แม่สาวเข็มเงิน - ตอนที่ 569 : เจ้าคิดว่าเจ้าเป็ นใคร

ชายหนุ่มแซ่หลินขยับเข้ามาหาก่อนจะพูดขึ)นยิม ๆ ) “ข้าไม่มีอะไรทําจึงมาเชิญให้ แม่นางเจียงเขียนรายการยาของวันนี)ให้หน่อย”

เจียงป่ าวชิงเหลือบมองชายหนุ่มแซ่หลินอย่างเย็นชา

สุนถาวดึงสติกลับมา นางกอดคังคังไว้แล้วพูดกับชายหนุ่มแซ่หลินเสียงเบา “ถ้าคังคังไม่เป็ นไร งั)นเจ้ามาทําอะไรตั)งแต่เช้า ?”

ชายหนุ่มแซ่หลินชะงัก เขาพูดขึ)นราวกับว่าตัวเองถูกต้องอย่างเต็มที “ข้าเป็นห่วง เรืองอาการป่ วยของคังคัง มาแต่เช้ารู้สึกสบายใจกว่า”

สุนถาวโมโหขึ)นมาเล็กน้อย แหม ใครไม่เป็ นห่วงคังคังบ้างล่ะ แต่เจ้าน่ะ มาทีบ้าน คนอืนเร็วแบบนี) ทั)งรบกวนการทานอาหารของคนอืน ทําให้คนอืนคิดว่าอาการ ป่ วยของคังคังแย่ลง แล้วยังทําให้ตืนตกใจจนอกสันขวัญหายด้วย แล้วดูสิ ตอนนี) ยังมาทําเหมือนว่าตัวเองมีเหตุผลอีก…

สุนถาวโกรธจนพูดไม่ออก

เจียงป่ าวชิงพูดขึ)นนิง ๆ “นีนายหลิน เราต่างก็เป็ นห่วงคังคังกันทั)งนั)น แต่เจ้าไม่ ต้องรีบมาตั)งแต่เช้าขนาดนี)ก็ได้ เอ้อ ว่าแต่เมือวานเจ้าป้อนยาให้คังคังตอนไหน

?”

ชายหนุ่มแซ่หลินครุ่นคิดสักครู่ก่อนตอบว่า “ข้าป้อนยาเขาประมาณยามไฮ่*” *ยามไฮ่ = 21–23 น.

เจียงป่ าวชิงพยักหน้า “เอาล่ะ ถ้าอย่างนั)นเจ้ารออยู่ในจวนสักครู่ คังคังควรกินยา อีกครั)งหลังยามเฉิน* มิเช่นนั)นจะเป็ นการสิ)นเปลืองสรรพคุณของยาไปเปล่า ๆ”

พูดจบ นางไม่สนใจชายหนุ่มแซ่หลินอีก นางนังยอง ๆ แล้วพูดกั  บคังคังด้วย ใบหน้ายิมแย้ม ) “คังคัง เจ้ากับพีสุนถาวของเจ้าไปเล่นในบ้านสักครู่ดีไหม ?”

*ยามเฉิน = 7–9 น. คังคังพยักหน้าอย่างดีใจ “ดีขอรับ!”

“เด็กดี…” เจียงป่ าวชิงลูบศีรษะเด็กชายพลางเอ่ยชมก่อนจะลุกขึ)นเดินออกไป

แต่ชายหนุ่มแซ่หลินกลับเรียกนางไว้อย่างไม่พอใจ “แม่นางเจียง เจ้าเขียนชือยาที ต้องใช้ให้ข้าสิ ข้าจะไปเอายาเอง เมือถึงเวลาข้าค่อยให้คังคังกินยาก็ได้”

เจียงป่ าวชิงหมุนตัวกลับไป นางยิมแต่ ) แววตากลับไม่ได้ยิมตาม ) “นายหลิน ข้า เข้าใจเจ้าแต่เจ้ามาเร็วไปหน่อย ยาเดิมทีป้อนคังคังไปยังไม่ทันออกฤทธิ? ดีเลย การ แสดงออกของชีพจรจะแตกต่างกัน ข้าบอกแล้วว่าพิษในร่างกายคังคังมันเป็ นพิษ

ทีไม่ค่อยมีใครโดนจึงจําเป็ นต้องถอนพิษอย่างระมัดระวัง เจ้าเครียดเรืองนี)ข้า เข้าใจ แต่เจ้าก็ควรเข้าใจในวิธีการถอนพิษให้ได้ผลด้วย”

นายหลินแข็งทือทันที “จริงอย่างทีแม่นางเจียงว่า…” จากนั)นเขาส่งสายตาให้ องครักษ์ข้างหลัง “เฝ้าคุณชายน้อยไว้ให้ดี”

องครักษ์ทั)งสองคารวะรับคํา พวกเขาเดินตามหลังสุนถาวและคังคังไป

เจียงป่ าวชิงไม่สนใจนายหลินอีก นางหันหลังจะกลับไปทานอาหารกับครอบครัว อย่างช้า ๆ ซึงก็เป็ นอย่างทีนางคิดไว้ สามพีน้องของนางหยุดทานอาหารและกําลัง รอนางอยู่ทีนัน พวกเขาเป็ นกั  งวล แต่หลังจากทีนางบอกว่าคังคังไม่ได้เป็ นอะไร ทั)งสามก็โล่งใจอย่างเห็นได้ชัด

และแล้ว บรรยากาศบนโต๊ะอาหารก็เปลียนจากตึงเครียดกลับมาเป็ นปกติอีกครั)ง

ทว่าเลียวชุนหยู่เห็นทุกคนยังเงียบกันอยู่ เขาจึงเริมชวนคุยโดยเล่าถึงอุบัติเหตุเล็ก ๆ น้อย ๆ ทีเกิดขึ)นในตอนทีเขาฝึ กกับอาจารย์ฝึกวิทยายุทธ์ มันเป็ นอุบัติเหตุเชิง ขบขัน ทุกคนจึงหัวเราะไปตาม ๆ กันและรับประทานอาหารกันด้วยรอยยิม)

ตอนนี)แต่ละคนในตระกูลเจียงต่างก็มีเรืองของตัวเองทีต้องทํา เนืองจากใกล้ถึงวัน แต่งงานของเจียงป่ าวชิงกับกงจี)แล้ว พวกเขาจึงเริมตกแต่งจวนเจียง เจียงฉิงได้ เรียนรู้เรืองการดูแลบ้านจากเจียงป่ าวชิงตลอดช่วงนี) ส่วนใหญ่เด็กหญิงจึงเป็นคน ดูแลเรืองในจวน

เจียงป่ าวชิงมองดูเจียงฉิงจัดการเรืองการเงินในจวนกับพ่อบ้าน และเห็นว่า น้องสาวนางมีความชํานาญชนิดทีว่าสามารถจัดการเรืองเงินทองในจวนได้อย่าง ไม่มีอะไรผิดพลาด นางจึงพยักหน้าปลาบปลื)ม

เมือเจียงฉิงเห็นพีสาวพึงพอใจ นางก็ยิงมีแรงฮึดมากขึ  )น เจียงป่ าวชิงคํานวณเวลา ก่อนจะลุกขึ)นแล้วพามีหลิวไปทีห้องโถงด้านหน้า

ชายหนุ่มแซ่หลินรอทีห้องโถงอยู่นานจนนังไม่  ติดที เขาถึงกับดืมชาหมดไปสอง กาแล้ว เมือเห็นเจียงป่ าวชิงเข้ามาในห้องก็รีบระงับความหงุดหงิดบนใบหน้าและ เดินเข้าไปหาอีกฝ่ ายยิม ๆ ) “แม่นางเจียง ใกล้ถึงเวลาแล้ว…”

เจียงป่ าวชิงพยักหน้าพลางสังให้มีหลิวไปเรียกสุนถาวกับคังคังมา

ตอนทีสุนถาวจูงมือคังคังเข้ามา คังคังมีสีหน้าดีใจ ใบหน้าเล็กแดงกําและมีเหงือ เม็ดเล็กผุดอยู่บนหน้าผาก

ชายหนุ่มแซ่หลินตกใจหน้าถอดสี เขามององครักษ์อย่างตําหนิ นํ)าเสียงทีเขาใช้ พูดก็เฉียบขาด “คุณชายน้อยถูกพิษ พวกเจ้ายังปล่อยให้เขาออกกําลังกายแรง ๆ อีกนะ หากว่าเกิดความผิดพลาดอะไรขึ)น พวกเจ้ารับผิดชอบไหวรึ ?!”

คังคังรู้สึกหวาดกลัวจนเผลอขยับเข้าไปใกล้สุนถาวมากยิงขึ  )น องครักษ์ทั)งสองหน้าซีดและรีบคุกเข่าทันที

สุนถาวจับแขนคังคังไว้อย่างปวดใจ นางหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดเหงือบน หน้าผากให้คังคังโดยทีไม่ได้สนใจชายหนุ่มแซ่หลินแต่อย่างใด

เห็นได้ชัดว่าเขากําลังตีวัวกระทบคราด

เจียงป่ าวชิงหรีตาลง “นายหลินอย่ากังวลมากนักเลย การออกกําลังกายอย่าง เหมาะสมดีต่อคังคัง เผลอ ๆ อาจช่วยให้ยาออกฤทธิ? ถอนพิษได้ดีขึ)น”

ชายหนุ่มแซ่หลินมองเจียงป่ าวชิงอย่างไม่ค่อยอยากเชือ “แม่นางเจียง เจ้าคงไม่ได้ หลอกข้าใช่ไหม ?”

เจียงป่ าวชิงเพียงยิมอ่ ) อน “นายหลิน หากว่าเจ้าไม่เชือข้า แล้วทําไมต้องมาให้ข้า รักษาคังคังด้วย ?”

นีเจ้าคิดว่าเจ้าเป็ นใคร ?! ชายหนุ่มแซ่หลินเกือบพูดเช่นนี)ออกไปแล้ว ดีทีเขายั)ง ปากไว้เพราะนึกได้ทันว่าแม่นางทียิมอ่ ) อนอยู่ตรงหน้าคนนี)ไม่ใช่แค่สาวงามทีมี ชือเสียงอย่างเดียว แต่นางยังเป็ นถึงหมอเทวดาทีรักษาโรคเรื)อรังให้ไทเฮากับพระ นางเจียฮุ่ยจนหายดี

ตอนนี)แม้แต่หมอหลวงในวังต่างก็บอกว่าพิษทีคุณชายน้อยคังคังโดนมานั)นถอน ออกยากมาก แต่แม่นางเจียงคนนี)กลับบอกว่ารักษาได้ และแม้แต่นายท่านของเขา ยังออกคําสังว่  าให้ปล่อยแม่นางเจียงถอนพิษให้คังคัง

เหงือเม็ดเล็กเกาะอยู่บนหน้าผากชายหนุ่มแซ่หลิน สีหน้าเขาแข็งทือ รอยยิมก็ ) ดูไม่ เป็ นธรรมชาติ “แม่นางเจียงอย่าโกรธข้าเลย ข้าเพียงเป็ นห่วงเกินไปจนทําให้ยุ่ง วุ่นวาย”

เจียงป่ าวชิงไม่สนใจเขา นางจับชีพจรให้คังคังแล้วไปเขียนรายการยาทีต้องใช้ยืน ให้เขาอย่างรวดเร็ว

ชายหนุ่มแซ่หลินรู้ว่าตัวเองทําให้เจียงป่ าวชิงไม่พอใจเข้าให้แล้วจึงรีบรับกระดาษ นั)นมาอย่างรีบร้อน และเมือนํามาดูอย่างละเอียดก็พบว่าปริมาณของยาสองสาม ชนิดถูกปรับเล็กน้อยเมือเทียบกับเมือวาน

เขาถอนหายใจโล่งอกก่อนจะพาคังคังกลับด้วยใบหน้ายิมแย้ม )

คังคังอาลัยอาวรณ์อยากอยู่เล่นกับสุนถาวต่อ แต่เด็กชายก็ยังกลับไปกับชายหนุ่ม แซ่หลินอย่างเชือฟัง ทว่าตอนทีกําลังจะขึ)นรถม้า ไม่รู้ว่าชายหนุ่มแซ่หลินพูด อะไรกับคังคังถึงทําให้เด็กชายทีเชือฟังมาตลอดก้าวถอยหลังอย่างกะทันหันและ หมุนตัววิงหนีไป

ชายหนุ่มแซ่หลินรู้สึกหวาดกลัวอย่างอธิบายไม่ถูก เขาถึงกับยืนนิงอึ)งไม่เข้าใจว่า ทําไมคังคังทีเชือฟังมาตลอดถึงทําเช่นนี)

เดิมทีสุนถาวยืนส่งคังคังอยู่ทีประตูทางเข้า เมือเห็นดังนั)นนางก็ตกใจและรีบไล่ ตามเด็กชายไปซึงเร็วกว่าชายหนุ่มแซ่หลินเล็กน้อย

ชายหนุ่มแซ่หลินตกตะลึง เขารีบสังองครักษ์อย่างตืนตระหนก “รีบตามไป!”

คังคังเป็ นเด็กชายตัวเล็กทีวิงเร็วมาก ตอนทีสุนถาวตามไปถึง เขาก็  วิงออกมาไกล  แล้ว นางจับแขนเล็ก ๆ นั)นไว้อย่างเหนือยหอบ ในใจก็รู้สึกเป็ นห่วง “คังคัง เจ้า วิงออกมาอย่  างกะทันหันทําไม ?”

นํ)าตาเด็กชายไหลพราก เขามุดศีรษะเข้าไปในอ้อมกอดของสุนถาว “พีสาว ฮือ… อาหลินบอกว่าข้าต้องอยู่ให้ห่างพีสาว แต่ข้าไม่อยาก ฮือ ๆ ๆ”

ทีแท้ก็เรืองนี)นีเอง สุนถาวกอดคังคังไว้แน่น ในดวงตาของนางเจือความโศกเศร้า

เจียงป่ าวชิงเองก็ตามมา เมือเห็นว่าสุนถาวกอดคังคังไว้แล้ว นางถึงจะลดความเร็ว ของฝี เท้าลงด้วยความวางใจ ทว่าทันใดนั)นเกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิดขึ)น มีคนขีม้า หนีอะไรบางอย่างพุ่งไปทางสุนถาวกับคังคัง รูม่านตาของนางเบิกกว้างขึ)นทันที อย่างสะดุ้งตกใจ

“สุนถาวระวัง!”

กานซุ่ยปรากฏตัวออกมาในฉับพลัน เขารีบพุ่งไปหาพวกนั)นทันที แต่ความเร็ว การพุ่งตัวออกไปของคนจะเร็วเท่าม้าได้อย่างไร

ชายทีขีม้าอยู่ตะโกนขึ)นเสียงดัง “ข้าหยุดม้าตัวนี)ไม่ได้!”

ม้าทีเร็วปานลมชนเข้ากับสุนถาวและคังคังอย่างแรง จังหวะทีถูกชนจนกระเด็น สุ นถาวมีสติและว่องไวมากพอจะรีบเอาตัวเองบังร่างเด็กชายไว้

คังคังเบิกตากว้างด้วยความตกใจ