โทษที! ศิษย์ข้าคือมหาเทพ - บทที่ 183 เหยื่อ!

ในเมืองเทียนชิง

ควันด ำลอยเต็มอำกำศ และสงครำมก็ปะทุขึ้นทุกที่

เสียงกรีดร้องและเสียงร้องไห้ยังคงดังมำจำกในเมือง

และบนก ำแพงเมืองที่พังทลำย มีผู้คนหลำยคนจำกรำชวงศ์หลัว
อี้ยืนอยู่บนหลังม้ำ

จัดกำรวำงหัวที่เปื้อนเลือดต่อไปเรื่อยๆ

หัวคนเหล่ำนั้น มีสีหน้ำหวำดกลัวบนใบหน้ำของพวกเขำ

ไม่เต็มใจ!

ตื่นตระหนก!

หรือสิ้นหวัง!

ทุกหัวแขวนไว้ที่ก ำแพงเมือง

ผู้น ำนิกำยเทียนชิงดูฉำกนี้ ก ำหมัดแน่น และเลือดไหลออกมำ
จำกก ำปั้น

ใบหน้ำของเขำ แดงก ่ำด้วยควำมโกรธ!

คิ้วของเขำขมวดแน่น และควำมโกรธในดวงตำของเขำดูเหมือน
จะระเบิดออกมำจำกรูม่ำนตำของเขำ!

เมืองเทียนชิง

เป็นเขตอ ำนำจนิกำยเทียนชิง!

ส ำหรับผู้น ำนิกำย เขำมีควำมรู้สึกผูกพันอยู่แล้วกับเมืองนี้

แม้ว่ำโดยปกติจะไม่ค่อยดูแลอีกต่อไป แต่เขำก็มอบให้ผู้อำวุโส
จัดกำร

อย่ำงไรก็ตำม เมื่อเห็นฉำกนี้แล้วเป็นธรรมดำที่เขำจะโกรธมำก!

ในที่สุดผู้น ำนิกำยก็ทนไม่ได้

เขำก ำลังจะก้ำวไปข้ำงหน้ำ!

เหลียงเฟิงหยุดผู้น ำนิกำยทันที โดยกล่ำวว่ำ: “ผู้อำวุโส อย่ำ
หุนหันพลันแล่น!”

ผู้น ำนิกำยชี้ไปที่ฉำกบนก ำแพงเมืองและกล่ำวอย่ำงโกรธๆ ว่ำ
“เจ้ำจะท ำให้ข้ำทนได้อย่ำงไร!”

เจี้ยนเจำเมี่ยนและเหลียงเฟิง ต่ำงก็เป็นผู้ฝึกฝนดำบ

เป็นเรื่องปกติ ที่อำรมณ์ของพวกเขำมักจะสงบกว่ำคนอื่น

เจี้ยนเจำเมี่ยนกล่ำวอย่ำงใจเย็น: “ผู้อำวุโส หำกท่ำนกระท ำกำร
โดยประมำทในตอนนี้ ท่ำนอำจไม่สำมำรถท ำอะไรได้ และเรำอำจ
ล้มเหลวด้วย”

“ในเวลำนั้น เมืองนี้ผู้คนจะถูกสังหำรจนหมดสิ้น”

“ตอนนี้ เรำควรเข้ำไปที่เมือง เพื่อตรวจสอบว่ำ ฝ่ำยตรงข้ำมมี
พลังเท่ำใด ก่อนที่เรำจะสำมำรถหำรือเกี่ยวกับมำตรกำรตอบโต้”

ได้ยินค ำกล่ำวของทั้งสอง

ผู้น ำนิกำยก็สงบลงเล็กน้อย

ท้ำยที่สุด พวกเขำกล่ำวถูกต้อง

ขณะนี้เป็นเวลำของสงครำม

อย่ำใช้อำรมณ์มำกเกินไป

มิฉะนั้น มันจะน ำไปสู่ควำมล้มเหลวของสงครำมครั้งนี้!

ผู้น ำนิกำยโดยปกติ เขำไม่ใช่คนหุนหันพลันแล่นอยู่แล้ว

ตอนนี้เขำสูดลมหำยใจลึกยำวและกล่ำวว่ำ “ขอโทษที่ข้ำหุนหัน
พลันแล่น และเจ้ำกล่ำวถูกต้อง”

หนิงเฉินซินก็เห็นด้วยกับค ำกล่ำวนี้เช่นกัน โดยกล่ำวว่ำ “เอำล่ะ
เรำจะหำทำงเข้ำไปในเมืองในทันที”

รอบเมืองเทียนชิง

ไม่มีหน่วยสอดแนมจำกรำชวงศ์หลัวอี้

และทำงด้ำนซ้ำยของก ำแพงเมือง มีช่องว่ำงขนำดใหญ่

ทั้งสี่คนแอบเข้ำไปในช่องว่ำง

โดยไม่ดึงดูดควำมสนใจของกองทัพบนก ำแพง

หลังจำกเข้ำเมือง

ฉำกภำยในนั้นน่ำสมเพชกว่ำที่คิด!

ครำบเลือดปกคลุมทั่วไป

บ้ำนพังทรุด

มีแขนขำขำดทุกที่บนท้องถนน

อวัยวะภำยในและเลือดเนื้อกองเป็นหย่อมๆ!

สิ่งที่เห็นท ำให้ทั้งสี่คนหดหู่ใจมำกยิ่งขึ้น

ศพที่นี่มำกมำยเต็มไปหมด

เนื้อและอวัยวะภำยในไหลออกมำ เละเทะไปหมด

หดหู่ใจมำก!

ทั้งผู้น ำนิกำยและหนิงเฉินซินระงับควำมโกรธของพวกเขำ

ปิดกั้นลมปรำณ ซ่อนเร้นซ่อนอยู่ในซำกปรักหักพัง เคลื่อนไป
ข้ำงหน้ำอย่ำงช้ำๆ

ระหว่ำงทำง

พวกเขำรู้สึกได้

ทหำรรำชวงศ์หลัวอี้ที่ท ำกำรสังหำร

ฐำนกำรบ่มเพำะไม่สูงมำกนัก

ผู้สูงสุดอยู่ในขั้นต้นของก้ำวข้ำมแดนหยวนเท่ำนั้น

และเมื่อพวกเขำทั้งสี่มำถึงคฤหำสน์เจ้ำเมือง

ในคฤหำสน์เจ้ำเมือง

รู้สึกได้ถึงปรำณซำกศพขนำดใหญ่อย่ำงชัดเจน!

ผู้น ำนิกำยกล่ำวว่ำ: “มีผู้แข็งแกร่งอยู่ในก้ำวข้ำมแดนหยวนตอน
ปลำย และก้ำวข้ำมแดนหยวนตอนกลำง”

“นี่ควรเป็นผู้แข็งแกร่งที่สุดของพวกเขำ”

เหลียงเฟิงก็พยักหน้ำเช่นกัน

พวกเขำเดินวนรอบเมืองเป็นเวลำหนึ่งสัปดำห์แล้ว

จุดแข็งสูงสุดของคู่ต่อสู้ที่นี่คือ ผู้แข็งแกร่งสองคนในคฤหำสน์
เจ้ำเมือง

เจี้ยนเจำเมี่ยนกล่ำวว่ำ: “ถ้ำอย่ำงนั้น เรำต้องจัดกำรกับสองคนนี้
ซะ”

ทันใดนั้น.

ทำงด้ำนซ้ำยของพวกเขำ

มีทหำรสี่คนของรำชวงศ์หลัวอี้

พวกเขำเข้ำไปที่ห้องใต้ดิน!

และในห้องใต้ดินมีคนสองคน

ผู้หญิงและเด็กหญิงตัวเล็กๆ ถูกอุ้มไว้ในอ้อมแขนของผู้หญิงคน
นั้น ร้องไห้เสียงดัง!

ทั้งสองคนไม่มีกำรฝึกฝน

พวกนำงตำยแน่นอน!

เมื่อทหำรทั้งสี่ของรำชวงศ์หลัวอี้เห็นสิ่งนี้ พวกเขำก็เย้ยหยันและ
เดินไป

หญิงสำวคนนั้นร้องว่ำ “ข้ำขอร้อง ได้โปรดไว้ชีวิตพวกเรำด้วย
…”

“ข้ำจะให้ทุกอย่ำงที่มี หรือปล่อยลูกสำวของข้ำไป…”

เด็กหญิงตัวน้อยสำมำรถกล่ำวได้แล้ว และได้ยินเพียงเสียง
ร้องไห้ของนำงกล่ำวอย่ำงคลุมเครือ: “ไม่…ไม่ ข้ำอยำกอยู่กับท่ำนแม่
ของข้ำ…”

หัวหน้ำเยำะเย้ยและกล่ำวว่ำ “ไม่ต้องกล่ำวอะไรมำก พวกเจ้ำทั้ง
สองหนีไม่พ้นแน่”

หลังจำกกล่ำวจบ ชำยคนนั้นก็ยกมีดในมือ แล้วเหวี่ยงมันไปทำง
พวกนำงสองคน!

ตรำบใดที่มีดกรีดพวกยำงสองคน

โดยไม่มีอุปกรณ์ใดๆ บนร่ำงกำย และแม้แต่ไม่มีพื้นฐำนกำรบ่ม
เพำะ หัวนำงก็จะถูกแยกออกจำกร่ำงกำย

และในขณะนั้นเอง

ปรำณดำบฟำดสองครั้ง!

ก่อนที่ทั้งสี่คนจะทันได้ตอบโต้ พวกเขำก็ถูกปรำณดำบสังหำร!

เหลียงเฟิงและเจี้ยนเจำเมี่ยนมำแล้ว!

หนิงเฉินซินก็เดินมำหำหญิงสำวและเด็กหญิงตัวน้อยเช่นกัน

หญิงสำวผู้นั้นผงะเมื่อเห็นสิ่งนี้ และคุกเข่ำลงบนพื้นทันทีและ
กล่ำวว่ำ “ขอบคุณเจ้ำค่ะ ท่ำนผู้อำวุโส! ขอบคุณ ท่ำนผู้อำวุโส!”

เด็กหญิงตัวน้อยก็ร้องไห้เช่นกัน: “ขอบคุณพี่ใหญ่…”

หนิงเฉินยิ้มอย่ำงใจดี เช็ดน ้ำตำออกจำกใบหน้ำของเด็กหญิงตัว
เล็กๆ และกล่ำวว่ำ “ออกไปจำกที่นี่ก่อน มันอันตรำย”

เมื่อเสียงนั้นแผ่วลง

ในคฤหำสน์ของเจ้ำเมือง มีคนสองคนระเบิดปรำณศพออกมำ!

“ใครกล้ำมำขวำงเรื่องของข้ำในรำชวงศ์หลัวอี้!”

ขอบเขตก้ำวข้ำมแดนหยวนทั้งสอง ทะยำนขึ้นสู่ท้องฟ้ำ

กลำงอำกำศ พวกเขำทั้งสองมองลงไปที่ หนิงเฉินซินและคนอื่นๆ

เหลียงเฟิงยิ้มและกล่ำวว่ำ: “สองคนนั้น ข้ำจะฝำกไว้ให้กับพี่หนิง
แล้วกัน”

หนิงเฉินซินผงกศีรษะ ถือคัมภีร์เต๋ำ ก้ำวขึ้นไปบนท้องฟ้ำ

และทุกครั้งที่เขำก้ำวออกไป แสงสีทองก็จะปรำกฏขึ้นใต้ฝ่ำเท้ำ
ของเขำ

แสงแบกหนิงเฉินซินขึ้นไปบนฟ้ำ!

“เป็นเจ้ำหรือเปล่ำ ที่ขัดขวำงไม่ให้ข้ำท ำภำรกิจของรำชวงศ์
หลัวอี้?”

หนิงเฉินคิดกับตัวเองว่ำ: “ถ้ำเจ้ำสังหำรคนเหล่ำนั้น เจ้ำก็ต้อง
จ่ำยเป็นธรรมดำ”

ปฏิบัติต่อคนโหดร้ำยเหล่ำนี้

หนิงเฉินซินไม่เคยคิดที่จะกล่ำวอะไรกับพวกเขำ

เขำจะสนองกรรมคนเหล่ำนี้!

ตำต่อตำ

ชีวิตต่อชีวิต!

ในหมู่ทั้งสอง ชำยในขอบเขตก้ำวข้ำมแดนหยวนตอนปลำย
หัวเรำะและกล่ำวว่ำ: “พวกเขำก็แค่มนุษย์ธรรมดำ ถ้ำข้ำสังหำรพวก
เขำ แลัวจะท ำไมล่ะ?”

ดวงตำของหนิงเฉินซินแสดงควำมโศกเศร้ำ

มนุษย์ธรรมดำไม่ใช่มนุษย์หรือ?

ผู้ฝึกตนเหล่ำนี้ เกินเยียวยำแล้ว

ในควำมเห็นของหนิงเฉินซิน โลกนี้ก ำลังป่วยหนัก

และเขำต้องกำรรักษำโรคนี้

กำรรักษำตำมปกตินั้นไร้ประโยชน์

มีแต่ผ่ำตัดเอำเนื้อร้ำยออกเท่ำนั้น จึงจะสำมำรถรักษำให้หำยได้

หนิงเฉินซินไม่ได้กล่ำวอะไรอีก

เขำถือคัมภีร์เต๋ำ และเอ่ยถ้อยค ำอย่ำงต่อเนื่อง: “หลิน บิง โต่ว
เจ้อ เจีย เจิ้น!”

(临 Lín ควำมหมำยประมำณว่ำ มองลงมำที่เบื่องล่ำง หรือโจมตี
แบบบีบบังคับ)
( 兵 Bīng ควำมหมำยประมำณว่ำ นักรบ ทหำร หรืออำวุธ)
(斗 Dòu ควำมหมำยจริงคือหน่วยที่ใช้ตวงข้ำว ในที่นี้หมำยถึง
เพิ่มขี้น หรือขยำมเพิ่มอีก)
(者 zhě ควำมหมำยประมำณ เผำ หรือบุคคล)
(皆 Jiē ควำมหมำยประมำณ ทุกสิ่ง ทุกสรรพสิ่ง ทั้งหมด ล้วน
เหมือนกันหมด )
(镇 zhèn ควำมหมำยคือ เงียบสงบ หรือท ำให้เสถียนหรือค่ำย
กล)

เอ่ยหกค ำ ฟ้ำร้องกึกก้อง!

แม่ทัพสวรรค์ที่สวมชุดเกรำะศักดิ์สิทธิ์และถือหอกสีทอง พุ่งเข้ำ
หำพวกเขำทั้งสองคน!

เมื่อรู้สึกถึงลมปรำณนี้

สีหน้ำของทั้งคู่เปลี่ยนไป!

อย่ำงไรก็ตำม ควำมประหลำดใจนี้เกิดขึ้นเพียงชั่วครู่เท่ำนั้น

ทันใดนั้น รอยยิ้มเจ้ำเล่ห์ปรำกฏขึ้นบนใบหน้ำของทั้งสองคน

“ดูเหมือนว่ำจะเป็นเจ้ำ”

เมื่อกล่ำวจบแล้ว

ทั้งสองหยิบจี้หยกออกมำ แล้วโยนขึ้นไปบนฟ้ำ!

จี้หยกแตก!

หมอกด ำกระจำย!

เหมือนเป็นสัญญำณบำงอย่ำง!

และหมอกสีด ำเหล่ำนั้น ไม่เพียงแต่เป็นสัญญำณเท่ำนั้น แต่ยัง
เป็นเหมือนเกรำะป้องกันอีกด้วย ปกคลุมรอบตัวพวกเขำทั้งสอง!

หนิงเฉินแค่นเสียงอย่ำงเย็นชำ และเอ่ยอีกครั้ง: “จิง!”
(净 jìng ควำมหมำยประมำณว่ำ สะอำด ท ำให้สะอำด หรือ
บริสุทธิ์)

แสงสีทองสำดลงมำบนหมอกสีด ำ!

หมอกสีด ำรำวกับว่ำได้รับกำรช ำระให้บริสุทธิ์ มันเริ่มละลำย!

ในช่วงเวลำนี้เอง.

แม่ทัพสวรรค์ถือหอกที่แหลมคม แทงเข้ำหำทั้งสองในครั้งเดียว!

กระจำยหมอกสีด ำที่ก ำลังละลำยออกไป!

สังหำรพวกมันสองคนทันที!

ในเวลำเดียวกัน.

บนท้องฟ้ำไม่ไกล

มีออร่ำปรำณที่ทรงพลังมำกมำย ก ำลังพุ่งเข้ำมำ!