แย่งพรสวรรค์ข้า? ข้าฆ่าจนสะเทือนทั้งโลก! - บทที่ 80 บุกรังเสือ ล้วงของล้ำค่า!
เมื่อเห็นหลี่หมู่กลายร่างเป็นนกไปดื้อ ๆ ต่อหน้าต่อตา!
ภายในศูนย์บัญชาการถึงกับเงียบกริบไปชั่วขณะ
ถึงก่อนหน้านี้หลี่หมู่จะเคยโชว์วิชาแปลงกายให้ดูแล้วก็เถอะ
แต่นั่นมันเปลี่ยนเป็นยุง ซึ่งมองไม่เห็น
แถมยังดูเหมือนเป็นการเทเลพอร์ตมากกว่า พวกเขาก็เลยไม่ได้คิดว่ามันจะทรงพลังเท่ากับการเทเลพอร์ตจริง ๆ
แต่คราวนี้พวกเขาเห็นกับตา ว่าคนเป็น ๆ กลายเป็นนกไปเลย!
บนโลกใบนี้ พวกเขาอาจจะเคยเห็นพวกนักรบที่มีพรสวรรค์สายมิติ เทเลพอร์ตได้จริง ๆ มาบ้าง
ค่ายเทเลพอร์ตที่ส่งคนข้ามระยะทางเป็นพันลี้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร
แต่การที่คนเป็น ๆ กลายร่างเป็นสัตว์ได้เนี่ย
มันสั่นคลอนโลกทรรศน์ของพวกเขาแบบสุด ๆ!
“รีบเปิดมุมมองของเขาเร็วเข้า!”
เหลียวเฟิงสั่งการด้วยความร้อนรน
เขาอยากรู้ใจแทบขาดว่า หลังจากหลี่หมู่เข้าไปข้างในแล้ว สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง
เพราะเมื่อกี้หลี่หมู่จัดการมอนสเตอร์ไปแค่ร้อยกว่าตัว
ยังเหลืออยู่อีกตั้งสองสามร้อยตัว
และพวกมันดูเหมือนจะได้รับคำสั่งจากแร่ผลึกแม่แล้ว
พากันวิ่งกรูกลับไปที่ภูเขา แล้วมุดกลับเข้าไปในรูพวกนั้น
เห็นได้ชัดว่าพวกมันกำลังกลับไปคุ้มกันรัง
“สัญญาณขาดหายไปหมดเลยครับ! ดูเหมือนวิชาแปลงกายของไอ้เด็กนี่ จะเปลี่ยนนาฬิกาสมาร์ตวอตช์ไปด้วย”
หวังหลงเฉิงส่ายหน้า
เขาลงมือปรับแต่งระบบที่แผงควบคุมด้วยตัวเอง
แต่ก็ยังหาสัญญาณของหลี่หมู่ไม่เจอเลย
“ถึงอยู่ข้างนอกหลี่หมู่จะสู้เก่ง แต่ถ้าเข้าไปข้างใน…”
เหลียวเฟิงพูดด้วยความกังวลสุด ๆ
ยังไงซะ ในภูเขานั่นก็คือรังของแร่ผลึกแม่
หวังหลงเฉิงส่ายหน้า
“แร่ผลึกแม่คงต้องสร้างพื้นที่กว้าง ๆ ไว้ในภูเขานั่นแน่ ๆ”
“ตราบใดที่พวกมอนสเตอร์มีที่ให้ยืน หลี่หมู่ก็สู้ได้”
“ด้วยฝีมือของเขา เขาต้องทำได้แน่!”
ประโยคสุดท้ายเนี่ย หวังหลงเฉิงก็ไม่แน่ใจว่าพูดปลอบใจเหลียวเฟิง หรือปลอบใจตัวเองกันแน่
เวลาผ่านไปทีละนาที ๆ
สัญญาณของหลี่หมู่ก็ยังคงเงียบกริบ
ประตูศูนย์บัญชาการถูกผลักออก จางคังกับเจียงหลินหลินรีบก้าวเข้ามา
เจียงหลินหลินเดินหน้ามุ่ย
พอมาหยุดอยู่หน้านักวิจัยชายหญิงวัยกลางคน ก็พูดประชดประชันขึ้นมาทันที
“อาจารย์คะ พวกเรารีบกลับกันเถอะค่ะ”
“ดูเหมือนกองทัพเขตหมิงจูจะไม่ค่อยเชื่อใจพวกเราเลยนะคะ!”
น้ำเสียงของเธอแฝงความหยิ่งยโสอย่างเห็นได้ชัด
เหลียวเฟิงโกรธจนฟิวส์ขาด
แม่งเอ๊ย กูเป็นถึงผู้บัญชาการกองทัพนะเว้ย
ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่พนักงานต๊อกต๋อยจากสถาบันวิจัย กล้ามาพูดจาแดกดันใส่กูฮะ?
ถ้าไม่ติดว่าต้องเกรงใจพวกตาแก่ในสถาบันวิจัย
แถมพวกนี้ก็มาช่วยสนับสนุนด้านเทคนิคด้วยความหวังดี
กูคงตบมึงกระเด็นกลับไปแล้ว!
เขาเลยแกล้งทำเป็นไม่สนใจ เอามือไพล่หลังจ้องมองหน้าจอที่ยังไม่มีสัญญาณต่อไป
เจียงหลินหลินแอบแปลกใจ ที่นักวิจัยทั้งสองคนขยิบตาให้เธอ
นอกจากจะไม่ยอมกลับแล้ว ยังยืนจ้องหน้าจอด้วยความตึงเครียดอีกต่างหาก
ตอนนั้นเอง หวังอวิ๋นหวนก็วิ่งกระหืดกระหอบกลับมาที่หน้าประตูพอดี
เธอหอบแฮก ๆ หน้าตาตื่นตระหนก
“พ่อคะ หลี่หมู่เป็นยังไงบ้าง!?”
ด้วยความร้อนรน เธอถึงกับหลุดเรียกสรรพนามส่วนตัวออกมาเลยทีเดียว
“ตอนนี้ยังไม่มีสัญญาณเลย”
หวังหลงเฉิงตอบ
พูดยังไม่ทันขาดคำ
ภาพบนหน้าจอก็กะพริบแวบหนึ่ง แล้วภาพก็กลับมา
แต่มันมืดตึ๊ดตื๋อจนมองอะไรไม่เห็นเลย
“หลี่หมู่! หลี่หมู่! ตอบด้วย!!”
หวังหลงเฉิงตะโกนเรียกเสียงหลง
“ถ้าได้ยินฉัน ให้ปล่อยโดรนออกมาเลยนะ ฉันจะได้ช่วยนายดูสภาพแวดล้อมได้!”
ถึงระบบภาพจากสมาร์ตวอตช์จะล้ำสมัยแค่ไหน
แต่บางทีมันก็มีข้อจำกัดเรื่องสถานการณ์ของผู้ใช้ สภาพภูมิประเทศ หรือสัญญาณรบกวน
ดังนั้น นักรบหลายคนเลยมักจะพกโดรนสอดแนมขนาดจิ๋วติดตัวไปด้วย
สัญญาณของโดรนจะเสถียรกว่า ในสถานการณ์ฉุกเฉิน มันช่วยเปิดมุมมองให้ศูนย์บัญชาการได้
แต่หลี่หมู่ก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับมา ได้ยินแต่เสียงมอนสเตอร์คำรามดังก้องจนแสบแก้วหู
“ปรับสัญญาณภาพให้สูงสุด! ดึงมุมมองให้กว้างขึ้น”
เหลียวเฟิงสั่งการ
หวังหลงเฉิงรีบกดปุ่มรัว ๆ
มุมมองบนหน้าจอค่อย ๆ กว้างขึ้น กว้างขึ้นจนเห็นพื้นที่รัศมีหลายร้อยเมตร จนมองเห็นภาพรวมของภูเขา
พอซูมออกไปอีก ภาพก็เริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง
เห็นเส้นสีดำ ๆ ตรงเส้นขอบฟ้ากำลังขยับเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ
พอซูมเข้าไปดูใกล้ ๆ ทุกคนในศูนย์บัญชาการถึงกับกลั้นหายใจ
นั่นมันฝูงมอนสเตอร์นับไม่ถ้วน!
พวกมันวิ่งกรูกันเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง กัดกันเองระหว่างทาง ฝุ่นฟุ้งกระจายเต็มท้องฟ้า
แน่นอนว่าตามทางที่พวกมันวิ่งผ่าน จะต้องมีมอนสเตอร์ที่บาดเจ็บสาหัสและเลือดอาบทิ้งร่วงหล่นอยู่เต็มไปหมด
ฉากตรงหน้ามันชวนให้สยดสยองสุด ๆ
ทำเอาหัวใจของหวังอวิ๋นหวนหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม
หวังหลงเฉิงก็ขมวดคิ้วแน่น
เขากับเหลียวเฟิงล้วนแต่เป็นยอดฝีมือระดับเสวียน
ผ่านร้อนผ่านหนาวมาเยอะ ฉากที่น่ากลัวกว่านี้พวกเขาก็เคยเห็นมาแล้ว
แต่ตอนนี้ พวกเขากลับอดเป็นห่วงหลี่หมู่ไม่ได้เลย
ฝูงมอนสเตอร์พวกนั้นวิ่งมาถึงตีนเขาในพริบตา
พวกมันเหมือนฉลามที่ได้กลิ่นเลือด!
เริ่มพากันมุดเข้าไปในรูพวกนั้นอย่างบ้าคลั่ง!
“หลี่หมู่! หาทางหนีออกมาให้ได้! ถอยออกมาเดี๋ยวนี้เลย!!”
หวังหลงเฉิงไม่รู้ว่าหลี่หมู่จะได้ยินที่เขาพูดไหม
แต่ก็ทำได้แค่ลองดู
แค่ไม่กี่สิบวินาที มอนสเตอร์พวกนั้นก็แห่กันไปอออยู่เต็มภูเขา
ยั้วเยี้ยไปหมดจนขนลุกขนพอง
หวังอวิ๋นหวนตกใจจนทรุดลงไปนั่งกองกับพื้น เพราะทางออกแทบจะทุกทาง
ถูกฝูงมอนสเตอร์อุดไว้หมดแล้ว!
แถมรูพวกนั้นก็ไม่ได้กว้างอะไรมากมาย…
จางคังแอบลอบยิ้มสะใจ
สะใจโว้ย!
ไอ้ขยะนั่นมุดเข้าไปในภูเขาเลยเหรอ?
สมน้ำหน้า! กล้าด่าฉันนัก แกสมควรตายตั้งนานแล้ว!
ถึงภารกิจนี้แกจะรอดกลับมาได้ ฉันก็จะหาทางเล่นงานแกให้ตายอยู่ดี!
ตายในแดนเหวนี่แหละ ถือว่าแกโชคดีแล้ว!
ทั่วทั้งศูนย์บัญชาการตกอยู่ในความเงียบงันจนน่าอึดอัด
แต่จู่ ๆ
เหลียวเฟิงก็ชี้ไปที่ยอดเขาทันที!
“ข้างบน!!”
หวังหลงเฉิงรีบปรับมุมมองให้ซูมไปที่ยอดเขา
เห็นเศษหินร่วงกราวลงมาจากยอดเขา!
วินาทีต่อมา
ปัง!!
เศษหินแตกกระจาย
วัตถุทรงกลมขนาดเท่าหัวคนพุ่งทะยานขึ้นไปในอากาศ!
ตามมาติด ๆ ด้วยร่างของหลี่หมู่ที่พุ่งตามขึ้นมา
ตอนนี้ทั่วทั้งร่างของหลี่หมู่เต็มไปด้วยเศษคริสตัลสีรุ้ง
ดูเหมือนมนุษย์สีรุ้งเลยทีเดียว
เขาลงสู่พื้นดินแล้วสะบัดตัวแรง ๆ เศษคริสตัลสีรุ้งก็ร่วงกราวลงพื้น
ฝูงมอนสเตอร์ที่อยู่ด้านล่างหันขวับมาล็อกเป้าที่หลี่หมู่เป็นตาเดียว
หลี่หมู่ก้มลงมอง แล้วก็แอบขนลุกซู่
เขารีบกระชากเสื้อคลุมออก
จังหวะเดียวกับที่วัตถุทรงกลมกำลังจะตกลงมาพอดี
หลี่หมู่เอาเสื้อคลุมรับไว้ แล้วมัดส่ง ๆ!
ก่อนจะโยนมันขึ้นฟ้าไปพร้อมกับเสื้อคลุม!
แล้วร่างของเขาก็กระโจนขึ้นไปในอากาศอีกครั้ง
กลายร่างเป็นนกอินทรียักษ์!
พุ่งเข้าไปโฉบเสื้อคลุมผืนนั้น
แต่ภาพบนหน้าจอกลับตัดฉับไปดื้อ ๆ ในจังหวะที่หลี่หมู่กลายร่างเป็นนกอินทรี!
ทิ้งให้หวังหลงเฉิงและคนอื่น ๆ เต็มไปด้วยความสงสัย
ตกลงว่าเขาโฉบเสื้อคลุมผืนนั้นได้ไหม?
มีมอนสเตอร์กระโดดขึ้นไปโจมตีเขากลางอากาศหรือเปล่า?
หลี่หมู่จะบินไปได้ไกลแค่ไหน จะพ้นวงล้อมของฝูงมอนสเตอร์ไหม?
บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนแทบขาดใจ
แม้แต่เจียงหลินหลินและพรรคพวกก็ไม่กล้าหายใจแรง
แน่นอนว่า พวกเขาไม่ได้เป็นห่วงความปลอดภัยของหลี่หมู่หรอก
แต่พวกเขากำลังเป็นห่วงอนาคตของตัวเองต่างหากล่ะ
เมื่อกี้พวกเขาเห็นเต็มสองตา
ว่าไอ้ก้อนที่หลี่หมู่เอาเสื้อคลุมห่อไว้น่ะ
มันคือแร่ผลึกแม่ชัด ๆ!
พลังชีวิตของแร่ผลึกแม่นั้นทนทานมาก
ตราบใดที่มอนสเตอร์ยังไม่ได้แทะกินจนพัง มันก็อยู่รอดได้สบาย ๆ
เมื่อกี้พวกเขายังฟันธงอยู่เลยว่าที่นี่ไม่มีแร่ผลึกแม่แน่ ๆ
ที่ไหนได้ ไม่ใช่แค่มี!
แต่หลี่หมู่ยังสามารถไปเอามันมาได้ ทั้ง ๆ ที่มันยากเย็นแสนเข็ญขนาดนั้นเนี่ยนะ!
ถ้าหลี่หมู่เอาแร่ผลึกแม่ก้อนนี้กลับมาได้จริง ๆ
แล้วพวกเขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนล่ะ?
แถมผลงานชิ้นนี้มันยิ่งใหญ่ระดับชาติเลยนะ!
แร่ผลึกแม่หนึ่งก้อน สามารถให้กำเนิดแร่ผลึกมีชีวิตได้อย่างต่อเนื่อง
ประโยชน์ของมันมีมหาศาลต่อทั้งเมือง
ไม่สิ!
ต่อทั้งสามเมืองในเขตเหนือเลยต่างหาก!
มันจะช่วยยกระดับอุตสาหกรรมการผลิตอาวุธของสามเมืองในเขตเหนือ ให้ก้าวกระโดดไปอีกขั้นเลยทีเดียว!
นักวิจัยชายหญิงวัยกลางคนแอบสบตากันอย่างรู้ทันความคิดของอีกฝ่าย
พวกเขาจะปล่อยให้ตัวเองถูกลงโทษไม่ได้!
ต้องหาทางมีส่วนร่วมกับผลงานชิ้นนี้ให้ได้!
แน่นอนว่า เงื่อนไขสำคัญคือ หลี่หมู่ต้องสามารถพาแร่ผลึกแม่กลับมาได้อย่างปลอดภัยนะ
ความเงียบที่น่าอึดอัดนี้ลากยาวไปเป็นสิบนาที!
ในช่วงเวลานั้น หน้าจอกะพริบอยู่แค่แวบเดียว
แล้วก็ดับไปอีก
ผ่านไปอีกสองสามนาที
ในที่สุดหวังหลงเฉิงก็ตั้งสติได้
เขายิ้มอย่างมีเลศนัย สีหน้าดูผ่อนคลายลงเยอะ
ก่อนจะหันไปยิ้มกับเหลียวเฟิง
“ไปเถอะครับท่านผู้นำ พวกเราออกไปต้อนรับฮีโร่ของเราที่หน้าประตูกันดีไหม?”
YOU MAY ALSO LIKE
