แย่งพรสวรรค์ข้า? ข้าฆ่าจนสะเทือนทั้งโลก! - บทที่ 79 ขอไปเดี๋ยวเดียว!
เมื่อต้องเผชิญกับความเกรี้ยวกราดกะทันหันของเหลียวเฟิง
นักวิจัยวัยกลางคนทั้งสองคนก็ถึงกับเหงื่อตก หน้าซีดเผือด
รู้สึกเหมือนจะถูกแรงกดดันของเหลียวเฟิงบดขยี้ให้แหลกเป็นผุยผงในเสี้ยววินาที!
หลังจากตวาดจบ เหลียวเฟิงก็แค่นเสียงฮึดฮัด แล้วเก็บรังสีอำมหิตกลับคืนไป
ทั้งสองคนถึงกับหอบแฮก!
ในใจรู้สึกหวาดกลัวอย่างบอกไม่ถูก
พอได้สติ ก็รู้ตัวว่าพวกตนล้ำเส้นไปหน่อยจริง ๆ
คงเป็นเพราะชินกับการทำตัวกร่าง ไม่ว่าสถาบันวิจัยจะไปที่ไหนก็มีแต่คนเกรงใจ
แม้แต่เขตการทหารที่ใหญ่กว่านี้ ก็ยังต้องต้อนรับพวกเขาอย่างดี
แต่คำพูดของหวังอวิ๋นหวนเมื่อครู่
มันเป็นการฉีกหน้าและทำลายความน่าเชื่อถือของเจียงหลินหลินชัด ๆ
การหักล้างเจียงหลินหลิน ก็เท่ากับหักล้างความน่าเชื่อถือของสถาบันวิจัยด้วย
พวกเขาเลยกะจะใช้อำนาจบีบให้หวังอวิ๋นหวนต้องยอมรับข้อสรุปของพวกตน!
ด้วยความร้อนรน เลยเผลอไปออกคำสั่งกับเหลียวเฟิงเข้า
แต่ถึงจะรู้ตัว ทั้งสองคนก็ยังแอบแค้นอยู่ในใจ!
ถึงพวกฉันจะล้ำเส้นไปบ้าง! แต่แกทำแบบนี้ก็เกินไปหน่อยนะเหลียวเฟิง!
ถึงกับกล้าใช้กำลังข่มขู่กันเลยเรอะ? ทำแบบนี้มันหยามกันเกินไปแล้ว!
ทั้งสองคนเหลือบมองกล้องวงจรปิดที่ติดอยู่ทั่วศูนย์บัญชาการ
พร้อมกับลอบยิ้มเยาะในใจ
“ท่านผู้บัญชาการเหลียวช่างมีฝีมือร้ายกาจจริง ๆ นะคะ!”
“ตอนที่ยังต้องพึ่งพาสถาบันวิจัยของเรา ก็ต้อนรับขับสู้ด้วยรอยยิ้ม”
“พอรู้ว่าไม่มีเหมืองแร่ หมดประโยชน์แล้ว ก็ตวาดไล่พวกเราซะงั้น!”
“ได้เลยค่ะ! กลับไปฉันจะรายงานเรื่อง ‘การต้อนรับอย่างอบอุ่น’ ของพวกคุณให้ท่านผู้อำนวยการทราบอย่างละเอียดแน่นอน!”
นักวิจัยหญิงกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา
ถ้าไม่ใช่เพราะเจียงหลินหลินกับจางคังยังรอใช้ค่ายเทเลพอร์ตอยู่ พวกเขาคงสะบัดก้นเดินหนีไปนานแล้ว
จางคังกับเจียงหลินหลินบีบหินเทเลพอร์ตจนแตก
ค่ายกลเทเลพอร์ตค่อย ๆ ปรากฏขึ้นเพื่อส่งตัวพวกเขากลับเมือง
ส่วนอีกด้านหนึ่ง หลังจากได้รับคำสั่ง หลี่หมู่กับหวังอวิ๋นหวนก็มุ่งหน้าขึ้นเขาต่อไป
ตั้งแต่ตอนที่หวังอวิ๋นหวนบอกว่าบนเขามีแร่ผลึกแม่สถิตอยู่
หลี่หมู่ก็ใช้วิชาเนตรอัคคีสอดส่องดูภูเขาทันที
ถึงเนตรอัคคีจะมองทะลุภูเขาไม่ได้
แต่มันก็สามารถมองเห็นการไหลเวียนของพลังปราณได้
ไม่ว่าจะเป็นพลังปราณของมนุษย์หรือมอนสเตอร์ ก็มองเห็นได้หมด แต่สำหรับแร่ผลึกมีชีวิตนี่เขาไม่แน่ใจว่าจะมองเห็นไหม
หลี่หมู่มีความรู้เรื่องแร่ผลึกมีชีวิตน้อยกว่าหวังอวิ๋นหวนมาก
แต่เขาก็พอจะรู้ว่าแร่ผลึกแม่คืออะไร
แร่ผลึกมีชีวิต ก็ตามชื่อเลย มันคือแร่ที่มีชีวิต
พวกมันสามารถเคลื่อนที่ไปตามที่ต่าง ๆ ได้ โดยติดไปกับตัวมอนสเตอร์ หรือเคลื่อนที่ด้วยตัวเอง หรือไม่ก็ไปตามการเปลี่ยนแปลงของเปลือกโลก หรือแม้แต่กระแสน้ำ
จากนั้นมันก็จะค่อย ๆ ดูดซับพลังงาน ขยายตัว และก่อตัวเป็นเหมืองแร่ขนาดใหญ่
ส่วนแร่ผลึกแม่ ก็คือต้นกำเนิดที่คอยให้กำเนิดแร่ผลึกพวกนี้นี่แหละ!
ความเร็วในการให้กำเนิดแร่ผลึกของแร่ผลึกแม่ เร็วกว่าแร่ผลึกที่หลุดออกจากแร่ผลึกแม่แล้วเติบโตเองเป็นสิบ ๆ เท่า
ถ้าใครได้แร่ผลึกแม่มาครอบครองสักก้อน
ก็เท่ากับว่ามีเหมืองแร่ผลึกมีชีวิตที่ไม่มีวันหมดอยู่กับตัวเลยทีเดียว!
หลี่หมู่ลองเพ่งมองดู แล้วก็เห็นอะไรบางอย่างจริง ๆ
บนภูเขาไกลออกไป มีจุดพลังปราณเล็ก ๆ กระจายตัวอยู่ประปราย
ถึงจะดูริบหรี่ แต่ก็มีอยู่จริง ๆ
“ตรงนั้นมีอะไรอยู่ เดี๋ยวฉันไปดูหน่อยนะ”
หลี่หมู่บอกหวังอวิ๋นหวน แล้วชี้มือไปทางจุดที่เขาเห็น
หวังอวิ๋นหวนพยักหน้ารับ แล้วก็เดินตามไป
ยังไม่ทันที่หลี่หมู่จะไปถึงจุดนั้น
สุนัขตัวโตสีขาวสลับดำก็วิ่งกระดิกหางนำหน้าไปก่อนแล้ว
พอวิ่งไปถึงเป้าหมาย มันก็เจอเศษแร่ผลึกนิ่ม ๆ ชิ้นหนึ่ง
กลิ่นเหมือนกับที่หวังอวิ๋นหวนให้มันดมเป๊ะ
แต่แร่ผลึกที่มันเคยกินก่อนหน้านี้มันแข็ง ๆ นี่นา ทำไมตรงนี้ถึงนิ่มล่ะ
มันเลยงับเศษแร่ผลึกนั่นไว้เต็มปาก แล้วโก่งก้นพยายามดึงมันออกมาสุดแรง!
ทันใดนั้น หลี่หมู่ก็ตะโกนลั่น
“ไอ้หมาโง่ หลบไป!!”
พร้อมกับที่หลี่หมู่กระทืบเท้าลงบนก้อนหินจนแตกกระจาย
พุ่งตัวราวกับลูกปืนใหญ่ออกจากลำกล้อง ตรงดิ่งไปยังสุนัขตัวนั้น
ใครบอกว่ามันเป็นหมาโง่?
มันไม่โง่เลยสักนิด!
พอได้ยินหลี่หมู่ตะโกน ขนทั้งตัวมันก็ลุกซู่ทันที!
มันถีบขาหลังคู่ กระโจนตัวลอยขึ้นไปในอากาศ!
และในจังหวะที่มันกระโดดขึ้นไปนั้นเอง ตรงจุดที่มันเพิ่งกัดเศษแร่เมื่อกี้
พื้นดินก็สั่นสะเทือนเลื่อนลั่น
วินาทีต่อมา ปากขนาดมหึมาก็พุ่งพรวดทะลุพื้นดินขึ้นมา!
พุ่งทะยานขึ้นฟ้า ตามไปงับสุนัขที่ลอยอยู่กลางอากาศถึงสองครั้ง
เสียงกรามกระแทกกันดังสนั่นหวั่นไหว
บ่งบอกถึงแรงกัดมหาศาล ถ้าโดนเข้าไปมีหวังขาดท่อนแน่นอน!
ถึงจะกัดพลาดไปสองครั้ง แต่สุนัขตัวนั้นก็กระโดดขึ้นไปจนสุดแรงแล้ว
ตอนที่ตกลงมา ยังไงก็ต้องหล่นเข้าปากมอนสเตอร์ตัวนั้นแน่ ๆ!
แต่หลี่หมู่มาถึงพอดี
เขาง้างพลองฟาดออกไปเต็มแรง
ฟาดมอนสเตอร์ตัวนั้นจนกระเด็นลอยละลิ่วออกไปไกลกว่าสิบเมตร!
ในพริบตานั้น สายระยางค์หลากสีขนาดเท่านิ้วมือ ยาวกว่าสิบเมตร ที่เชื่อมต่อจากตัวมอนสเตอร์
ก็ถูกลากออกมาจากรูเหมือนสายสะดือ!
ก่อนจะขาดผึงเสียงดังสนั่น!
วินาทีที่สายระยางค์นั้นขาด
ช่วงหางของมอนสเตอร์ที่เชื่อมกับ ‘สายสะดือ’ และสายสะดือส่วนที่ติดอยู่กับตัวมัน
ก็แตกกระจายเป็นชิ้นส่วนคริสตัลเล็ก ๆ นับไม่ถ้วนเสียงดังเพล้ง
ร่างของมอนสเตอร์ตัวนั้นหายไปกว่าครึ่งซีก
เศษคริสตัลปลิวว่อนไปทั่วบริเวณ
ถึงที่นี่จะไม่มีแสงแดด
แต่เศษคริสตัลพวกนั้นกลับเปล่งประกายเจิดจ้า!
งดงามกว่าดอกไม้ไฟที่หลี่หมู่เคยเห็นเป็นสิบ ๆ เท่า!
ส่วน ‘สายสะดือ’ ที่เหลือ ก็หดกลับลงไปในรูมืดมิดอย่างรวดเร็ว!
ในขณะเดียวกัน
ทางฝั่งของเจียงหลินหลินกับจางคัง ค่ายเทเลพอร์ตก็เริ่มทำงานพอดี
แสงสีขาวสว่างวาบ ทั้งสองคนก็กลับมาโผล่ที่ค่ายเทเลพอร์ตของเขตการทหาร
ภายในศูนย์บัญชาการ
พอเห็นฉากที่มอนสเตอร์ตัวนั้นโผล่ขึ้นมา
นักวิจัยทั้งสองคนก็ถึงกับอ้าปากค้าง!
เป็นไปได้ยังไง?
หรือว่าที่นี่จะมีแร่ผลึกแม่สถิตอยู่จริง ๆ?
หวังหลงเฉิงทั้งตกใจทั้งดีใจเมื่อเห็นมอนสเตอร์ตัวนี้!
เขารีบสั่งการทันที
“หลี่หมู่! รีบพาอวิ๋นหวนหนีออกมาเดี๋ยวนี้!”
“ในภูเขานั่นน่าจะมีแร่ผลึกแม่อยู่จริง ๆ!”
“แต่มอนสเตอร์พวกนั้นคือทหารยามที่ถูกแร่ผลึกแม่กลืนกินและควบคุมไว้ พอพวกนายถูกเจอตัว มอนสเตอร์ตัวอื่น ๆ ก็จะแห่กันออกมาโจมตีแน่!”
“รีบถอยออกมาเดี๋ยวนี้เลย!”
หวังหลงเฉิงเพิ่งสั่งจบ หวังอวิ๋นหวนก็รู้สึกได้ว่าเอวถูกโอบรัดไว้แน่น
ก่อนที่ร่างของเธอจะถูกหลี่หมู่แบกขึ้นบ่า
พอพวกเขาผละออกจากจุดนั้นปุ๊บ
พื้นดินตรงที่หวังอวิ๋นหวนเคยยืนก็ระเบิดออก
มอนสเตอร์อีกตัวพุ่งพรวดขึ้นมา
คราวนี้เป็นมอนสเตอร์รูปร่างคล้ายจระเข้ยักษ์ หางของมันเชื่อมต่อกับสายสะดือคริสตัลแบบเดียวกัน
แต่พอมันพุ่งออกมาพ้นพื้น สายสะดือนั่นก็ขาดสะบั้นลงเอง
จระเข้ยักษ์พุ่งเข้าใส่หลี่หมู่หมายจะขย้ำให้จมเขี้ยว
ลำตัวท่อนล่างของมันกลายเป็นคริสตัลโปร่งใสไปหมดแล้ว
แม้แต่ดวงตาก็ยังกลายเป็นคริสตัลหลากสี
“ฮวาฮวา ดาป๋าย!”
หวังอวิ๋นหวนร้องเรียกด้วยความตกใจ สุนัขตัวโตทั้งสองตัวก็รีบวิ่งกลับมาหาเธอทันที
เธอรีบเก็บพวกมันกลับเข้าไปในมิติสัตว์อัญเชิญ
ส่วนหลี่หมู่ก็แบกหวังอวิ๋นหวนวิ่งลงเขาด้วยความเร็วแสง
ระหว่างทาง มีมอนสเตอร์พุ่งทะลุพื้นดินขึ้นมาดักหน้าดักหลังไม่หยุด
ส่วนใหญ่ลำตัวท่อนหลังจะกลายเป็นคริสตัลไปหมดแล้ว
มีทั้งหมาป่า ลิง แต่โดนคริสตัลกลืนกินจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม
แต่ด้วยความพลิ้วไหวของหลี่หมู่ เขาก็สามารถหลบหลีกพวกมันได้หมดโดยไม่โดนโจมตีเลยสักนิด
เพราะหลี่หมู่เปิดวิชาเนตรอัคคีไว้ตลอดเวลา
ก่อนที่มอนสเตอร์จะพุ่งขึ้นมา เขาจะเห็นแสงพลังปราณพุ่งทะลุขึ้นมาจากใต้ดินก่อนเสมอ
เมื่อกี้ตอนที่ช่วยไอ้หมาโง่นั่นก็ใช้วิธีนี้เหมือนกัน
หลี่หมู่พาหวังอวิ๋นหวนหนีรอดพ้นเขตภูเขามาได้อย่างหวุดหวิด
แต่มอนสเตอร์ที่พุ่งตามออกมา มีจำนวนเป็นร้อยตัว!
แสงคริสตัลสว่างจ้าไปทั่วบริเวณ ดูสยดสยองสุด ๆ!
“หลี่หมู่ วิ่งต่อไป! ห้ามหยุดนะ!”
“แร่ผลึกแม่ไม่มีสติปัญญาหรอก แต่มันมีสัญชาตญาณ”
“เศษคริสตัลที่แตกกระจายเมื่อกี้ จะส่งกลิ่นอายรุนแรงมาก”
“มอนสเตอร์ในรัศมีหลายร้อยกิโลเมตรจะแห่กันมาที่นี่แน่!”
“แร่ผลึกแม่รู้ตัวว่ากำลังจะถูกค้นพบและถูกกิน มันเลยดิ้นรนเฮือกสุดท้าย”
“ไม่งั้นมันคงไม่ส่งทหารยามออกมาไล่ล่าพวกนายเยอะขนาดนี้หรอก”
หวังหลงเฉิงอธิบายด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด
หลี่หมู่วิ่งไม่คิดชีวิต พลางตะโกนถาม
“รัศมีหลายร้อยกิโลเมตร? กว้างขนาดนั้นเลยเหรอครับ??”
“นี่ประเมินแบบต่ำ ๆ แล้วนะ…”
น้ำเสียงของหวังหลงเฉิงเต็มไปด้วยความหนักใจ
รู้งี้ เขาน่าจะให้ลูกสาวกลับมาพร้อมทีมแรกซะก็ดี!
ถึงจะมั่นใจแล้วว่ามีแร่ผลึกแม่สถิตอยู่จริง แต่มันก็คงไม่พ้นต้องตกเป็นอาหารของพวกมอนสเตอร์อยู่ดี
แถมลูกสาวสุดที่รักยังต้องมาตกอยู่ในอันตรายอีก
ตอนนี้มอนสเตอร์ในรัศมีหลายร้อยกิโลเมตร คงกำลังแห่กันมาที่นี่แน่ ๆ
การจะฝ่าวงล้อมออกไปได้ ต้องแลกมาด้วยการต่อสู้ที่ดุเดือดเลือดพล่าน
ต่อให้มีหลี่หมู่คอยคุ้มกัน หัวใจของหวังหลงเฉิงก็ยังเต้นไม่เป็นจังหวะ
“งั้นจะหนีทำไมล่ะครับ!”
หลี่หมู่วางหวังอวิ๋นหวนลง แล้วใช้พลองขีดเป็นวงกลมสีทองขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางสามเมตรลงบนพื้น!
“บีบหินเทเลพอร์ต เร็วเข้า!”
หลี่หมู่ตะโกนสั่ง หวังอวิ๋นหวนที่กำลังช็อกกับฝูงมอนสเตอร์ที่กำลังถาโถมเข้ามา ทำอะไรไม่ถูก
ได้แต่ทำตามคำสั่งของหลี่หมู่อย่างว่าง่าย เธอบีบหินเทเลพอร์ตจนแตก
“อยู่ในวงกลมนี้แหละ ต่อให้ฟ้าถล่มก็ห้ามขยับเด็ดขาด ห้ามใช้พลังปราณด้วยนะ!”
พูดจบ หลี่หมู่ก็กระทืบเท้าดังปัง ปัง!
หวังอวิ๋นหวนรู้สึกตาพร่ามัว จู่ ๆ ก็มีหลี่หมู่โผล่มาตั้งสามคน!
อย่าว่าแต่หวังอวิ๋นหวนเลย ขนาดเหลียวเฟิงที่ดูอยู่ยังอึ้ง
นี่มันวิชาอะไรอีกล่ะเนี่ย??
เพิ่งจะเคยได้ยินเรื่องวิชาแปลงกายมาแหม็บ ๆ
นี่วิชาแปลงกายกลายเป็นของตกยุคไปแล้วเหรอ?
พัฒนามาเป็นวิชาแยกร่างแล้วเนี่ยนะ??
เขาหันไปมองหวังหลงเฉิงอย่างตื่นตระหนก หวังหลงเฉิงเองก็กำลังอึ้งไม่แพ้กัน
ตอนนั้นเอง ฝูงมอนสเตอร์ก็บุกเข้ามาถึงตัวแล้ว
หลี่หมู่ทั้งสามคนกระจายกำลังออกไปสามทิศทาง ปะทะกับฝูงมอนสเตอร์แบบตาต่อตาฟันต่อฟัน
ภาพที่เห็นจากศูนย์บัญชาการ ทำเอาทุกคนคิดว่าหลี่หมู่สองคนคงจะโดนฝูงมอนสเตอร์ขยี้จนเละแน่ ๆ
มอนสเตอร์พวกนี้อยู่ระดับสี่ทั้งหมด ตัวเล็กสุดก็สูงตั้งสองเมตรกว่า
ตัวใหญ่สุดสูงถึงสี่เมตร
เมื่อเทียบกับฝูงมอนสเตอร์นับร้อยตัวที่กำลังบ้าคลั่ง หลี่หมู่สองคนดูตัวเล็กกระจิดริดไปเลย
แต่วินาทีต่อมา ภาพที่ปรากฏก็ทำให้พวกเขายิ่งกว่าตะลึง
หลี่หมู่ทั้งสามคนตั้งรับอยู่สามจุด เหมือนกับที่ปัดน้ำฝนหน้ารถยนต์
หลี่หมู่ร่างหลักใช้วิชาหลิวหยุนสามสั่น ฟาดพลองเป็นพายุหมุนกวาดล้างมอนสเตอร์ในทิศทางของตัวเอง
ส่วนร่างแยกอีกสองร่างคอยคุ้มกันซ้ายขวา พลองสีเงินในมือตวัดฟาดไปมา
มอนสเตอร์ตัวไหนโดนฟาด ก็ตัวพับครึ่งลอยกระเด็นออกไปแทบทุกตัว
ทีเดียวจอด ไม่มีพลาด
และที่น่าทึ่งที่สุดคือ มอนสเตอร์บางตัวที่หลุดรอดไปโจมตีหวังอวิ๋นหวนในวงกลมสีทองได้
หวังอวิ๋นหวนตกใจกลัวจนต้องกอดเข่าหมอบลง
แต่วินาทีต่อมา มอนสเตอร์พวกนั้นก็เหมือนพุ่งชนกำแพงที่มองไม่เห็น!
ไม่ว่าพวกมันจะโจมตีบ้าคลั่งแค่ไหน ก็ไม่สามารถก้าวข้ามวงกลมสีทองนั้นไปได้เลยแม้แต่ก้าวเดียว
ฝูงมอนสเตอร์เริ่มตีวงล้อมเข้ามา หลี่หมู่กับร่างแยกจึงต้องแยกกันโจมตีทั้งสามทิศทาง
พอล่วงเลยไปหนึ่งนาที ร่างแยกก็หายไป หลี่หมู่ก็เรียกมันออกมาใหม่ทันที
ส่วนค่ายเทเลพอร์ตภายในวงกลมสีทองก็กำลังก่อตัวขึ้นเรื่อย ๆ
หวังอวิ๋นหวนไม่ได้ใช้พลังปราณ แถมพลังปราณในเขตแดนคุ้มภัยก็ไม่ปั่นป่วน
ค่ายเทเลพอร์ตจึงรวมตัวกันได้เร็วมาก
พอผ่านไปเกือบสามนาที ค่ายเทเลพอร์ตก็ก่อตัวเสร็จสมบูรณ์ และเริ่มเปล่งแสง
หวังอวิ๋นหวนร้องเรียกด้วยความร้อนใจ
“เข้ามาเร็ว!!”
หวังหลงเฉิงก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขาไม่คิดเลยว่าหลี่หมู่จะสามารถปกป้องลูกสาวจนค่ายเทเลพอร์ตทำงานได้สำเร็จ
แบบนี้ก็รอดตายแล้ว
หวังอวิ๋นหวนคิดว่าพอค่ายเทเลพอร์ตทำงาน หลี่หมู่ก็จะกระโดดเข้ามา แล้วกลับเมืองไปด้วยกัน
แต่ใครจะไปคิดว่าหลี่หมู่ไม่ได้มีทีท่าว่าจะกระโดดเข้ามาเลยสักนิด
เมื่อแสงสีขาวสาดส่องลงมา หวังอวิ๋นหวนก็ร้องลั่น “ไม่นะ!!”
พริบตาเดียว แสงสีขาวก็สลายไป เธอถูกส่งกลับมาที่หน้าค่ายเทเลพอร์ตของเขตการทหารแล้ว
แต่ไม่มีหลี่หมู่อยู่ข้างกาย
กลับเป็นเสียงของพ่อเธอดังลั่นออกมาจากเครื่องสื่อสาร “หลี่หมู่! แกคิดจะทำอะไรวะเนี่ย?”
หลี่หมู่จัดการฟาดฟันฝูงมอนสเตอร์ไปได้กว่าครึ่งแล้ว
พอไม่มีหวังอวิ๋นหวนคอยเป็นตัวถ่วง ซัดแหลกอย่างเมามัน
ตะโกนถามกลับไปว่า “ท่านผู้บัญชาการครับ แร่ผลึกแม่มันหน้าตาเป็นยังไงครับ!?”
หวังหลงเฉิงถึงกับหัวเสีย ไอ้เด็กนี่มันคิดจะทำอะไรของมันวะเนี่ย?
“ดูจากปริมาณแร่พวกนี้แล้ว น่าจะขนาดเท่าหัวคน รูปร่างเหมือนหัวใจ มีสีรุ้ง”
“ถ้านายมุดเข้าไปตามรูพวกนั้น น่าจะเจอนะ!”
“ได้ครับ!”
ในจอถ่ายทอดสด หลี่หมู่ตวัดพลองฟาดเป็นวงกลม กวาดฝูงมอนสเตอร์รอบตัวจนกระเด็นออกไป!
ก่อนจะกระโจนพรวดขึ้นไปในอากาศ
พร้อมตะโกนลั่น “ขอไปเดี๋ยวเดียว!!”
พูดยังไม่ทันขาดคำ ร่างของหลี่หมู่ก็กลายสภาพเป็นนกยักษ์!
ทิ้งฝูงมอนสเตอร์ที่กำลังยืนงงเป็นไก่ตาแตกไว้เบื้องหลัง บินพุ่งตรงดิ่งไปยังรูที่มอนสเตอร์พวกนั้นโผล่ขึ้นมา
แล้วก็มุดพรวดเข้าไปในรูนั้นทันที!
YOU MAY ALSO LIKE
