แม่สาวเข็มเงิน - ตอนที่ 572 : ระวังท่าทีของท่านด้วย

บนหน้าผากของชิวเพ่ยโหลวมีเหงือเม็ดเล็ก ๆ ซึมออกมา นางไม่ลังเลนานเกินไป และตัดสินใจเกือบจะในตอนทีครุ่นคิดนั)นเลย

ชิวเพ่ยโหลวหยิบผ้าเช็ดหน้ามาบังหน้าแล้วสะอื)นไห้คล้ายกับกําลังร้องไห้ “องค์ ชาย ข้าอิจฉาคังคังเกินไป… อิจฉาทีผู้หญิงคนอืนสามารถมีลูกกับท่านได้…”

องค์ชายสามตกใจในทันใด ความลับทีเขาปกปิ ดมายาวนานกลับถูกชิวเพ่ยโหลว เปิ ดเผยอย่างฉับพลันเช่นนี) เขาอยากถีบอีกฝ่ ายให้รู้แล้วรู้รอด

ชิวเพ่ยโหลวร้องไห้นํ)าตานองหน้า

ถึงอย่างไรนางก็เป็ นหนึงในสาวงามทั)งสีของเมืองหลวง เมือสาวงามร้องไห้ก็ ยังคงดูมีเสน่ห์อย่างยิง

“องค์ชาย ข้ารู้ว่าท่านเกลียดข้า ข้าเองก็เกลียดตัวเองเช่นกันทียอมให้แม่ข้าส่งคน ไปฆ่าคังคัง นีข้าตาบอดเพราะความอิจฉา แม้จะไม่ใช่ข้าทีสังให้คนไปทําเรือง เลวร้าย แต่นีต่างอะไรกับการทีข้าสังให้คนไปทําใช่ไหมเจ้าคะ ?” ชิวเพ่ยโหลว พูดไปก็ร้องไห้ไป

เจียงป่ าวชิงเลิกคิ)วพลางคิดในใจ ‘แหม เมือกี)นี)ยังไม่ยอมรับอยู่เลย พอถูกกงจี) เตือน (ผสมขู่) เข้าหน่อยนีรีบโยนความผิดให้แม่ตัวเองเลยนะ’

องค์ชายสามหน้าดําครําเครียด เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพูดด้วยเสียงเย็นชาว่า “ตกลงว่ามันเป็ นยังไงกันแน่ ?!”

“เอ่อ… หลังจากทีแม่ข้ารู้เรืองคังคัง นางก็เป็ นกังวลแทนข้าเจ้าค่ะ นางบอกว่าใน เมือองค์ชายมีลูกชายคนโตกับผู้หญิงคนอืนแล้ว ถ้าอย่างนั)นตําแหน่งนี)จะกําหนด ไว้ว่ายังไง การทีลูกของชายารองครองตําแหน่งลูกชายคนโตนั)นไม่เป็ นการดีสัก เท่าไหร่เจ้าค่ะ”

ชิวเพ่ยโหลวสะอื)นไห้ “ฮือ… ดะ… ดังนั)นท่านแม่จึงมีความคิดผิด ๆ ชัวขณะ นาง  ไปจ้างคนให้วางยาพิษคังคังเจ้าค่ะ แต่คังคังเป็ นเด็กทีมีวาสนา ในทีสุดเขาก็ไม่ได้ เป็ นอันตรายใด ๆ แต่แม่ข้าไม่ยอมจึงสังให้คนรออยู่ตรงนอกซอยของจวนเจียง เพือรอเวลาขีม้าชนคังคังเจ้าค่ะ”

องค์ชายสามตกตะลึงอยู่ในใจ แต่เขาไม่ใช่คนโง่เขลาจึงรู้ว่าเรืองนี)อาจไม่ใช่ฝี มือ ของคุณหญิงจวนฉานเฟิ งโฮ่วอย่างทีชิวเพ่ยโหลวพูด

อย่างไรก็ตาม มีอยู่หนึงอย่างทีชิวเพ่ยโหลวพูดถูก การมีตัวตนของคังคังนั)นไม่ ค่อยดีนัก

ทีเขาสามารถสู่ขอชิวเพ่ยโหลวได้เป็ นเพราะเขาทําข้อตกลงกับจวนฉานเฟิ งโฮ่ว ในบางประเด็น จวนฉานเฟิ งโฮ่ววางพนันไว้ทีเขา รอวันทีเขาได้รับตําแหน่งและ สมบัติอันยิงใหญ่  เมือชิวเพ่ยโหลวให้กําเนิดลูกชายคนโต เด็กคนนั)นก็จะเป็ นลูก ชายคนโตของราชวงศ์ต้าหลง และจะกลายเป็ นทายาทในอนาคตของเขาอย่าง ชอบธรรม

แต่กลับมีคังคังโผล่มาในตอนนี)…

คังคังคือความผิดพลาดทีเขาเหลือไว้จากตอนทีเขาไปเจียงหนานเมือหลายปี ก่อน เขาเคยมีสัมพันธ์ลับกับหญิงสาวชาวประมงท้องถินคนหนึง และทิงสิ ) งยืนยันไว้ ให้กับตัวเอง

แต่เมือเขากลับมาเมืองหลวง เขาก็ตืนขึ)นจากความรักทีเพ้อฝันนั)นและตกใจเหงือ ท่วมตัว

เขาเคยส่งคนไปฆ่าผู้หญิงคนนั)น แต่หลังจากทีคนของเขาไปถึง ทีนันกลับ  กลายเป็ นหนองนํ)าด้วยภัยนํ)าท่วม เขาจึงคิดว่าผู้หญิงคนนั)นตายในเหตุการณ์นํ)า ท่วมไปแล้ว

แต่ใครจะไปคิดว่าสีปี ผ่านไปผู้หญิงคนนั)นกลับพาลูกชายทีเกิดจากเขามาทีเมือง หลวง

องค์ชายสามหลับตาเพือปกปิ ดความอยากฆ่าในแววตาของตัวเอง

ใช่ มีคังคังทีเป็ นลูกนอกสมรสทีครองตําแหน่งลูกชายคนโตเช่นนี) ตระกูลชิวจะ สบายใจได้อย่างไร เขาอุตส่าลําพองใจคิดว่าไม่มีใครรู้เรืองคังคัง และคิดจะใช้ วิธีการตบตาโดยให้คนของเขาแอบเลี)ยงคังคัง!

แต่เขาจะไปเดาได้อย่างไรว่าการทีรับเลี)ยงเด็กคนนี) มันจะเกิด “เหตุการณ์ไม่ คาดคิด” มากมาย และเหตุการณ์ไม่คาดคิดทียิงใหญ่  ทีสุดคือเจียงป่ าวชิง…

เมือนึกถึงตรงนี) องค์ชายสามมองเจียงป่ าวชิงด้วยสายตาน่ากลัวโดยไม่รู้ตัว แต่ สายตาของเขากลับเลือนไปจับจ้องลูกปัดหยกสีดําทีกงจี)ถือเล่นอยู่ในมือโดย ไม่ได้ตั)งใจและพลันหยุดชะงัก

เขารู้จักลูกปักหยกสีดําพวงนั)น

เมือไม่กีปี มานี) เครืองบรรณาการทีส่งมาจากภูมิภาคตะวันตกถูกเปิ ดขึ)นโดยพระ รูปหนึงทีมีชือเสียง ซึงมันมีทั)งหมดสองพวง พวงหนึงส่งไปทีจวนไทเฮาซึงนาง ชืนชอบอย่างมาก ฮ่องเต้เองก็ดีพระทัยอย่างยิง ส่  วนอีกพวง ฮ่องเต้เก็บไว้ในห้อง เก็บของส่วนตัวของพระองค์

ใครจะไปคิดว่าจะได้เห็นอยู่ในมือของกงจี)วันนี) นีกงจี)ได้รับความโปรดปรานถึง เพียงนี)เลยรึ…?

องค์ชายสามรู้สึกกดดัน เขาหลับตาลงและเก็บความคิดแค้นทั)งหมดไว้ส่วนลึกใน จิตใจ ก่อนจะจับแขนชิวเพ่ยโหลวและเอ่ยตําหนิเล็กน้อย “เฮ้อ เพ่ยโหลว… ทําไมเจ้าไม่บอกข้าให้เร็วกว่านี)เล่า ? คังคังคือความผิดพลาดทีข้าทําไว้เมือ หลายปี ก่อน ข้าไม่ได้จะยอมรับเขาเข้ามาในรายชือราชวงศ์เสียหน่อย เขาก็แค่เด็ก บ้านนอกคนหนึง จะให้เข้ามาอยู่ในราชวงศ์ของข้าได้ยังไงกันล่ะ”

ชิวเพ่ยโหลวเห็นว่าองค์ชายสามเข้าใจสิงทีนางหมายถึงแล้ว และยังพูดกับนางใน เชิงปลอบโยนและให้การรับรอง นางจึงหลุบสายตาลงเพือปกปิ ดความลําพองใจ ในแววตาก่อนจะพูดขึ)น “องค์ชาย เป็นเพราะข้าอิจฉาริษยาเกินไป ข้าไม่คู่ควรที จะเป็ นพระชายาของท่าน พรุ่งนี)ข้าจะให้ท่านพ่อไปอธิบายสถานการณ์ต่อฮ่องเต้ เพือเจรจาไม่รับการอภิเษกสมรสในครั)งนี)เจ้าค่ะ…”

ตอนนี)ก็ถึงคราวทีองค์ชายสามตกใจหน้าถอดสีแล้ว “เพ่ยโหลว เจ้าทําเช่นนี) ไม่ได้! เจ้าฟังข้านะ…”

……

“เหม็นเน่ามาก!”

แม้เดาได้ว่าสุดท้ายแล้วองค์ชายสามจะไม่เอาเรืองชิวเพ่ยโหลว และไม่แน่ก็ อาจจะปลอบโยนนางยกใหญ่อีกด้วย แต่เมือเห็นฉากนี)เข้าจริง ๆ เจียงป่ าวชิงก็ยัง อดไม่ได้ทีจะหันไปพูดกับกงจี)ทีอยู่ข้าง ๆ อยู่ดี

กงจี)ตบหลังมือของนางทีจับอยู่บนทีวางแขนเก้าอี)เบา ๆ

เมือองค์ชายสามกล่อมชิวเพ่ยโหลวเสร็จแล้ว ทั)งสองคนก็กลับมามีท่าทางสงบ เหมือนเดิม

องค์ชายสามประสานมือและพูดขึ)นยิม ๆ ) “อันทีจริงนีเป็ นเรืองเข้าใจผิด ทั)งหมด”

“เรืองเข้าใจผิดรึเจ้าคะ ?” เจียงป่ าวชิงหัวเราะอย่างเย็นชา “สุนถาวของข้า กับคังคังยังนอนอยู่บนเตียง แค่คําว่าเข้าใจผิดคําเดียวก็คิดจะให้เรืองผ่านไปเฉย ๆ แล้วหรือเจ้าคะ ?”

องค์ชายสามขมวดคิ)ว “แม่นางเจียง ทําไมเจ้าถึงเป็ นคนเจ้าคิดเจ้าแค้นไม่ให้อภัย ผู้อืนเช่นนี) ?”

ชิวเพ่ยโหลวยิม) “แม่นางเจียงกับสาวใช้ของนางเปรียบเสมือนพีน้องกัน นางจึง ทําใจไม่ลงเป็ นธรรมดาเจ้าค่ะ ถ้าอย่างนั)นเอาแบบนี) แม่นางเจียง ข้าจะรับผิดชอบ เรืองเงินค่ารักษาทั)งหมดของสาวใช้ของเจ้าและคังคังเอง เจ้าว่ายังไง ?”

กงจี)หัวเราะอย่างเย็นชา แม่นางชิวเพ่ยโหลว ถึงขนาดนี)แล้วก็ยังเอาเปรียบคนอืน บอกว่าป่ าวชิงของเขากับสาวใช้เป็ นเหมือนพีน้องกัน นางคงคิดว่าจะสามารถ ประเมินคนอืนให้ตําลงได้อย่างนั)นสิ

เสียใจด้วยทีป่ าวชิงของเขาไม่ใช่คนทีสนใจเรืองพวกนี) ฝี มืออ่อนด้อยนัก!

และเป็ นอย่างทีเขาคิดไว้จริง ๆ เจียงป่ าวชิงไม่สนใจคําพูดก่อนหน้าของชิวเพ่ย โหลวแม้แต่นิดเดียว นางเลิกคิ)วขึ)นเล็กน้อย “แม่นางชิวเอ้อพูดเหมือนว่าการที ตัวการของเรืองออกเงินแล้วข้าต้องขอบคุณอย่างนั)นแหละ”

ชิวเพ่ยโหลวขมวดคิ)วพลางหันมององค์ชายสาม “องค์ชายเจ้าคะ แม่นางเจียงไม่ ยอมยกโทษให้ข้าจริง ๆ ด้วยเจ้าค่ะ ข้าทําผิดมหันต์ ไม่คู่ควรทีจะเป็ นพระชายา ของท่าน”

องค์ชายสามชักสีหน้าทันที “แม่นางเจียง เพ่ยโหลวจริงใจขนาดนี)แล้ว เจ้ายัง ต้องการอะไรอีก ?”

“นันเรียกว่  าจริงใจหรือเจ้าคะ แค่ออกเงินก็เรียกว่าจริงใจแล้วสินะเจ้าคะ ?” เจียงป่ าวชิงหัวเราะโดยทีไม่ได้แสดงท่าทีโกรธอะไรทั)งนั)น “ท่านลองให้แม่นาง ชิวเอ้อมาหาข้า แล้วข้าจะหาคนมาชนจนนางกระเด็นบ้างสิ จากนั)นข้าค่อยชดใช้ เป็ นเงินค่ารักษาสักสิบเท่าให้กับนาง ท่านคิดว่ายังไงเจ้าคะ จริงใจพอไหม ?”

“เจียงป่ าวชิง! เจ้าช่างไม่เจียมตัวเลย!” องค์ชายสามพูดด้วยความโมโห

กงจี)ยืนขึ)นแล้วมององค์ชายสามด้วยแววตาอาบยาพิษ “องค์ชายสามโปรดระวัง ท่าทีด้วยพ่ะย่ะค่ะ เมือครู่แม่นางชิวเอ้อแค่ชดใช้ตามสมควร ท่านก็คิดว่านาง จริงใจเสียแล้ว ตอนนี)ป่ าวชิงของข้ายกตัวอย่างโดยเลือกทีจะชดใช้สิบเท่า แบบ นั)นก็ต้องถือว่าจริงใจจนหาทีเปรียบมิได้สิ แล้วท่านยังต้องการอะไรอีก ?”

องค์ชายสามพูดไม่ออก ตอนนี)เขาไม่กล้าบาดหมางกับกงจี) และเรืองทีว่ากงจี)เป็น คนสนิททีเสด็จพ่อของเขาโปรดปรานมาก หากว่าเขาปะทะกับกงจี)ให้ตายกันไป ข้างหนึงจริง ๆ ละก็… ยังไงเขาก็แพ้แน่ ๆ

เมือคิดถึงตรงนี) องค์ชายสามแข็งทือและท่าทีของเขาก็อ่อนลง “ถ้าอย่างนั)นเจ้า ต้องการอะไร ?”