนัก นางมองดูดวงตาทีบวมแดงและ มีนํ้าตาเอ่อคลอของสุนถาวแล้วถอนหายใจ “พีชาย ข้าเองก็ไม่ได้อยากสนใจเรือง ของครอบครัวพีหรอก แต่มีอยู่อย่างหนึง คังคังถูกพิษเรื้อรัง หากว่าไม่รีบรักษา เมือฤทธิ? พิษซึมลึกถึงหัวใจก็เกรงว่าจะสายเกินไป”

ชายหนุ่มตีหน้าขรึม “จริงอย่างทีเจ้าว่า ข้าจะพาคังคังไปหาหมอโจเดี8ยวนี้”

เจียงป่ าวชิงส่ายหน้าเพราะรู้ดีว่าพิษนี้ไม่ค่อยเห็นบ่อยนัก และหมอโจอาจไม่มีวิธี ถอนพิษ

แต่มันจะไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไหร่หากว่าบอกออกไปแบบนั้นในตอนนี้ เจียงป่ าว ชิงจึงพูดขึ้น “เราจะไปด้วยกันกับพี”

ชายหนุ่มไม่สนใจอะไรอีกแล้ว เขากัดฟันแน่น “แล้วแต่พวกเจ้า”

คังคังงุนงง เขามองซ้ายมองขวา เมือเห็นว่าสีหน้าของทุกคนดูแปลกไป เขาก็จับ มือสุนถาวแน่นขึ้นและไปหลบอยู่หลังสุนถาวโดยไม่รู้ตัว

สุนถาวนํ้าตาคลอเบ้า นางมองคังคังทีดูตกใจและงุนงงก็อดไม่ได้ทีจะนึกถึง น้องชายทีเสียชีวิตตั้งแต่ยังเด็กของนาง …เด็กเล็กขนาดนี้แต่กลับต้องมารับความ ทรมานเสียแล้ว

ชายหนุ่มอุ้มคังคัง เขาสังให้คนไปเตรียมรถม้าเพือมุ่  งหน้าไปสถานบริการรักษา โรคจิ้งอัน

เจียงป่ าวชิงพาสุนถาวขึ้นรถม้าและสังให้คนบังคับรถม้าตามรถม้าของชายหนุ่ม ไป

แรกเริมเมือหมอโจเห็นชายหนุ่มอุ้มคังคังมาทีนี เขารู้สึกดีใจ แต่เขายังไม่ทันได้ พูดอะไร ชายหนุ่มก็พูดขึ้นอย่างร้อนใจ “หมอโจ เราเข้าไปคุยกันข้างในเถอะ”

นีไม่เหมือนกับการมาคุยกันถึงเรืองเก่า ๆ เลยหนิ

สีหน้าหมอโจเปลียนเป็ นเคร่งขรึม โชคดีทีตอนนี้ผู้ป่ วยทีนีมีไม่มากเท่าไหร่ เขา จึงส่งมอบงานกับหมอคนอืน ๆ แล้วเร่งฝี เท้าเข้าไปข้างในกับชายหนุ่ม

“นายหลิน เกิดเรืองอะไรขึ้นรึ ?” หมอโจถามอย่างเอาใจใส่ ทีแท้ชายหนุ่มคนนี้แซ่หลินนีเอง เจียงป่ าวชิงใจกระตุกเล็กน้อย หลิน… หลินงั้นรึ…?

เมือเอกสารรับรองการรับเลี้ยงคังคังออกมาอย่างเป็ นทางการแล้ว คังคังคงต้อง เปลียนชือและใช้แซ่หลินตามชายหนุ่ม

ชายหนุ่มรีบพูดกับหมอโจอย่างร้อนใจโดยทีไม่สนใจอะไรแล้ว “หมอโจ คังคัง ถูกพิษขอรับ!”

สีหน้าหมอโจเปลียนไปทันที เขารีบไปตรงหน้าคังคังและจับชีพจรให้เด็กชาย ผ่านไปครู่เดียวสีหน้าเขาเคร่งขรึมขึ้นเรือย ๆ จนชายหนุ่มแซ่หลินมองอย่างใจ หายใจควํา

หมอโจเก็บมือกลับมาพลางมองชายหนุ่มแซ่หลินด้วยสีหน้าหนักอึ้ง “ครอบครัว ของเจ้าไปสร้างศัตรูทีไหนมาหรือเปล่า ทําไมถึงมีคนทําโหดเหี้ยมกับเด็กได้ ขนาดนี้ ถึงกับวางยาพิษแปลก ๆ กับเด็กคนหนึง!”

ทันทีทีชายหนุ่มแซ่หลินได้ยินหมอโจผู้มีทักษะการรักษาโรคอันยอดเยียมพูด ความรู้สึกโชคดีลึก ๆ ในใจเขานั้นก็สูญหายไปจนหมดสิ้น ทั้งตัวของเขาราวกับ ว่าถูกใครบางคนสาดด้วยนํ้าเย็น

ชายหนุ่มแซ่หลินหน้าซีด มือกําหมัดแน่น “หมอโจ นี… นี…”

สีหน้าหมอโจเองก็ยําแย่เช่นกัน เขาอยากหาครอบครัวปกติให้กับคังคังแต่ไม่คิด ว่าหายนะจะมาถึงคังคัง

“ความสามารถของข้าธรรมดามาก ข้าถอนพิษนี้ไม่เป็ น” หมอโจส่ายหน้าด้วย สีหน้าเคร่งเครียด “และข้าเกรงว่าหมอทีสถานให้บริการรักษาโรคละแวกนี้ก็คง จะ…”

ชายหนุ่มแซ่หลินพูดขึ้นอย่างร้อนใจ “แล้วหมอหลวงในวังล่ะขอรับ พวกเขาอาจ ถอนพิษแบบนี้ได้ก็ได้นะ”

หมอโจลังเล “ส่วนใหญ่หมอหลวงล้วนมีทักษะยอดเยียม ไม่แน่ในนั้นอาจมีคนที ถอนพิษนี้ได้ แต่หมอหลวงต่างก็รักษาเพียงพวกราชวงศ์และญาติของราชวงศ์มา ตั้งแต่ไหนแต่ไร เราไม่มีช่องทางอะไรทีจะช่วยขอให้หมอหลวงมารักษาคังคัง ของเราเลยไม่ใช่หรือ ?”

เมือชายหนุ่มแซ่หลินได้ยินว่ายังมีความหวังริบหรี ในทีสุดใบหน้าทีเต็มไปด้วย ความสิ้นหวังของเขาก็เผยประกายความหวังออกมาให้เห็น เขาอุ้มคังคังโดยทีไม่ สนใจจะอธิบายอะไรมากมาย

“ถ้าอย่างนั้นข้าขอตัวก่อน!” และนายหลินก็พุ่งออกไปทันที

สุนถาวเอื้อมมือออกไปอยากจะขวางเขา แต่นางเหมือนนึกอะไรบางอย่างได้จึง ปล่อยมืออย่างเศร้าใจ

เจียงป่ าวชิงตบไหล่สุนถาวแล้วพูดปลอบเสียงเบา “ไม่เป็ นไรหรอก ในเมือเขา กล้าพูดถึงหมอหลวงเช่นนี้ก็แสดงว่าเขาอาจมีช่องทางติดต่อกับหมอหลวงนะ”

สุนถาวระงับความไม่สบายใจและความกระวนกระวายในใจเอาไว้พลางพยัก หน้า

“นีมันเกิดเรืองอะไรขึ้นกันแน่ ?” หมอโจอดถามออกมาไม่ได้ เจียงป่ าวชิงจึงอธิบายสั้น ๆ

สีหน้าหมอโจเต็มไปด้วยความตกตะลึง เขาส่ายหน้าแล้วพูดพึมพํา “ทําทุก วิถีทางเพือให้บรรลุเป้าหมายเช่นนี้ เห็นได้ชัดว่าเรืองนี้มุ่งเป้าไปทีคังคัง แต่คังคัง เป็ นเพียงเด็กคนหนึง ทําไมพวกนั้นถึงทําได้ลง”

เจียงป่ าวชิงส่ายหน้า เมือดูจากสภาพการณ์ในตอนนี้ มันคือการแข่งขันของสอง กลุ่มทีมีอํานาจ กลุ่มแรกคือกลุ่มอํานาจทีมีชายหนุ่มแซ่หลินเป็ นตัวแทน ไม่ว่าจะ มองอย่างไร คนทีอยู่เบื้องหลังชายหนุ่มแซ่หลินก็ต้องการให้คังคังมีชีวิตอยู่ ส่วน อีกกลุ่มคือกลุ่มอํานาจทีมีอาจ้าวหลังค่อมเป็ นตัวแทน และคนกลุ่มนี้ต้องการ วางยาพิษคังคังให้ตายโดยไม่รู้ตัว

กลุ่มอํานาจทีต้องการวางยาพิษคังคังให้ตายแอบกระทําเลวอย่างลับ ๆ อยู่ในทีมืด แต่ตอนนี้ถูกนางชี้ให้เห็นว่าเป็ นฝ่ ายวางยาพิษคังคังแล้ว ซึงถือว่าเป็ นการดึงกลุ่ม อํานาจทีอยู่เบื้องหลังอาจ้าวหลังค่อมให้ขึ้นมาสู่ทีสว่าง

อย่างน้อยนีก็ถือว่าเป็ นเรืองทีดีเรืองหนึง

เจียงป่ าวชิงไตร่ตรองอยู่ในใจก่อนจะเอ่ยถามหมอโจ “ข้าจําได้ว่าในคืนวันที เลือกคนรับเลี้ยงให้คังคัง หมอโจรู้จักคู่รักหนุ่มสาวคู่นี้ทีรับเลี้ยงคังคังใช่ไหมจ๊ะ

?”

หมอโจพยักหน้า “เป็ นเช่นนั้นจริง ๆ ก่อนหน้านี้พวกเขาทั้งสองมารักษาทีนี เพราะเมียเขาไม่ท้องสักที ข้ามีภาพความทรงจํากับพวกเขาเพราะพบว่าพวกเขา ต่างก็มีข้อบกพร่องแต่กําเนิดทีไม่สามารถมีลูกได้ ข้าดูจากการแต่งกายของพวก เขาทีดูเหมือนคนมังคั  ง ประกอบกั  บพวกเขาทั้งคู่ต่างก็ไม่มีลูกจึงคิดว่าครอบครัว ของพวกเขาเป็ นทางเลือกทีดีสําหรับคังคัง”

หมอโจถอนหายใจด้วยความเศร้าโศก เดิมทีเขามีเจตนาดี แต่ไม่คิดว่าจะทํา ให้คังคังต้องตกอยู่ในอันตรายเช่นนี้

คนเป็ นหมอมีจิตใจเมตตา เมือนึกถึงเรืองทีคังคังถูกพิษ หมอโจก็รู้สึกเป็ นทุกข์ อย่างมาก

เจียงป่ าวชิงจึงพูดคลายกังวล “ฝ่ ายนั้นมุ่งเป้าไปทีคังคัง คนทีอยู่เบื้องหลังสิทีถือ เป็ นตัวการ หมอโจอย่าได้เสียใจไปเลย”

หมอโจเพียงถอนหายใจแทนคําตอบ