แม่สาวเข็มเงิน - ตอนที่ 571 : ข้าขอเตือนให้เจ้ายอมรับมาตรง ๆ

องค์ชายสามเปลียนชุดและมาทีจวนเจียง แต่เขามาถึงยังไม่ทันไร เพิงทักทาย  เล็กน้อยก็มีแขกไม่ได้รับเชิญมาทีจวนเจียงอีกหนึงคนนันก็  คือ ว่าทีพระชายาของ เขา ชิวเพ่ยโหลวหรือแม่นางชิวเอ้อนันเอง

ตอนทีได้ยินคนข้างนอกรายงานว่าแม่นางชิวเอ้อมาเยียมเยียน สีหน้าของเขาทีเพิง เข้ามานังในห้องโถงได้ไม่  นานเปลียนไปทันที “นางมาทําไม ?”

นัยน์ตาของเจียงป่ าวชิงเต็มไปด้วยความคิด “นางมาในฐานะแขก ใครก็ได้ไป เชิญแม่นางชิวเอ้อเข้ามานังหน่  อย”

องค์ชายสามจับทีพักแขนเก้าอี)แน่นโดยไม่รู้ตัว “เจ้าหมายความว่ายังไง ?”

เจียงป่ าวชิงยิมอ่ ) อน “ข้าหมายความว่ายังไงน่ะหรือเจ้าคะ ไม่มีความหมายอืน ก็ แค่รู้สึกว่าสุนถาวของข้ากับแม่นางชิวเอ้อมีวาสนาต่อกันเท่านั)นเจ้าค่ะ อีกอย่าง เรืองของคังคังต้องให้ทุกคนมากันครบก่อนถึงจะนังคุยกั  นได้ จริงไหมเจ้าคะ ?”

องค์ชายสามนึกอะไรได้ สีหน้าเขายิงยําแย่ “เจ้าเรียกเพ่ยโหลวมารึ ?”

เจียงป่ าวชิงมององค์ชายสามอย่างมีความหมาย “ข้าไม่มีฝี มือขนาดทีสามารถเชิญ แม่นางชิวเอ้อมาทีนีได้หรอกเจ้าค่ะ แต่องค์ชายสามลองคิดดูสิเจ้าคะว่าองค์ชาย เพิงมาถึงจวนเจียงของข้าไม่  นาน ทําไมแม่นางชิวเอ้อมาถึงตามหลังมาเลยเช่นนี)”

องค์ชายสามหรีตาลงเล็กน้อย เขาไม่คัดค้านอะไรอีก

ทว่าเจียงป่ าวชิงกลับมององค์ชายสามอย่างเย็นชาและหัวเราะ ซึงเห็นได้ชัดว่า รอยยิมนั ) )นไม่ได้ส่งไปถึงดวงตา

ชิวเพ่ยโหลวมาเร็วมาก นางก้าวเข้ามาในห้องโถงโดยไม่ได้หลีกเลียงองค์ชายสาม แต่อย่างใด ทั)งยังทักทายองค์ชายสามและเจียงป่ าวชิงอย่างสง่างาม

องค์ชายสามหรีตาลง เขาไม่รู้ว่าชิวเพ่ยโหลวจะมาไม้ไหน

เจียงป่ าวชิงมองชิวเพ่ยโหลวยิม ๆ ส่ ) วนชิวเพ่ยโหลวก็มองกลับมาด้วยรอยยิม) เช่นกัน “จะว่าไปแล้ว นีเป็ นครั)งแรกทีข้ามาเป็ นแขกทีบ้านแม่นางเจียง” นาง เงียบไปครู่หนึงก่อนจะพูดต่อ “แม่นางเจียงจัดบ้านได้อย่างงดงามจริง ๆ”

เจียงป่ าวชิงมองชิวเพ่ยโหลวอย่างเย็นชา นางไม่ได้ตอบ แต่กลับเป็ นองค์ชายสาม ทีพูดขึ)นด้วยสีหน้าอึมครึมเล็กน้อย “เพ่ยโหลว เจ้ามาได้ยังไง ?”

ชิวเพ่ยโหลวมององค์ชายสามด้วยสีหน้าไม่พอใจเล็กน้อยแล้วพูดขึ)นยิม ๆ ) “ข้า กําลังเดินเล่นกับยู่เอ๋อร์แต่กลับเห็นองค์ชายเข้ามาในจวนเจียงและเกิดความรู้สึก ไม่วางใจจึงมาดูด้วยตัวเองเจ้าค่ะ”

“…” องค์ชายสามพูดไม่ออก

เจียงป่ าวชิงหัวเราะก่อนจะพูดด้วยนํ)าเสียงนุ่มนวล “แม่นางชิวเอ้อไม่วางใจอะไร ไหนลองพูดมาสิ ?… ไม่วางใจทีเจ้าสาวทีใกล้แต่งงานอย่างข้านัดพบกับ คู่หมั)นของเจ้าเป็ นการส่วนตัว…” นางหยุดเว้นช่วงครู่หนึงเพือดูปฏิกิริยาของอีก ฝ่ ายก่อนจะพูดต่ออย่างไม่อ้อมค้อม “หรือว่าต้องการมาดูว่าคังคังตายแล้วหรือยัง ล่ะ ?”

องค์ชายสามตกใจผุดลุกขึ)นยืน “เจ้าว่าอะไรนะ ?!”

ไม่เห็นถึงอารมณ์ใด ๆ บนใบหน้าของชิวเพ่ยโหลว นางเลิกคิ)วขึ)นพร้อมเผยสี หน้าไม่เข้าใจออกมาให้เห็น “แม่นางเจียงหมายถึงเรืองอะไร คังคังคือใครกัน

?”

แน่นอนว่าชิวเพ่ยโหลวไม่ยอมรับอย่างแน่นอนซึงนีคือสิงทีเจียงป่ าวชิงคาดเดาไว้ อยู่แล้ว นางจึงหัวเราะเยาะและมองไปทีองค์ชายสาม “องค์ชายสามเองก็จะถาม ข้าเช่นกันใช่ไหมเจ้าคะว่าคังคังคือใคร ?”

สีหน้าขององค์ชายสามครําเคร่ง เขายังไม่เอ่ยปากพูด

ชิวเพ่ยโหลวมองไปทีองค์ชายสามเช่นกัน นางถามคําถามเดียวกันอีกครั)ง “ฝ่ า บาทเจ้าคะ นีแม่นางเจียงหมายถึงเรืองอะไรกันเจ้าคะ ?”

แน่นอนว่าองค์ชายสามพูดอะไรไม่ออก สีหน้าของเขาอึมครึมอย่างทีสุด เขา ไม่ได้ตอบชิวเพ่ยโหลวแต่เลือกทีจะมองเจียงป่ าวชิงแทน “เอาล่ะเจียงป่ าวชิง เรืองนี)ให้มันจบเพียงเท่านี)!”

นํ)าเสียงข่มขู่แฝงอยู่ในคําพูด

“เหอะ องค์ชายสามช่างน่าเกรงขามมากจริง ๆ” ทันใดนั)น เสียงถากถางดังมา จากประตูทางเข้า ชายทีสวมชุดคลุมสีหยกยืนตระหง่านมององค์ชายสามอย่างเย็น ชา

ภาพนี)ทําให้เจียงป่ าวชิงตกตะลึงเล็กน้อย นางไม่คิดว่ากงจี)จะมาทีนี แต่แล้วนางก็ เผยรอยยิมจริงใจออกมาโดยไม่ ) รู้ตัวและเดินเข้าไปต้อนรับอีกฝ่ าย “เจ้ามาได้ยังไง

?”

มีเพียงตอนมองเจียงป่ าวชิงเท่านั)นทีสีหน้าของกงจี)เป็ นมิตร “ได้ยินมาว่ามีเรือง บางอย่างเกิดขึ)นทีนี ข้ากลัวว่าจะมีใครอาศัยบารมีอํานาจรังแกคนอืนจึงมาดูสัก หน่อย”

สีหน้าขององค์ชายสามยําแย่อย่างทีสุดแล้วในตอนนี) ทว่าชิวเพ่ยโหลวยังคุม ท่าทางตัวเองได้ นางหัวเราะแล้วพูดขึ)น “ได้ยินมาว่าทั)งสองรักกันมาก ทีแท้ก็

ไม่ใช่ข่าวลือ แม่ทัพกงเข้ามาในบ้านของแม่นางเจียงโดยทีไม่จําเป็ นต้องรายงานก็ สามารถเข้ามาได้เลย”

กงจี)เหลือบมองชิวเพ่ยโหลวอย่างรําคาญ “แม่นางชิว ทีพูดอ้อมค้อมอยู่นีต้องการ บอกว่าข้ากับป่ าวชิงไม่รักษากฎระเบียบใช่ไหม ข้ากับนางเป็ นว่าทีสามีภรรยากัน ซึงเราคอยดูแลกันและกัน อีกอย่าง นางเป็ นเจ้าของจวนเจียงนี)ยังไม่ว่าอะไรข้า แล้วเจ้าเป็ นใครมาทําท่าทีไม่พอใจ หรือว่าข้าต้องยืนรายงานตรงหน้าเจ้าถึงจะเข้า มาในจวนเจียงได้ ?”

ชิวเพ่ยโหลวหน้าซีด นางรู้ว่านางควรด่ากลับไปแต่นางกลับครุ่นคิดในใจว่าทีแท้ พวกเย็นชาและเย่อหยิงอย่  างกงจี)ก็รู้จักปกป้องคนอืนด้วย

นางพยายามไม่สนใจกงจี)และหันกลับมามององค์ชายสามทีมีสีหน้ายําแย่มากแต่ กลับไม่พูดแทนนางเลยสักนิด

เมือเปรียบเทียบเช่นนี) หัวใจของนางห่อเหียวขึ)นมาทันที

กงจี)จูงมือเจียงป่ าวชิงเดินเข้าไปในห้องโถง เขาเลือกนังลงทีเก้  าอี)ฝังตรงข้ามองค์ ชายสาม ส่วนเจียงป่ าวชิงก็นังลงบนเก้  าอี)ทางด้านซ้ายของกงจี)

“เมือสักครู่กําลังคุยอะไรกันอยู่ดูคึกคักมาก ?” กงจี)เห็นว่าองค์ชายสามไม่พูด อะไร เขาก็จะไม่ปล่อยให้เรืองมันผ่านไป

องค์ชายสามหลับตาลง “พวกเจ้าจะไม่ปล่อยวางเรืองนี)กันเลยใช่ไหม ?” เห็นได้ชัดว่าพูดกับกงจี)

หากว่ากงจี)แทรกมือเข้ามาในเรืองนี)แล้ว เขาก็คงทําอะไรได้ไม่ง่ายแล้วจริง ๆ

กงจี)เพียงยิมในขณะทีเจียงป่ าวชิงเลิกคิ ) วขึ ) )นเล็กน้อย “ข้าคิดว่าองค์ชายสามเข้าใจ ผิดนะเจ้าคะ ไม่ใช่เราทีไม่ปล่อยวางเรืองนี) แต่เป็ น…”

เจียงป่ าวชิงมองชิวเพ่ยโหลวแล้วหัวเราะเสียงเย็น “…เป็ นแม่นางชิวเอ้อทีไม่ ปล่อยวางต่างหากล่ะเจ้าคะ”

องค์ชายสามขมวดคิ)วเล็กน้อย “เจ้ากําลังพูดอะไร ?”

เจียงป่ าวชิงมององค์ชายสามพลางถามอีกหนึงคําถาม “องค์ชายยังหาผู้บงการที อยู่เบื)องหลังเรืองการวางยาพิษคังคังไม่เจออีกหรือเจ้าคะ ?”

สีหน้าขององค์ชายสามเย็นยะเยือก “นีไม่เกียวกับแม่นางเจียงใช่ไหม ?”

เจียงป่ าวชิงหัวเราะเบา ๆ “ดูจากปฏิกิริยาขององค์ชายข้าก็รู้แล้วว่าคงจะยังสืบไม่ พบอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ”

นางมองไปทีชิวเพ่ยโหลวอย่างมีความหมาย “องค์ชายสามลองมองไปทีแม่นางชิ วเอ้อ แล้วสีหน้าขององค์ชายก็จะไม่แสดงออกเช่นนี)อีกเจ้าค่ะ”

องค์ชายสามทําตามทีเจียงป่ าวชิงบอก เขามองชิวเพ่ยโหลวด้วยความตกใจอย่าง บอกไม่ถูก

เจียงป่ าวชิงหมายความว่า… คนทีวางยาพิษคังคังคือว่าทีพระชายาของเขาเองงั)นรึ เป็ นไปได้ยังไง!

องค์ชายสามตกใจมาก เขาคิดจะโต้แย้งกลับโดยไม่รู้ตัว

ชิวเพ่ยโหลวรู้เกียวกับความสัมพันธ์ของเขากับคังคังได้อย่างไร เขาไม่ได้พูด ออกไปแต่คําพูดมันจุกอยู่ในลําคอ

เจียงป่ าวชิงสามารถสืบเรืองความสัมพันธ์ของเขากับคังคังได้ ถ้าอย่างนั)นตระกูล ชิวทีเป็ นตระกูลจวนโฮ่วสืบทอดจากรุ่นสู่รุ่น มีหรือพวกเขาจะสืบไม่พบ! ดังนั)น

ทีชิวเพ่ยโหลวมาโผล่ทีนี นางไม่ได้หึงหวงอะไรเขา แต่ต้องการจะมาดูเพือยืนยัน เรืองอะไรบางอย่าง

องค์ชายสามมองชิวเพ่ยโหลวนิง ๆ ก่อนจะพูดขึ)นอย่างช้า ๆ “เพ่ยโหลว คนทีบง การให้อาจ้าวหลังค่อมวางยาพิษคังคังคือเจ้ารึ ? และคนทีปล่อยม้าคลังไป  ชนคังคังจนกระเด็นเมือเช้าวันนี)ก็คือเจ้าเช่นกันรึ ?”

“องค์ชาย ท่านถูกคนอืนยุยงนิด ๆ หน่อย ๆ ก็เชือแล้วหรือเจ้าคะ ?” ชิวเพ่ย โหลวหัวเราะเสียงเล็กเสียงน้อย “นางจงใจสร้างความบาดหมางระหว่างเรานะ เจ้าคะ”

“ข้าขอเตือนให้เจ้ายอมรับมาตรง ๆ” จู่ ๆ กงจี)ก็พูดขึ)นมา เขาถือลูกปัดหยกสีดํา เล่นอยู่ในมือและพูดโดยทีไม่เงยหน้า “เรืองบางอย่าง คนขององค์ชายสามสืบไม่ พบไม่ได้หมายความว่าคนอืนจะสืบไม่พบ เจ้าต้องการให้ข้ารวบรวมหลักฐาน เป็ นปึ กกระดาษแล้วนํามาวางบนโต๊ะของฮ่องเต้กับองค์ชายสามก่อน แล้วเจ้าถึง จะยอมรับใช่ไหม ?”

กงจี)พูดอย่างสบาย ๆ แต่ความหมายในคําพูดของเขากลับไม่ใช่เรืองเล็กน้อยเลย นีคิดจะฟ้องเรืองของนางต่อฮ่องเต้เชียวนะ!

เนืองจากมันใจเกิ  นไปจนลืมตัว ชิวเพ่ยโหลวทีโดนต้อนจนเริมจนมุมจึง ลุกลี)ลุกลนเป็ นครั)งแรก เหงือเม็ดเล็กผุดอยู่ทัวหน้าผากขาวของนาง

นีมันเป็ นไปได้ยังไง ?! ตอนทีนางสังให้คนทําเรืองพวกนี) นางก็กําชับพวกเขา แล้วว่าจงระมัดระวังให้มาก แม้มีคนตามสืบเบาะแสทีนางจงใจสังให้คนทิงไว้ ) พวกเขาก็น่าจะพากันคิดไปอีกทาง

แต่ตราบใดทีกงจี)แทรกมือเข้ามาในเรืองนี)… อีกทั)งช่วงนี)นางเองก็รู้ว่าเขาทํางาน ด้านมืดให้กับฮ่องเต้

เห็นทีว่านางคงแย่แน่ ๆ แล้ว