แม่สาวเข็มเงิน - ตอนที่ 565 : ขนมถัว

เจียงป่ าวชิงพาสุนถาวเข้าไปในบ้านด้วยใบหน้ายิมแย้ม บ้านหลังนี ้ ้ดูเหมือนบ้าน เก่าทัว ๆ ไปไม่  มีอะไรแตกต่าง

ชายทีพูดคุยกับพวกเจียงป่ าวชิงเมือสักครู่เป็ นชายหลังค่อมเล็กน้อยและไม่ถือว่า แก่เกินไป

“ทําไมพวกเจ้าถึงได้ทําตัวเหมือนโจรขนาดนี้” ชายหลังค่อมพึมพํา เขาไม่ค่อย พอใจเท่าไรนัก

ทันใดนั้น มีเสียงดังมาจากในบ้าน “อาจ้าว มีแขกมารึ ?”

ม่านประตูถูกเลิกขึ้น คนทีเลิกม่านเข้ามาเห็นพวกเจียงป่ าวชิง ชายคนนั้นชะงักงัน เขาทําท่าเหมือนนึกอะไรได้และตบศีรษะตัวเองเบา ๆ “อ้อ พวกเจ้าคือคนที ต้องการจะรับเลี้ยงคังคังทีสถานบริการรักษาโรคในคืนนั้นใช่ไหม ?”

ตอนนี้เจียงป่ าวชิงอยู่ในชุดผู้ชายซึงดูสง่างามมาก นางยิมและประสานมือทํา ้ ความเคารพชายคนนั้น “สาวใช้ของข้ารู้สึกเสมอว่าคังคังคล้ายกับน้องชายของ นางทีเสียชีวิตตั้งแต่เด็ก นางจึงคิดถึงคังคังอยู่ตลอดและทําชุดให้กับคังคัง วันนี้ เราก็เลยแบกหน้ามารบกวนถึงทีบ้าน ได้โปรดพีชายอย่าต่อว่ากันเลย”

“ข้าจะไปทําอย่างนั้นได้ยังไง ?” ชายคนนั้นพูดขึ้น “ในเมือมาเยียมคังคังก็เชิญ เข้ามานังในบ้านเถอะ  ”

เจียงป่ าวชิงจึงเดินตามชายคนนั้นเข้าไปในบ้าน โดยมีสุนถาวตามอยู่ด้านหลังและ จูงมือคังคังเข้าไปในบ้าน

เจียงป่ าวชิงสํารวจบริเวณรอบ ๆ ภายในบ้านจัดเก็บได้อย่างสะอาดเรียบร้อยมาก เพียงแต่ดูเรียบไปหน่อย และไม่เหมือนกับบ้านทีมีคนอยู่เป็นประจํา

หลังจากนังลงแล้ว เจียงป่ าวชิงก็  โบกมือเรียกคังคัง …เด็กชายมองสุนถาวเล็กน้อย สุนถาวจึงพยักหน้าให้กําลังใจ

คังคังเดินไปหาเจียงป่ าวชิงอย่างเขินอาย นางดึงเขาให้มาหาก่อนจะพูดขึ้นอย่าง อ่อนโยน “คังคัง อยู่ทีนีสบายดีหรือเปล่า ?”

คังคังเป็ นเด็กทีรู้ประสามาก เขาพยักหน้าอย่างขึงขัง “ดีขอรับ ท่านอากับท่านน้า ดีกับข้ามากเลย!”

ท่านอากับท่านน้า…?

เจียงป่ าวชิงเงยหน้ามองชายคนนั้นซึงเหงือตกก่อนจะพูดเสียงเบา “เด็กยังเล็ก เรา เลยยังไม่รีบร้อนให้เด็กเรียกว่าพ่อแม่น่ะ”

เจียงป่ าวชิงยิม้ “คังคัง เจ้าบอกว่าท่านอากับท่านน้าดีกับเจ้า ถ้าอย่างนั้นข้าก็ วางใจ วันนี้พีสุนถาวของเจ้าทําชุดให้เจ้า เจ้าอยากลองใส่ดูไหม ?”

สุนถาวถือห่อผ้าสีครามห่อนั้นและมองคังคังอย่างคาดหวัง ตอนนี้เด็กชายอยู่ใน ชุดผ้าไหมซึงดูเหมือนตัดเย็บด้วยวัสดุทีดีเยียม สุนถาวไม่รู้สถานการณ์ภายใน บ้านทีรับเลี้ยงคังคัง เมือเห็นดังนั้นนางก็รู้สึกปลื้มใจมาก อย่างน้อยเมือดูจากการ แต่งกาย ครอบครัวนี้คงไม่ได้ปฏิบัติต่อคังคังอย่างไม่ยุติธรรม

คังคังเขินอาย แต่เขาก็พยักหน้าอย่างลิงโลด

เจียงป่ าวชิงมองชายคนนั้นและยิมราวกั ้ บรู้สึกผิด “พีชาย ให้สาวใช้ของข้า พาคังคังไปเปลียนชุดได้ไหม ?”

ชายคนนั้นลังเลสักครู่ แต่สุดท้ายก็พยักหน้า “ได้ ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว”

สุนถาวและคังคังไปลองชุดทีห้องด้านข้างของห้องรับแขกแล้ว ขณะเดียวกันชาย คนนั้นก็ยกชามาให้เจียงป่ าวชิง เจียงป่ าวชิงจึงพูดขึ้นยิม ๆ ้ “พีอีกคนไม่อยู่หรือจ๊ะ

?”

ชายคนนั้นถอนหายใจ “ไปแก้บนทีวัดนอกเมือง น้องชาย เจ้าเองก็รู้ว่าเราสามี ภรรยาต่างก็ไม่สามารถมีลูกกันเองได้ ตอนนี้เราได้ลูกทีทั้งถูกชะตาต่อกันและรู้ ประสาอย่างคังคังซึงถือว่าพระโพธิสัตว์ให้พรกับเรา วันนี้อากาศดี นางจึงออกไป ตั้งแต่เช้าแล้วล่ะ”

เจียงป่ าวชิงพยักหน้า ก่อนจะเริมพูดคุยกับชายหนุ่มโดยทีสนใจบ้างไม่สนใจบ้าง แต่นางรู้สึกได้ว่าหากสังเกตอย่างละเอียดก็จะพบว่าชายหนุ่มเหยียดตัวตรงราวกับ ว่าเขารู้สึกประหม่ามาก

ผ่านไปไม่เท่าไหร่ สุนถาวก็พาคังคังออกมา คังคังกางแขนออกอย่างตืนเต้นดีใจ แล้วหมุนตัวตรงหน้าเจียงป่ าวชิงและชายหนุ่มเพืออวดเสื้อผ้าใหม่ของตัวเองที พอดีตัวราวกับว่าวัดขนาดมาอย่างดี คังคังชอบมากเช่นกัน ทว่าสุนถาวเกรงใจชาย หนุ่มจึงอยากให้คังคังเปลียนเป็ นชุดเดิมโดยถอดชุดใหม่นี้ออกเก็บไว้ก่อน แต่เขา กลับวิงหนีพลางส่  ายหน้าและพูดขอร้องสุนถาวด้วยนํ้าเสียงนุ่มนวล “พีสาว ข้า ชอบมาก ข้าไม่ถอดได้ไหมขอรับ ?”

สุนถาวใจอ่อน ไม่มีทางเลยทีนางจะไม่ตกลง

เขากําลังพูด แต่จากนั้นอาจ้าว ชายหลังค่อมก็เดินถือกล่องอาหารเข้ามา หลังจากที ทําความเคารพชายหนุ่มแล้ว อาจ้าวหลังค่อมก็หยิบขนมชิ้นเล็ก ๆ ออกมาจากใน กล่องอาหารสองสามจาน เขาจัดวางบนโต๊ะและพูดไปด้วย “ปกติจะเตรียมไว้ เพียงขนมของคุณชายคังคังเท่านั้น วันนี้มีแขก ข้าจึงไปซื้อขนมมาเพิมจากร้าน ขายขนมต้นซอย เชิญแขกกินแก้ขัดไปก่อนนะขอรับ”

ขนมทีจัดวางอยู่ตรงหน้าคังคังคือขนมถัวชิ  ้นเล็ก ๆ หนึงจานทีทําเป็ นรูปทรงเห็ด ซึงดูน่ารักน่ารับประทานอย่างยิง

เมือชายหนุ่มเห็นว่าสายตาของเจียงป่ าวชิงจับจ้องอยู่ทีขนมถัวนั  ้น เขาก็อธิบาย ด้วยรอยยิม้ “คังคังชอบกินขนมนี้ เรากลัวว่าเขาจะกินข้าวไม่ได้ ปกติจึงให้เขากิน เพียงสองชิ้นเท่านั้น ไม่กล้าให้เขากินเยอะ”

สุนถาวเผยสีหน้าเห็นด้วยออกมาให้เห็น “จริงจ้ะ หากว่ากินขนมมากเกินไป เด็ก จะกินข้าวไม่ลงจ้ะ” จากนั้นนางก็มองคังคังแล้วพูดกําชับ “คังคัง เจ้าห้ามเลือก กินนะ”

คังคังพยักหน้าอย่างแรงพลางยกนิ้วขึ้นสองนิ้วและพูดตามประสาเด็ก “คังคังกิน สองชิ้นก็พอขอรับ” เขาหยิบขนมถัวชิ  ้นเล็ก ๆ ขึ้นมา ตอนทีกําลังจะเอาเข้าปาก จู่ ๆ ก็เหมือนว่านึกอะไรได้จึงวิงเตาะแตะไปหาสุนถาวและวางขนมถั  วชิ  ้นนั้นลง ในมือนางพร้อมพูดขึ้นอย่างตั้งใจ “พีสาว ขนมนี้อร่อย ข้าแบ่งให้พีสาวกินนะ”

สุนถาวรู้สึกซาบซึ้งใจจนนํ้าตาเอ่อคลอ นางมองดูขนมถัวทีวางอยู่  ในมือ ยิงมองก็  ยิงรู้สึกว่  ามันถูกทํามาอย่างประณีต จึงบิขนมแบ่งออกครึงหนึงยืนให้เจียงป่ าวชิง อย่างสุภาพ “ข้าน้อยขอแบ่งให้แม่นางเจ้าค่ะ”

ตอนแรกเจียงป่ าวชิงยิม แต่ ้ หลังจากทีนางมองดูขนมถัวชิ  ้นเล็ก ๆ ในมือก็หุบยิม้ ทันที

“เดี8ยว!” นางห้ามสุนถาวกับคังคังทีกําลังจะเอาขนมถัวเข้าปาก  คังคังเบิกตากว้างมองเจียงป่ าวชิงอย่างไม่เข้าใจ

เจียงป่ าวชิงไม่ทันได้อธิบายอะไร นางเอื้อมมือไปบดขนมถัวครึ งชิ  ้นนั้นให้เป็ น ผงแล้วนํามาดม จากนั้นนําผงเล็กผงน้อยนั้นมาแตะลินชิมพลันสีหน้าของนาง ้ เปลียนไป นางเช็ดผงขนมทีติดอยู่ตรงลิ้นออกมา และคําแรกทีนางพูดขึ้นคือ “กานซุ่ย ปิ ดประตู!”

กานซุ่ยขานรับก่อนจะปรากฏตัวออกมา ชายหลังค่อมเห็นท่าไม่ดีจึงรีบวิงไปตรง  ประตูแต่ถูกกานซุ่ยสกัดไว้ได้ และเขาก็ถูกจับมัดหลังจากทีสู้กันสักครู่

“แม่นาง…?” สีหน้าของสุนถาวเปลียนไป ชายหนุ่มหน้าถอดสีพลางถามอย่างตกใจ “นีมันเรืองอะไรกัน ?”

เจียงป่ าวชิงหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดมุมปากแล้วพูดขึ้น “ในขนมนี้มีพิษ” จากนั้นนางก็รวบรวมขนมถัวในมือของคังคังและสุนถาว แล้วนํากลับไปวางใน  จาน

สุนถาวตกใจจนหน้าซีด นางโอบกอดคังคังไว้แน่นด้วยเนื้อตัวทีสันเทา

สีหน้าของชายหนุ่มเปลียนไปเปลียนมาระหว่างฉงนสงสัยระคนโกรธ “มันจะมี พิษได้ยังไง ก็คังคังกินขนมนีอยู่ทุกวัน”

เจียงป่ าวชิงสีหน้าเคร่งขรึม นางโบกมือเรียกคังคังให้มาหา จังหวะนั้นสุนถาวนึก อะไรบางอย่างได้ นางหน้าซีดลงเรือย ๆ และรีบผลักคังคังเบา ๆ เพือดุนให้ เด็กชายเดินไปตรงหน้าเจียงป่ าวชิง

เจียงป่ าวชิงจับชีพจรให้คังคังด้วยสีหน้ายําแย่ ขณะเดียวกันสุนถาวใกล้จะร้องไห้ ออกมาอยู่รอมร่อ

“แม่นาง ?” สุนถาวเห็นเจียงป่ าวชิงเก็บมือกลับมาโดยทีไม่ได้พูดอะไร นาง รู้สึกกลัวในใจและอดไม่ได้ทีจะเรียกเสียงสัน ๆ

เจียงป่ าวชิงถอนหายใจ “เขาถูกพิษเล่นงาน” คําพูดนี้ราวกับฟ้าผ่าในวันทีอากาศแจ่มใส สุนถาวขาอ่อนเกือบทรุดลงไปบนพื้น

“แต่เจ้าเองก็ไม่ต้องกังวลมากเกินไป โชคดีทีเราเจอตั้งแต่เนิน ๆ ความร้ายแรง ของพิษทีส่งผลต่อเด็กยังอ่อน หากว่าบํารุงรักษาให้ดี ๆ ก็ยังล้างพิษได้ทัน” เจียง ป่ าวชิงประคองสุนถาวและพูดขึ้นเสียงเบา

ชายหนุ่มทีรับเลี้ยงคังคังตกตะลึงจนเกือบจะกระโดดขึ้นมา “นีมันเรืองอะไรกัน ทําไมถึงถูกพิษได้ ?! ก็ข้าเฝ้าดูเรืองอาหารการกินในช่วงนี้อยู่ตลอด”

ทันใดนั้นเอง เขาตระหนักได้ถึงอะไรบางอย่าง จากนั้นนํ้าเสียงของเขาก็ค่อย ๆ อ่อนลง ก็… ขนมถัวทีเป็ นตัวการมันวางอยู่  ตรงหน้าเขานีเอง

“ขนมนี้มีให้คังคังทุกวัน เพียงแต่…” ชายหนุ่มพึมพํา

เพียงแต่ขนมถัวนี  ้มีเพียงสองชิ้นเท่านั้น ขนมชิ้นเล็ก ๆ ทีเด็กน้อยคังคังชอบกิน จะ มีใครแย่งเด็กกินได้อย่างไร

ชายหนุ่มเหมือนรู้สํานึกได้อย่างฉับพลัน เขาตะโกนขึ้นว่า “อาจ้าว!” และพุ่ง ไปทันที