แม่สาวเข็มเงิน - ตอนที่ 568 : หวังว่าพวกเจ้าจะทําได้อย่างที่พูด

เจียงป่ าวชิงมองชายหนุ่มแซ่หลินนิง ๆ สักครู่ เขาดูเหมือนไม่สนใจคนทีอยู่ เบื)องหลังในคําพูดของนางแม้แต่น้อย ซึงหมายความว่าพวกเขาคงรู้แล้วว่าใคร เป็ นคนทีอยู่เบื)องหลัง ดังนั)นถึงได้รับประกันอย่างจริงใจว่าเรืองแบบนี)จะไม่ เกิดขึ)นอีก …หรือไม่ก็ไม่มีต้นสายปลายเหตุเลยสักนิดถึงได้กล้าหลอกนางอย่าง เด็ดขาดเช่นนี)

จู่ ๆ เจียงป่ าวชิงก็ยิม) “ถ้าอย่างนั)น ข้าก็หวังว่าพวกเจ้าจะทําได้อย่างทีพูดนะ” ชายหนุ่มแซ่หลินไม่ได้พูดอะไรอีก เขาเพียงก้มหน้าจิบชาเงียบ ๆ

สุนถาวต้มยาเสร็จแล้วและเกลี)ยกล่อมให้คังคังดืมยาต้ม เด็กชายรู้สึกขมจนหน้า บึ)ง ทําให้สุนถาวยิงรู้สึกปวดใจ นางหยิบผลไม้เชือมออกมาจากในถุงหอมทีพก  ติดตัวและยัดใส่ในปากคังคัง

เมือรสหวานของผลไม้เชือมนั)นล้างความขมในปากออกไปแล้ว ในทีสุดคังคังก็ เผยรอยยิมออกมาให้เห็น )

สุนถาวมองดูและยิมตาม )

ภาพนี)ทําให้หญิงสาวทีเป็ นคนรับเลี)ยงกลับดูเหมือนคนนอกเสียมากกว่า

เจียงป่ าวชิงเขียนใบรายการยาและกําชับชายหนุ่มแซ่หลินคนนั)น “ไปเอายาทีร้าน ยาตามรายการยาทีข้าเขียนให้นี) หลังจากเวลาผ่านไปสามชัวยาม ตอนทีกํ  าลังจะ นอนก็ให้คังคังกินยาซะ เนืองจากพิษนี)พบได้ยากมาก ไม่แน่อาจมีความผิดปกติ ใด ๆ เกิดแทรกซ้อนขึ)นได้ และห้าวันแรกของการถอนพิษนั)นสําคัญเป็ นพิเศษ ช่วงนี)เจ้าจะต้องพาคังคังมาทีนีทุกวัน ข้าจะปรับรายการยาตามความต่างของชีพ จรในแต่ละวัน และยาทีข้าเขียนอาจต่างกันทุกวัน”

ชายหนุ่มแซ่หลินลังเล “ยุ่งยากขนาดนั)นเลยรึ ? ถ้าอย่างนั)นคุณหนูเจียงกลับไป กับข้าเพือไปรักษาให้คังคังทีบ้านข้าได้ไหม ?” ชายหนุ่มแซ่หลินเห็นเจียงป่ าว ชิงยังคงนิงเฉย เขาก็รีบพูดเสริม “นีก็เพือสุขภาพของคังคัง”

สุนถาวพูดด้วยความโกรธ “เจ้าอย่าหยิบยกเรืองความปลอดภัยของคังคังมาพูด หากว่าเจ้าเป็ นห่วงคังคังจริง ๆ ก็ควรให้ความสําคัญกับเรืองอาหารการกิน มากกว่านี) ถ้าเจ้าระมัดระวังตั)งแต่แรก คังคังก็คงไม่ถูกพิษ”

นีช่างทําให้นางโมโหจริง ๆ เหลืออีกเจ็ดแปดวันแม่นางของนางก็จะออกเรือน แล้ว ทําไมเขายังมีหน้ามาต้องการให้แม่นางของนางไปรักษาทีบ้านเขาได้อีก!

ชายหนุ่มแซ่หลินถูกสุนถาวด่าใส่หน้าเต็ม ๆ สีหน้าของเขายําแย่ เขาอยากพูด อะไรบางอย่างแต่กลับอดกลั)นไว้และพูดเพียงแค่ “สถานะของคังคังมีค่ามาก ข้า ก็แค่เป็ นห่วงเรืองสุขภาพของเขามากไปหน่อย ยังไงข้าก็ต้องขออภัยด้วย”

สุนถาวหัวเราะ นางให้คังคังกินผลไม้เชือมอีกครั)ง ขณะเดียวกันก็เงยหน้าขึ)นมอง ไปทีชายหนุ่มแซ่หลินและพูดเน้นยํ)า “ข้าก็เป็ นห่วงคังคังเช่นกัน แต่ในเมือแม่ นางของเราบอกแล้วว่าให้เจ้าพาคังคังมารักษาทีนีทุกวันเจ้าก็ควรทําตามนั)น สุขภาพและการถอนพิษให้คังคังต้องเป็ นไปในทางทีดีขึ)นอย่างแน่นอน”

หลังจากทีชายหนุ่มแซ่หลินถูกสุนถาวสังปาว ๆ เขาก็  เกิดความแค้นใจเล็กน้อยจึง โบกมือเรียกคังคัง “คังคัง มา เรากลับกันเถอะ”

คังคังจับมือสุนถาวไว้อย่างอาลัยอาวรณ์ เด็กชายไม่เต็มใจทีจะปล่อยมือ

ชายหนุ่มแซ่หลินจึงเพิมนํ  )าหนักเสียงพูดให้ดังขึ)น แต่ยังคงมีนํ)าเสียงเกลี)ยกล่อม และเอาใจเล็กน้อย “คังคังเรากลับกันเถอะ ถ้าเจ้าอยากกินผลไม้เชือม กลับไปอา จะซื)อให้เจ้ากินหนึงห่อเลยดีไหม ?”

คังคังลังเล เขามองชายหนุ่มแซ่หลินและหันกลับมามองสุนถาวอีกครั)ง ทันใดนั)น ในดวงตากวางน้อยของเขามีนํ)าตารื)น

สุดท้าย ก็เป็ นสุนถาวทีไม่เต็มใจทําให้คังคังลําบากใจจึงผลักร่างเขาเบา ๆ ให้ไป หาชายหนุ่มแซ่หลิน จากนั)นนางก็ยิม) “คังคัง กลับไปกับอาหลินอย่างเชือฟังเถอะ จ้ะ พรุ่งนี)เจ้ายังมาเล่นกับพีสาวได้อีกนะ ไม่เป็ นไรหรอก”

เมือคังคังได้ฟังเช่นนี) ดวงตาทีเศร้าหมองเมือครู่เปล่งประกายทันที เขาพูดยืนยัน กับสุนถาวอย่างกระดากอาย “พรุ่งนี)ข้ามาเล่นกับพีสาวได้อีกจริง ๆ หรือขอรับ

?”

จนกระทังสุนถาวพยักหน้าอย่  างขึงขัง คังคังถึงจะวิงไปหาชายหนุ่  มแซ่หลินอย่าง ดีใจ และเมือเดินมาถึงประตูทางเข้า เขาก็หันกลับมาโบกมือให้สุนถาว “พีสาว เจอกันพรุ่งนี)นะ”

สุนถาวพาพวกคังคังออกมาส่งจากจวนเจียงด้วยใบหน้าทีมีรอยยิมตลอดเวลา ) จนกระทังกลับมาจากไปส่  งคังคัง ดูเหมือนว่านางจะฝื นสร้างรอยยิมบนใบหน้า ) ไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว มันพังทลายลงมาอย่างรวดเร็วพร้อมกับทีนํ)าตาไหลลงมา มากมาย

“ฮือ… เด็กดีขนาดนี) ทําไมต้องมาเจอเรืองทุกข์ร้อนแบบนี)ด้วยนะ”

เมือนางกลับไปเห็นเจียงป่ าวชิงก็รีบก้าวเข้าไปหาอีกฝ่ ายอยางรวดเร็วแล้วคุกเข่า ลงตรงหน้า “แม่นาง ข้าน้อยรู้ว่าเบื)องหลังของคังคังมีส่วนน่าสงสัยหลายอย่าง และเป็ นการแบกรับความเสียงอย่างมากทีแม่นางเอาตัวเองเข้าไปเสียงในการ ช่วยชีวิตคังคังเช่นนี) ข้าน้อย… ข้าน้อยต้องขอบคุณแม่นางจริง ๆ เจ้าค่ะ”

เจียงป่ าวชิงบอกใบ้ให้มีหลิวประคองสุนถาวขึ)นมาแล้วถอนหายใจเบา ๆ “ยังไง ซะข้าก็ควรช่วยคังคัง คังคังเป็ นแค่เด็กไร้เดียงสาคนหนึงเท่านั)นเอง อีกทั)งตอนนี) เขาไม่มีญาติแล้ว” …และยังถูกคนทีไม่สามารถคาดเดาความคิดได้รับเลี)ยง อีกด้วย

เจียงป่ าวชิงไม่ได้พูดคําพูดตอนหลังออกไปเพราะเพียงเท่านี)สุนถาวก็รู้สึกเสียใจ มากแล้ว ถ้าหากว่าพูดออกไปมันจะเป็ นการเพิมความกังวลให้อีกฝ่ ายเปล่า ๆ

เพียงแต่คําพูดเมือสักครู่ของชายหนุ่มแซ่หลินมีอยู่ประโยคหนึงทีน่าสนใจมาก เขาบอกว่าสถานะของคังคังมีค่า… การทีเขาพูดเช่นนั)นออกมาคงจะเป็ นอะไรที ตรึงอยู่ในจิตใจเขาไม่น้อยเลย

ตอนหลังเขามีความไม่พอใจเพราะคังคังไม่เต็มใจทีจะกลับไป แต่เขาก็ไม่กล้าพูด อะไรทีล่วงเกิน

นีเหมือนกับพ่อเลี)ยงทีสังสอนลูกตรงไหนกั  น ? ดู ๆ แล้วเหมือนคนรับใช้ทีดูแล เด็ก ๆ เสียมากกว่า

แววตาของเจียงป่ าวชิงเต็มไปด้วยอารมณ์ครุ่นคิดสงสัย

……

วันต่อมา ครอบครัวของเจียงป่ าวชิงยังคงทานอาหารกันไม่เสร็จ ชายหนุ่มแซ่ หลินก็พาคังคังมาทีบ้านแล้ว

เจียงหยุนชานเองก็ได้ยินเรืองของคังคังในช่วงนี)แล้วเช่นกัน เมือเขาได้ยินสาวใช้ มารายงานก็พลันชะงักงันและอดไม่ได้ทีจะมองท้องฟ้า

เร็วขนาดนี)เลยรึ ?

แต่สุนถาวตกใจจนขาอ่อน นํ)าเสียงของนางก็ออกจะสัน ๆ “มาเร็วขนาดนี)… หรือ ว่าอาการป่ วยของคังคังจะกําเริบ”

สีหน้าทุกคนในตระกูลเจียงเคร่งขรึมขึ)นเล็กน้อย แต่ละคนวางตะเกียบลง

เจียงป่ าวชิงลุกขึ)นแล้วรับผ้าขนหนูมาเช็ดปากพร้อมทั)งพูดไปด้วย “ข้าจะไป ดูคังคัง พวกเจ้ากินกันต่อเถอะ”

เจียงหยุนชานส่ายหน้า เจียงฉิงเองก็พูดด้วยเสียงสดใสเช่นกัน “ไม่เป็ นไรจ้ะพี พี ไปดูคังคังก่อนเถอะ”

เมือมีเรืองเช่นนี)เกิดขึ)น ใครก็กินไม่ลงทั)งนั)น

เจียงป่ าวชิงมองเลียวชุนหยู่ ช่วงนี)เขาต้องรําเรียนวิชาต่อยมวยและฝึ กท่าไทเก๊ก ก่อนมื)ออาหารเช้าทําให้สูญเสียพละกําลังมาก เขาจึงอยากอาหารมากเป็ นธรรมดา

ตอนนี)เขากําลังถือหมันโถวไว้ในมือ เมือได้ยินว่  าคังคังมาทีนีแต่เช้า เขาก็เดาว่า เด็กน้อยคนนั)นมีอาการอะไรกําเริบหรือเปล่าจึงหยุดทานไปครู่หนึง

เมือเลียวชุนหยู่เห็นเจียงป่ าวชิงมองเขาราวกับเตือนให้เขาทานต่อ เขาก็รีบพูดขึ)น ทันที “พีรีบไปดูเขาเถอะ ข้าจะกินต่อ พีไม่ต้องเป็ นห่วงข้าหรอก” ว่าจบเขาก็ กัดหมันโถวเคี  )ยวกร้วม ๆ ในปาก

เจียงป่ าวชิงพยักหน้าและจัดเสื)อผ้าก่อนจะออกไปพบแขก เมือมาถึงห้องโถง ชายหนุ่มแซ่หลินกับคังคังรออยู่ทีนันแล้ว

สุนถาวตามหลังเจียงป่ าวชิงเข้ามาในห้องโถง แล้วนางก็ส่งเสียงเรียก “คังคัง เจ้า เป็ นอะไรหรือเปล่า ?”

เมือเห็นสุนถาว คังคังตาเป็ นประกายทันที เขารีบวิงมาออดอ้อนตรงหน้าสุนถาว  ด้วยความดีใจ

เจียงป่ าวชิงเห็นว่าคังคังหน้าแดงเรือกําลังดีและท่าทางก็ดูปกติดี ไม่เหมือนกับ อาการป่ วยกําเริบ แต่เพือเป็ นการยืนยันว่าไม่ได้เป็นอะไรจริง ๆ จึงจับชีพจร ให้คังคัง

คังคังยืนแขนออกไปอย่างเชือฟัง ปล่อยให้เจียงป่ าวชิงจับชีพจรให้

ลมหายใจของสุนถาวขาดห้วง นางไม่กล้าหายใจแรงเพราะกลัวว่าจะส่งผลต่อการ จับชีพจรของแม่นางของนาง

เมือเจียงป่ าวชิงเก็บมือกลับมา สุนถาวเอ่ยถามด้วยเนื)อตัวทีสันเทา “แม่นาง เป็น ยังไงบ้างเจ้าคะ ?”

เจียงป่ าวชิงรู้ว่าสุนถาวเป็นห่วงคังคังจนกังวลไปหมด จึงตบไหล่คังคังอย่าง ปลอบประโลม “ไม่มีปัญหาอะไร และดีกว่าเมือวานเล็กน้อยด้วยนะ”

สุนถาวขาอ่อนและเกือบล้มลงไปนังบนพื  )น นางถอนหายใจอย่างโล่งอก

คังคังมองสุนถาวอย่างแปลกใจพลางเอียงคอถามตามประสาเด็ก “พีสาวเป็ น อะไรขอรับ ?”

สุนถาวปาดนํ)าตาและกอดคังคังไว้ “เจ้าไม่เป็ นอะไรก็ดีแล้ว…”