โทษที! ศิษย์ข้าคือมหาเทพ - ตอนที่ 170: ผู้เฒ่าหยินศพ!

เผชิญหน้ากับขอบเขตก้าวข้ามแดนหยวนหลายคน

หนิงเฉินซินไม่มีความกลัวในดวงตาของเขา ใบหน้าของเขายัง
เรียบเฉยและอ่อนโยน

เขาเห็นว่าหุ่นเชิดซากศพและหงหยิงต่อสู้กันแล้ว!

เท่าที่ดูตอนนี้ ความแตกต่างด้านความแข็งแกร่งนั้นไม่มากนัก
และเป็นการยากที่จะบอกว่าผู้ชนะคือใคร

สถานการณ์เริ่มไม่ค่อยดี

แม่ทัพในชุดเกราะเริ่มกระวนกระวาย เขาต้องการให้รีบเข้าไป
ช่วยหุ่นเชิดซากศพโดยเร็ว!

แต่เขาต้องจัดการกับสิ่งกีดขวางที่อยู่ตรงหน้า ซึ่งก็คือหนิงเฉิน
ซิน

แม่ทัพในชุดเกราะขมวดคิ้วและกล่าวว่า “เจ้าคิดจริงๆหรือ ว่าเจ้า
คนเดียวจะทำอะไรได้”

หนิงเฉินซินถือคัมภีร์เต๋าไว้ในมือ และตอบพร้อมหัวเราะเบาๆ ว่า
“ลองดูสิ”

เมื่อเห็นเช่นนี้ แม่ทัพในชุดเกราะหันไปดูหงหยิง

นางสู้กับหุ่นเชิดซากศพ โดยไม่สามารถบอกว่าผู้ใดชนะได้ ใน
เวลาอันสั้น

พละกำลังของสตรีชุดแดงไม่สูงเท่าหุ่นเชิดซากศพ

แต่พลังการต่อสู้ที่แท้จริงของนาง เทียบได้กับหุ่นเชิดซากศพ!

ต้องรีบแก้ไขด้านนี้ เพื่อเข้าไปสนับสนุนหุ่นเชิด!

แม่ทัพในชุดเกราะคิดเช่นนั้น

เขาเลยโบกมือ

ส่งสัญญาณให้ทุกคนโจมตีหนิงเฉินซิน!

เมื่อทุกคนเห็นสัญญาณ ต่างก็ปล่อยพลังปราณทันที!

พวกเขาระเบิดปราณวิญญาณออกมา!

ปราณพุ่งพล่านอย่างรุนแรงในพื้นที่นี้!

มีปราณฝ่ามือเขย่าฟ้า!

มีจิตวิญญาณแห่งดาบ!

และยังมีปราณหมัด ที่ดูเหมือนจะทำให้พื้นที่แตกเป็นเสี่ยงๆ!

โจมตีทีละคน จนปราณในพื้นที่นี้หนาแน่น

ทั้งหมดโจมตีใส่หนิงเฉินซิน!

หนิงเฉินซินไม่ได้ตื่นตระหนก

ถือคัมภีร์เต๋า พลิกหน้าหนังสือ

ตะโกนเบาๆ: “หลิน, บิง, โต่ว, เจีย!”
(临 Lín ความหมายประมาณว่า มองลงมาที่เบื่องล่าง หรือโจมตี
แบบบีบบังคับ)
( 兵 Bīng ความหมายประมาณว่า นักรบ ทหาร หรืออาวุธ)
(斗 Dòu ความหมายจริงคือหน่วยที่ใช้ตวงข้าว ในที่นี้หมายถึง
เพิ่มขี้น หรือขยามเพิ่มอีก)

(皆 Jiē ความหมายประมาณ ทุกสิ่ง ทุกสรรพสิ่ง ทั้งหมด ล้วน
เหมือนกันหมด )

แม่ทัพสวรรค์ที่สวมชุดเกราะศักดิ์สิทธิ์พุ่งออกมาจากคัมภีร์เต๋า!

ถือหอกอันแหลมคมมุ่งหน้าสู่การโจมตี!

หลังจากควบคุมหัวใจเต๋าอยู่หลายครั้ง

วันนี้หนิงเฉินซิน ได้เปลี่ยนไปแล้ว

ณ ตอนนี้ รุนแรงยิ่งกว่าตอนบุกนิกายพุทธะคนเดียวเสียอีก!

ลมปราณของแม่ทัพสวรรค์แข็งแกร่งกว่าตอนนั้นเช่นกัน

จะเห็นได้ชัดว่า ทั่วทั้งร่างของแม่ทัพสวรรค์เปล่งประกายด้วยแสง
แห่งสวรรค์หลากสี

แสงสีวูปวาบไปกับคมหอกในมือ!

แม่ทัพสวรรค์กวาดหอกในมือ ออกไปทันที!

ปราณหอกลอยอยู่ในอากาศ กลายเป็นปราณหอกมังกร!

มังกรส่งเสียงคำราม!

พุ่งเข้าหาการโจมตีเหล่านั้น!

การแสดงออกของผู้แข็งแกร่งราชวงศ์หลัวอีเเปลี่ยนไปเมื่อเห็น
สิ่งนี้

ลมปราณของแม่ทัพสวรรค์นี้น่ากลัวเกินไป

หากพวกเขาต่อสู้เพียงลำพัง

อาจจะไม่มีใครเป็นคู่ต่อสู้ของบัณฑิตที่ดูธรรมดาผู้นี้!

ปราณหอกมังกรยักษ์ปะทะกับการโจมตี!

ปทะกันเสียงดังสนั่น!

ปราณพุ่งขึ้นฟ้า!

เมฆสั่นสะเทือน!

แผ่นดินสั่นไหว!

ขอบเขตอิทธิพลโจมตีกว้างมาก

แม้แต่กองทัพสอดแนมข้างรอยแยกยักษ์ ก็ยังรู้สึกสั่นสะเทือนได้!

เย่ชิวไป่ซึ่งหลบหนีจากการไล่ตาม ก็มองไปยังทิศทางของการ
ระเบิดของปราณวิญญาณเช่นกัน

สีหน้าของเขาแข็งทื่อเล็กน้อย

“ศิษย์น้องสาม ดูเหมือนว่าได้เริ่มสู้แล้ว”

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เย่ชิวไป่ก็พุ่งไปทางรอยแยกยักษ์อีกครั้ง

เขาต้องการช่วยหงหยิงและหนิงเฉินซิน!

ในเวลาเดียวกัน.

หงหยิงซึ่งกำลังต่อสู้กับหุ่นเชิด ก็รู้สึกลมปราณติดขัดเช่นกัน

ถอยไปด้านข้างเล็กน้อย

นางคิดกับตัวเอง

ขอบเขตความรู้ขงจื้อและเต๋าของศิษย์น้องสาม แข็งแกร่งขึ้น
มาก!

ไม่น่าแปลกใจที่บรรพชนขงจืํ๊อจะบอกว่า ความรู้ขงจื๊อและเต๋าใน
อนาคตของหนิงเฉินซิน จะเกินกว่าของเขา

แต่เป็นเรื่องที่คาดได้

ที่สุดแล้ว คนที่ได้รับความชื่นชมจากอาจารย์และรับเป็นศิษย์

จะเป็นคนธรรมดาได้อย่างไร?

หงหยิงยิ้มและพุ่งเข้าหาหุ่นเชิดซากศพอีกครั้ง!

เจตจำนงสังสารวัฏพุ่งพล่านไปทั่วร่างของนาง!

อีกด้าน ดูที่หนิงเฉินซิน

ถือคัมภีร์เต๋าและกระตุ้นแม่ทัพสวรรค์

ร่ายรำทักษะไปกับหอกในมือ!

ทำลายการโจมตีเหล่านั้น!

ในเวลาเดียวกัน การโจมตีหลายครั้งพุ่งเข้าใส่ร่างของแม่ทัพ
สวรรค์

สิ่งนี้ยังทำให้ร่างของแม่ทัพสวรรค์ ปราณอ่อนลงมากขึ้น

อย่างไรก็ตาม มีผู้เชี่ยวชาญก้าวข้ามแดนหยวน มากกว่าสิบคน

ยิ่งกว่านั้น แม่ทัพในชุดเกราะขอบเขตก็กำลังเข้าใกล้ครึ่งก้าว
เสมือนเทพ

แต่สิ่งที่หนิงเฉินซินให้ความสำคัญมากที่สุดก็คือ

ในการโจมตีของพวกเขา มีปราณซากศพสีเทาจางๆ แฝงมา
ด้วย

ปราณซากศพนี้ ดูเหมือนจะสามารถดูดซับปราณของแม่ทัพ
สวรรค์ได้!

หลังจากเขาสังเกตเห็นสิ่งนี้

หนิงเฉินซินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงก้าวไปข้างหน้า

ถือคัมภีร์เต๋าในมือข้างหนึ่ง

มืออีกข้างเหยียดออก หันฝ่ามือเล็กน้อย

ลมหายใจลึกลับออกมาจากกลางหว่างคิ้วของหนิงเฉินซิน!

ทันใดนั้นแม่ทัพสวรรค์ก็ห่อตัว!

“เจิ้น!”

(镇 zhèn ความหมายคือ เงียบสงบ หรือทำให้เสถียน)

คำที่หกของมนต์เก้าอักขระ!

เจตจำนงลึกลับของเต๋าเหล่านั้นห่อหุ้มร่างของแม่ทัพสวรรค์

ณ ตอนนี้.

แม่ทัพสวรรค์ที่กลายเป็นภาพลวงตาเล็กน้อย แข็งตัวขึ้นอีกครั้ง

หอกในมือมีเกล็ดปกคลุม

เกล็ดเป็นสีทอง

เหมือนกับเกล็ดของมังกรทองห้ากรงเล็บ!

ลมปราณพุ่งทะยานขึ้นทันที!

สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไปด้วยความตกใจ!

ลมปราณนี้แรงกว่าครั้งก่อนมาก

ปราณพุ่งขึ้นสูงเสียดฟ้า เหมือนทะลุสู่สวรรค์!

เมื่อแม่ทัพสวรรค์เหวี่ยงหอกสีทอง ปราณโจมตีพวกเขาทั้งหมด
ก็แตกเป็นเสี่ยงๆ!

พวกเขาเจอพลังย้อนกลับ เลือดกระอัก!

บรรดาผู้แข็งแกร่งของราชวงศ์หลัวอี้หน้าซีด!

ตอนนี้้ เหลือเพียงการฟาดฟันกับแม่ทัพในชุดเกราะจะเป็นที่
สิ้นสุด

ด้วยเสียงอู้อี้ เลือดไหลออกมาจากมุมปากของหนิงเฉินซิน

แต่หนิงเฉินซินไม่หยุดโจมตี

ก้าวไปข้างหน้า แล้วให้แม่ทัพสวรรค์ไล่ตามทุกคนในราชวงศ์
หลัวอี้!

ในสายตาของเขา

ราชวงศ์หลัวอี้เป็นผู้ก่อสงคราม

ซากปรักหักพังของผู้บริสุทธิ์ เช่นเดียวกับการเข่นฆ่าสังหาร
ผู้คนทั่วไป

ไม่ว่าจะผ่านไปที่ไหนก็มีกระดูกมากมาย!

นี่คือข้อห้ามครั้งใหญ่!

หนิงเฉินซินโกรธมากในใจของเขา!

และเพื่อป้องกันสิ่งเหล่านี้

ต้องทำอย่างไร?

มีสองวิธีในการหยุดสงคราม

ประเภทแรกมีบุคคลที่สาม ทำให้ทั้งสองฝ่ายสมดุลกัน และมี
เหตุผลในการพักรบ

ประเภทที่สองคือการตายของฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง

มิฉะนั้นจะไม่มีทางหยุดสงครามนี้

สำหรับทางที่หนิงเฉินซินต้องการ เขาหวังว่าราชวงศ์หลัวอี้จะล่ม
สลาย

แม่ทัพในชุดเกราะมองไปที่แม่ทัพสวรรค์ผู้มาจากฟากฟ้าพร้อม
กับหอกแหลมสีทอง ใบหน้าของเขาเคร่งขรึม

การโจมตีครั้งนี้ เกรงว่าการโจมตีธรรมดาจะไม่สามารถสกัดกั้น
มันได้!

หลังจากคิด

แม่ทัพในชุดเกราะหันขวับ และเอาธงวิญญาณออกมาทันที!

เมื่อชายคนนั้นสังเวยธงวิญญาณนี้ เขาสร้างผนึกในมือของเขา
ธงวิญญาณกระพือ และปราณซากศพก็เริ่มเพิ่มขึ้น!

ภายใต้ดวงตาที่โกรธเกรี้ยวของหนิงเฉินซิน

ผู้แข็งแกร่งนับสิบเหล่านั้น ส่งเสียงร้องโหยหวนอย่างน่าสมเพช
ในขณะนี้!

บนร่างกายของพวกเขา มีปราณซากศพสีเทาปะปนกับ
วิญญาณ!

จิตวิญญาณของคนเหล่านั้นดูดกลืนไปที่ธง!

และปราณในธงวิญญาณก็รวมตัวกันในร่างของแม่ทัพในชุด
เกราะอีกครั้ง!

แม่ทัพในชุดเกราะหลับตา

กล้ามเนื้อทั้งหมดในร่างกายของเขาพุ่งพล่านอย่างบ้าคลั่งใน
ขณะนี้!

เส้นเลือดสีน ้าเงินเหมือนงูตัวเล็กๆ เต้นอย่างต่อเนื่อง!

ในทำนองเดียวกัน ออร่าปราณก็พุ่งสูงขึ้นเช่นกัน!

ในเวลาเพียงพริบตา เขาก็ทะลวงเข้าสู่ครึ่งก้าวเสมือนเทพ!

ลมปราณยังคงพลุ่งพล่าน

อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้ทะลวงไปสู่ขอบเขตเสมือนเทพ

ท้ายที่สุด สิ่งที่จำเป็นของขอบเขตเสมือนเทพ คือการบรรลุ
ความก้าวหน้าครั้งใหญ่ในจิตวิญญาณ

แต่ถึงอย่างนั้น

ความแข็งแกร่งของแม่ทัพในชุดเกราะ ได้เข้าใกล้ขอบเขต
เสมือนเทพอยู่ดี!

สามารถกล่าวได้

แม่ทัพในชุดเกราะในปัจจุบันแข็งแกร่งกว่าหุ่นเชิดซากศพ
เล็กน้อย!

และหงหยิงที่อยู่ด้านข้างก็เห็นฉากนี้

สีหน้าของนางจมดิ่งลงไปอีก

“ผู้เฒ่าหยินศพ(หยินฉือเล่าเหริน) เป็นเขาจริงๆ!”

ระหว่างการต่อสู้กับหุ่นเชิดซากศพ นางก็สังเกตหาตัวตนของผู้
ที่ปรับแต่งหุ่นเชิดไปด้วย

ปัจจุบัน นางเห็นการทักษะลับของแม่ทัพในชุดเกราะ

มันทำให้ หงหยินแน่ใจอย่างสมบูรณ์!

มีเพียงชายชรา ผู้ทำให้สรรพสัตว์ตื่นตระหนกในสมัยโบราณ
เท่านั้นที่ทำได้!