โทษที! ศิษย์ข้าคือมหาเทพ - บทที่ 168 เฉินซินเริ่มเรียนรู้!
เมื่อได้ยินค ำกล่ำวของเย่ชิวไป่ ทุกคนก็มองขึ้นไปในอำกำศ
ตรงนั้น มีร่ำงสองร่ำงก ำลังพุ่งเข้ำหำด้วยควำมเร็วสูง
หญิงสำวผู้หนึ่งอยู่ในเสื้อคลุมสีแดง มีใบหน้ำที่บอบบำงและดูเป็น
วีรสตรีผู้กล้ำหำญ
เหมือนเทพีสงครำมในสนำมรบ
อีกคนหนึ่งแบกตระกร้ำหนังสือเหมือนบัณฑิต
ผู้มำเยือนคือ หงหยิงและหนิงเฉินซิน!
เย่ชิวไป่รีบขึ้นไปพบทั้งคู่ และกล่ำวด้วยรอยยิ้มว่ำ “เจ้ำมำท ำไม
ที่นี่?”
หนิงเฉินซินมีใบหน้ำที่อ่อนโยน และกล่ำวด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย:
“ข้ำได้ยินมำว่ำสถำนกำรณ์ไม่สู้ดีนัก ดังนั้นข้ำจึงมำช่วยศิษย์พี่
ใหญ่”
หงหยิงยังกล่ำวอีกว่ำ: “ข้ำมีบำงอย่ำงที่ต้องตรวจสอบ”
เย่ชิวไป่พยักหน้ำ: “มันเป็นควำมช่วยเหลือที่ดี ควำมแข็งแกร่ง
ของพันธมิตรแดนเหนือ ไม่เพียงพอจริงๆ”
เมื่อทุกคนได้ยินจำกค ำกล่ำวของทั้งสำมคน
ท ำให้รู้ว่ำ ทั้งสำมคนนี้ เป็นศิษย์พี่น้องจำกอำจำรย์เดียวกัน!
เย่ชิวไป่ว่ำแข็งแกร่งมำกแล้ว
แล้วศิษย์พี่และศิษย์น้องของเขำ จะแข็งแกร่งขนำดไหน?
อย่ำงไรก็ตำม สิ่งที่ท ำให้ทุกคนสงสัยคืออำจำรย์ของพวกเขำคือ
ใคร?
หวู่เต๋อฉีก้ำวไปข้ำงหน้ำด้วยรอยยิ้มและกล่ำวว่ำ “ขอบคุณ
ส ำหรับควำมช่วยเหลือของพวกเจ้ำ”
“แต่เวลำไม่มีแล้ว เรำมำหำรือเกี่ยวกับมำตรกำรตอบโต้กันก่อน”
ทุกคนเดินไปที่ค่ำยกลแสดงภำพ
เนื่องจำกพวกเขำเป็นศิษย์น้องเย่ชิวไป่ จึงไม่มีใครสงสัย
ยิ่งกว่ำนั้น มันเป็นช่วงเวลำแห่งสงครำม
ไม่ควรสงสัยในพวกเดียวกัน
พวกเขำยังคงเข้ำใจควำมจริงข้อนี้ดี
คนที่สำมำรถอยู่ในห้องปราชุม คือบุคคลส ำคัญของทุกตระกูล
นิกำย
หงหยิงก้ำวไปข้ำงหน้ำเพื่อดูค่ำยกลแสดงภำพ และหลังจำก
ค ำอธิบำยของเย่ชิวไป่ นำงก็เข้ำใจว่ำเกิดอะไรขึ้นในตอนนี้
ดังนั้น นำงจึงแนะน ำว่ำ: “ตอนนี้ สิ่งที่จ ำเป็นคือข้อมูล”
ข้อมูล.
ในสงครำม หำกปรำศจำกข้อมูลศัตรู ก็เหมือนดวงตำมืดบอด
แม้ว่ำพันธมิตรแดนเหนือจะมีคนสอดแนน แต่ระยะของสอด
แนนมักจะไม่ไกลเกินไป
เพรำะถ้ำเข้ำใกล้ศัตรูเกินไป จะถูกฝ่ำยตรงข้ำมสังหำรทันที!
ในท ำนองเดียวกัน ฝั่งรำชวงศ์หลัวอี้
หลังจำกโดนซุ่มโจมตี
ได้จัดตั้งหน่วยสอดแนม นอกหุบเขำมรณะแล้ว
ตรำบเท่ำที่พันธมิตรแดนเหนือ ออกจำกหุบเขำมรณะและ
ด ำเนินกำร อีกฝ่ำยจะรู้ทันที!
หวู่เต๋อฉีมองไปที่หงหยิงและกล่ำวว่ำ “หน่วยสอดแนมของเรำ มี
ระยะกำรตรวจจับที่จ ำกัด”
หงหยิงกล่ำวอย่ำงเมินเฉย: “ปล่อยให้กำรสอดแนน เป็นหน้ำที่
ของพวกเรำ”
“พวกเจ้ำ?”
หงหยิงมองไปที่หนิงเฉินซิน และเย่ชิวไป่และกล่ำวว่ำ “เรำไปกัน
ได้แล้ว”
“ตอนนี้เรำขำดข้อมูลของศัตรู เป็นไปไม่ได้เลยที่จะวำงแผน”
เย่ชิวไป่พยักหน้ำเช่นกัน ขำดข้อมูล!
รวมทั้งควำมแตกต่ำง ด้ำนควำมแข็งแกร่ง
ส่งผลให้ ไม่สำมำรถวำงแผนได้อีกต่อไป
เพียงแค่จุดนี้ ท ำให้พันธมิตรแดนเหนือต้องป้องกัน และไม่ริเริ่มที่
จะโจมตี
ทุกคนมองหน้ำกันอย่ำงตกตะลึง
อีกฝ่ำยคือศิษย์น้องหญิงของเย่ชิวไป่
กล่ำวตำมเหตุผลแล้ว ควำมแข็งแกร่งของนำง ไม่ควรแข็งแกร่ง
เท่ำกับของเย่ชิวไป่ใช่ไหม?
อย่ำงไรก็ตำม หญิงสำวผู้นี้ไม่ได้ตื่นตระหนกแต่อย่ำงใด ใบหน้ำ
ของนำงเฉยเมย รำวกับว่ำนำงตัดสินใจแล้วว่ำ กำรสอดแนนจะ
ประสบควำมส ำเร็จเมื่อนำงกล่ำวค ำเหล่ำนี้
ผู้น ำนิกำยเทียนชิงเกลี้ยกล่อม: “เจ้ำต้องกำรเพิ่มก ำลังคนอีก
หรือไม่?”
ควำมหมำยในค ำกล่ำวนั้น ชัดเจนมำก
ผู้น ำนิกำยเทียนชิง ไม่มั่นใจในควำมแข็งแกร่งของพวกเขำมำก
นัก
เมื่อพวกเขำถูกค้นพบโดยกองก ำลังขนำดใหญ่ของศัตรู มี
โอกำสบำดเจ็บล้มตำยได้!
เย่ชิวไป่ยิ้มและกล่ำวว่ำ: “ไม่จ ำเป็น แค่พวกเรำสำมคนก็พอ!”
“มีคนมำกเกินไป จะท ำให้ตกเป็นเป้ำได้ง่ำย”
หงหยิงไม่ได้กล่ำววำจำสวยงำนเหมือนที่เย่ชิวไป่ และกล่ำวตรงๆ
ว่ำ: “ควำมแข็งแกร่งพวกเจ้ำไม่เพียงพอ กำรไปที่นั่นมีแต่จะถ่วงพวก
ข้ำ”
ส ำหรับหงหยิง เดิมทีนำงเป็นจักรพรรดินีโบรำณ
นำงไม่จ ำเป็นต้องพูดอ้อมค้อม
เย่ชิวไป่และหนิงเฉินซิน มองหน้ำกัน เห็นได้ชัดว่ำรู้สึกหมด
หนทำง
เมื่อทุกคนได้ยินก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย
เจ้ำจะหยิ่งเกินไปไหม?
มีคนช่วยกล่ำว: “ปรมำจำรย์แห่งนิกำยเทียนชิง กล่ำวเพื่อ
ประโยชน์ของตัวเจ้ำเอง”
“ข้ำก็แค่บอกควำมจริง พวกเจ้ำอ่อนแอเกินไป”
ทุกคนอดไม่ได้ที่จะดูน่ำเกลียดเล็กน้อย
ท้ำยที่สุดแล้ว พวกเขำคือบุคคลส ำคัญของแดนเหนือ
ถูก “เด็กรุ่นน้อง” ทักว่ำไม่แกร่งพอ
ค ำกล่ำวนำง เหมือนไม่ไว้หน้ำผู้ใดทั้งหมด!
หวู่เต๋อฉีเห็นว่ำบรรยำกำศเริ่มตึงเครียด ดังนั้นเขำจึงแทรกแซง
ทันทีและกล่ำวว่ำ: “เอำล่ะ มันเป็นแค่กำรสอดแนน มันจะไม่มีอะไร
เกิดขึ้น ชิวไป่ข้ำจะมอบงำนนี้ให้เจ้ำพี่น้องทั้งสำมคน”
เย่ชิวไป่พยักหน้ำ
“งั้นไปกันเลย”
…
ทั้งสำมคนไม่ต้องเตรียมอะไรเลย
หงหยิงหยิบเสื้อคลุมสมบัติ ที่สำมำรถปกปิดลมปรำณของนำง
ออกมำด้วย
ส่งมอบให้กับเย่ชิวไป่และคนอื่นๆ
สมบัติระดับไม่ต ่ำเลย
ในฐำนะจักรพรรดินี สมบัตินำงมีมำกกว่ำนี้อีกเยอะ
ทั้งสำมสวมเสื้อคลุมปกปิดลมปรำณ และแอบออกจำกหุบเขำ
มรณะ
เย่ชิวไป่กล่ำวว่ำ: “กองทัพทั้งสำมของรำชวงค์หลัวอี้ ล้วนอยู่อีก
ด้ำนของรอยแยกยักษ์”
หงหยิงพยักหน้ำและกล่ำวว่ำ “ในช่วงเวลำสงครำม จะต้องมี
เสบียงส ำรองอยู่เสมอ”
“ที่ไหนสักแห่งด้ำนหลังกองทัพ จะต้องมีที่ส ำหรับกลั่นเม็ดยำ”
“เรำแค่ต้องท ำลำยต ำแหน่งนั้น”
ทั้งสองตกตะลึง
เรำต้องสอดแนนไม่ใช่เหรอ?
ท ำไมมันถึงกลำยเป็นกำรลอบโจมตีอีกครั้ง?
หงหยิงยิ้มและกล่ำวว่ำ: “ศิษย์พี่ใหญ่ ด้วยก ำลังของเรำ แต่สอด
แนนมันเล็กน้อย นั่นจะเป็นกำรสิ้นเปลืองพละก ำลังเกินไป”
เย่ชิวไป่ ยิ้มอย่ำงมีอ่อนใจ: “ได้ๆ แค่เจ้ำสนุกก็พอ!”
เขำไม่อยำกมีส่วนเกี่ยวข้องกับศิษย์น้องคนนี้จริงๆ
ต้องโทษนำงถ้ำภำรกิจล้มเหลว…
กลุ่มสำมคนเดินทำงข้ำมป่ำด้วยควำมเร็วที่เร็วมำก
ระหว่ำงทำง พวกเขำพบหน่วยสอดแนมของรำชวงศ์หลัวอี้ แต่
ไม่ได้สังหำรพวกเขำ
เพื่อไม่ให้เป็นกำรแหวกหญ้ำให้งูตื่น
และในขณะนี้
ที่ตั้งในหุบเขำรอยแยก
ฝั่งตรงข้ำมมีกองทหำรประจ ำกำรอยู่
หลังจำกประสบกับกำรซุ่มโจมตีครั้งล่ำสุด พวกเขำได้เรียนรู้แล้ว
เพื่อป้องกันกำรซุ่มโจมตี ทีมสอดแนน จึงถูกจัดตั้งขึ้นเพื่อ
ประจ ำกำรที่นี่
หงหยิงมองจำกระยะไกล
เรำจะสำมำรถเห็นคนในกองทัพ โดยมีออร่ำสีด ำว่ำยอยู่บนผิว
กำยของพวกเขำ
เมื่อเห็นฉำกนี้ หงหยิงอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเล็กน้อย
ออร่ำสีด ำนี้หมำยควำมว่ำไงนะ
เหมือนข้ำเคยเห็นมำก่อน
หนิงเฉินซินถำมจำกด้ำนข้ำง: “เรำจะไปที่นั่นได้อย่ำงไร?”
หงหยิงมองไปรอบๆ
ตรงนี้ มีเส้นทำงเดียวเท่ำนั้นที่จะข้ำมรอยแยกยักษ์
นั่นคือต้องข้ำมรอยแยกหุบเหวนี้ไป
แต่อีกฝ่ำยวำงก ำลังคนไว้แทบทั่วพื้นที่
ตรำบใดที่พวกเขำบินอยู่ในอำกำศ ฝ่ำยตรงข้ำมจะค้นพบทันที
ทันใดนั้น หงหยิงก็หันศีรษะไปมองที่เย่ชิวไป่
หนิงเฉิงซินก็มองดูเช่นกัน
เย่ชิวไป่ตกตะลึง
ทันใดนั้นก็มีลำงสังหรณ์ไม่ดีในใจของเขำ
“อะไร…มองข้ำท ำไม?”
เขำได้ยินหงหยิงหัวเรำะและกล่ำวว่ำ: “เจ้ำมีหน้ำที่หลอกล่อ ศิษย์
พี่ใหญ่”
“อีกฝ่ำยรู้จักเจ้ำดีอยู่แล้ว ดังนั้นเจ้ำควรเป็นเหยื่อล่อ”
“อย่ำกังวลไป เจ้ำแค่ต้องดึงดูดให้อีกฝ่ำยโจมตีเท่ำนั้น”
เย่ชิวไป่: “…”
เขำต้องรู้สึกอย่ำงไร ที่ศิษย์น้องของเขำ ไม่ปฏิบัติต่อเขำในฐำนะ
มนุษย์?
อย่ำงไรก็ตำม สิ่งที่นำงกล่ำวก็มีเหตุผล!
ข้ำไม่สำมำรถเถียงได้เลย!
หนิงเฉินซินก็พยักหน้ำและกล่ำวว่ำ: “ศิษย์พี่หญิงรองกล่ำวถูก
อีกฝ่ำยรู้จักแค่ท่ำน ศิษย์พี่ใหญ่ พวกเขำไม่คุ้นเคยกับเรำ”
“ศิษย์พี่ใหญ่ไปหลอกล่อข้ำศึก ส่วนพวกเรำจะไปด้ำนหลัง
กองทัพ วิธีนี้ปลอดภัยที่สุด”
เย่ชิวไป่ไม่รู้ว่ำจะหัวเรำะหรือร้องไห้ดี: “เฉินซิน ข้ำรู้สึกว่ำเจ้ำ
เรียนรู้อะไรบำงอย่ำงที่ไม่ดีมำนะ!?”
หนิงเฉินซินเอียงศีรษะ: “สิ่งใดหรือ?”
ดูฉำกนี้
หงหยิงยิ้ม
ศิษย์น้องสำมของข้ำ ดูเหมือนจะเรียนรู้ได้ดี!
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เย่ชิวไป่ก็ไม่มีทำงเลือกอื่นนอกจำกยิ้มอย่ำงมี
อ่อนใจ: “เอำล่ะ ข้ำจะท ำ เมื่อถึงเวลำ เจ้ำหำโอกำสเหมำะที่จะแอบ
เข้ำไปนะ”
หลังจำกกล่ำวจบ เย่ชิวไป๋ก็ดึงดำบอสูรทมิฬออกมำ
พลิกฝ่ำมือของเขำ
อำณำเขตดำบกว้ำงขึ้น!
ในเวลำเดียวกัน เขำก็ก้ำวขึ้นไปบนแม่น ้ำแห่งเจตจ ำนงดำบที่
ทอดยำวและลอยอยู่กลำงอำกำศ
ดำบอสูรทมิฬในมือของเขำก็ฟันออกไป!
ปรำณสีด ำฟำดใส่ศัตรูอีกด้ำนของรอยแยก!
“ศัตรูโจมตี!!”
YOU MAY ALSO LIKE
