โทษที! ศิษย์ข้าคือมหาเทพ - บทที่ 212 เปิดตันเถียนท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว!

ในบ้านไม้ไผ่.

ซือเฉิงตื่นขึ้น

เขาลุกขึ้นจากแคร่ไม้ไผ่

เมื่อมองลงไป ก็พบว่าเตียงไม้ไผ่ถูกย้อมเป็นสีดำ

มีกลิ่นเหม็นโชยออกมา

ซือเฉิงผงะเล็กน้อย

นี่คืออะไร.

ท่านอาจารย์จะไม่โทษ ว่าเขาทำเตียงสกปรกในภายหลังใช่
ไหม?

ดังนั้น.

เขารีบยกแคร่ไม้ไผ่ขึ้นอย่างเร่งรีบ เพื่อที่จะหยิบออกมาทำความ
สะอาด

หลู่ชางเฉินบังเอิญกำลังรดน ้าสวนผัก เมื่อเห็นฉากนี้ เขาก็อด
ไม่ได้ที่จะผงะและถามว่า “เจ้ากำลังทำอะไร?”

ซือเฉิงวางเตียงไม้ไผ่ลง เกาหัวด้วยความลำบากใจเหมือนเด็กที่
ทำอะไรผิด และกล่าวด้วยใบหน้าที่ขมขื่น: “ทานอาจารย์ ข้าทำเตียง
สกปรก ข้าจะเอามันไปล้าง”

จริงหรือ.

มีกลิ่นที่ไม่พึงประสงค์ แม้แต่หลู่ชางเฉิงที่อยู่ห่างออกไปหลาย
เมตร ก็สามารถได้กลิ่นอย่างชัดเจน

“ไม่เป็นไร แค่สิ่งสกปรกในร่างกายถูกขับออกไปแล้ว”

“สิ่งสกปรก?”

ซือเฉิงผงะเล็กน้อย

“ก็เพราะว่าร่างกายของเจ้าได้รับการสร้างใหม่ สิ่งสกปรกต่างๆ
จะถูกขับออกมาตามธรรมชาติ และเจ้าควรรู้สึกว่า ร่างกายของเจ้า
เปลี่ยนไปมากเมื่อเทียบกับเมื่อก่อน”

เมื่อกล่าวถึงเรื่องนี้แล้ว

ซือเฉิงลองขยับร่งกายและรู้สึกเบาตัวอย่างเห็นได้ชัด

ทรงพลังขึ้นอย่างแท้จริง.

ร่างกายของข้าเบาและยืดหยุ่นกว่าเดิมมาก

แม้แต่การเคลื่อนไหวของออร่าปราณในร่างกาย ก็เร็วขึ้น
กว่าเดิมมากด้วย

ในตอนนี้

ปราณจิตวิญญาณที่อยู่ในศาลาเฉาถัง ถูกดูดเข้าสู่ร่างกายของ
ซือเฉิงอย่างต่อเนื่อง

ความรู้สึกนี้ ต้องบอกเลยว่า ทำให้ซือเฉิงรู้สึกสบายอย่างมาก

หลู่ชางเฉินกล่าวว่า: “โยนเตียงไม้ไผ่ทิ้ง แล้วสร้างใหม่ซะ”

ซือเฉิงส่ายหัวและยิ้ม “มันยังคงสามารถใช้ได้ หลังจากทำความ
สะอาดแล้ว”

หลังจากกล่าวจบ เขาก็เดินไปที่แม่น ้าสายเล็กๆ ด้านหลัง

เมื่อหลู่ชางเฉินเห็นสิ่งนี้ เขาก็ไม่ได้หยุดซือเฉิง

บอกได้คำเดียวว่า เด็กคนนี้เรียบง่ายจริงๆ

ดูเหมือนว่า เขาจะไม่ใช่คนชอบสร้างปัญหา

ไม่เป็นแบบเดียวกับเย่ชิวไป่ และเด็กเหลือขอทั้งสี่คนนั้นใช่ไหม?

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ หลู่ชางเฉิงอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจด้วยอารมณ์

ในที่สุด ก็มีศิษย์ที่ไม่หางานให้อาจารย์ทำ

หลังจากที่ซือเฉิงทำความสะอาดเตียงไม้ไผ่เสร็จแล้ว เขาก็เอา
กลับเข้าไปในบ้านไม้ไผ่

หลู่ชางเฉินกำลังนอนอยู่บนเก้าอี้เอนในขณะนี้

ซือเฉิงเดินเข้ามาและกล่าวว่า “ท่านอาจารย์ ท่านไม่จำเป็นต้อง
ฝึกฝนหรือ?”

ตั้งแต่เขาเข้าไปในศาลาเฉาถัง ดูเหมือนว่าเขาจะไม่เคยเห็นลู่
ชางเชิงบ่มเพาะมาก่อนเลย

หรือมันเป็นวิธีบ่มเพาะของเขาเหรอ?

หลู่ชางเฉินชี้ไปที่ท้องฟ้า

“อากาศดีแบบนี้น่านอนไม่ใช่เหรอ”

“การบ่มเพาะในเวลานี้ สิ้นเปลืองเกินไป”

หลังจากได้ยินสิ่งนี้ ซือเฉิงเกาหัวของเขา นอนลงบนพื้น กางมือ
ออกแล้วกล่าวว่า “สิ่งที่ท่านกล่าวมีเหตุผล”

เมื่อเห็นซือเฉิงนอนลงเช่นกัน

หลู่ชางเฉินเบิกตากว้างทันที ยืนขึ้นแล้วตะโกนว่า “แล้วเจ้าจะ
นอนทำไม?”

“ฮะ?”ซือเฉิงตกใจ ยืนขึ้นด้วยความสงสัย เกาหัวแล้วกล่าวว่า
“ท่านอาจารย์ไม่ได้กล่าวอย่างนั้นเหรอ? การไม่นอนในสภาพนี้ จะ
เป็นการสิ้นเปลืองมากเกินไป”

หลู่ชางเฉินกลอกตาและกล่าวว่า “แค่เพราะข้าหลับ ไม่ได้
หมายความว่าเจ้าจะหลับได้! รีบไปฝึกซะ!”

ล้อเล่นน่า!

หากศิษย์เริ่มตากปลา เขาจะรู้สึกอึดอัดมาก

ซือเฉิง กล่าวอย่างตกตะลึง: “แต่… อาจารย์ ท่าน…”

“ข้าจะเป็นแบบเดียวกับเจ้าได้ยังไง!”

หลู่ชางเฉินตะโกนด้วยความโกรธ: “รีบไปฝึกซะ!”

ซือเฉิง เกาหัวและกล่าวว่า “โอ้… ได้ๆ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้”

เมื่อมองไปที่ด้านหลังของซือเฉิงแล้ว หลู่ชางเฉินก็อดไม่ได้ที่จะ
หัวเราะ

ข้าไม่รู้จริงๆว่าเด็กคนนี้ เรียบง่าย ซื่อตรงหรืออ่อนแอ

ซือเฉิงพบสถานที่ใดก็ได้และนั่งขัดสมาธิ

ในใจมีทักษะ

เรียกว่า บันทึกดวงดาวแห่งความโกลาหล(ฮุ่นตุ้นซิงเฉินลู่)

วิชานี้มอบให้เขา โดยท่านอาจารย์

ก่อนหน้านี้ ทักษะของซือเฉิงได้รับมาจากนิกายเล็กๆ แห่งหนึ่ง

ผู้นำของนิกายนั้น อยู่ในขั้นต้นของคฤหาสน์ม่วงเท่านั้น

วิธีการบ่มเพาะ เป็นระดับที่ต ่ากว่าระดับซวน(ลึกลับ)

เรียกได้ว่า เป็นทักษะที่ค่อนข้างเงอะงะ

ตอนนี้ ซือเฉิงอดไม่ได้ที่จะตกใจเล็กน้อย จากข้อความในบันทึก
ดวงดาวแห่งความโกลาหล

บันทึกดวงดาวแห่งความโกลาหล แบ่งเป็นระดับเริ่มต้นถึงเก้า
ระดับสุดท้าย

ระดับเริ่มต้นคือ การใช้ร่างกายเป็นพาหะ เพื่อเปิดท้องฟ้าที่เต็ม
ไปด้วยดวงดาวในตันเถียน!

นี่คือการเริ่มต้น!

เก้าขั้นสุดท้าย แต่ละขั้น จะส่องสว่างปราณดวงดาวในตันเถียน

ทุกครั้งที่จุดพลังปราณดวงดาว ระดับพลังยุทธ์ของซือเฉิง และ
ความแข็งแกร่งทางกายภาพจะพุ่งสูงขึ้น!

หากต้องการเปิดท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว ต้องทำลาย
ตันเถียน ยืมปราณแห่งดวงดาว

ก็จะเปิดตันเถียนท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวได้!

ก่อนหน้านี้ โอสถแปลงนิพพาน ได้ทำให้ตันเถียนของเขาแตก
สลายไปแล้ว

วันนี้ซือเฉิงอยู่ในชอบเขตสร้างรากฐาน

(การแบ่งขอบเขต: เปิดปราณ, สร้างรากฐาน, ขอบเขตแก่น
ทองคำ, คฤหาสน์ม่วง, เปิดสมุทรปราณ,มหาสมุทรปราณ, ก้าวข้าม
แดนหยวน, เสมือนเทพ ก่อนหน้านี้ เย่ชิวไป่อยู่ที่เปิดสมุทรปราณ气
海 (ฉีไห่)นะครับ ในตอนประลองสี่ภูมิภาค จนถึงก่อนไปสำนักชาง
เต๋าหลักแดนจงหยู ถึงเข้าสู่ขอบเขตมหาสมุทรปราณ水溢 (สุ่ยยี่)
ต้องขออภัยด้วยที่แปลพลาดนะครับ )

หลังจากไปถึงขอบเขตแก่นทองคำ รูปร่างของตันเถียนจะถูก
กำหนด

เงื่อนไขนี้มีอยู่แล้ว

แต่จะหาปราณแห่งดวงดาวได้ที่ไหนล่ะ?

ซือเฉิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็นึกถึงขวานดาวตก ที่อาจารย์
ของเขามอบให้ก่อนหน้านี้

ดาวตก… ขวานเทวะนี้จะมีปราณแห่งดวงดาวหรือไม่?

ลองดูสิ!

ซือเฉิงหยิบขวานดาวตกออกมา

ขวานวิเศษนั้นเรียบง่ายและดูธรรมดา แต่มีปราณแห่งดวงดาวที่
แผ่ออกมาจากมัน!

ตามที่คิดไว้ การคาดเดาของซือเฉิงนั้นถูกต้อง

ซือเฉิงถือขวานดาวตกไว้ในมือ รู้สึกถึงปราณแห่งดวงดาวที่อยู่
ในนั้น

เขาหลับตาลงช้าๆ

บทบาทของโอสถแปลงนิพพาน ในการปรับปรุงพรสวรรค์
สะท้อนให้เห็นในขณะนี้

การปรับรูปร่างของรากกระดูก ทำให้ความสามารถของซือเฉิง
เพิ่มขึ้นอย่างมาก

ตอนนี้ แม้ว่าเขาจะยังไม่มีพรสวรรค์ที่น่ากลัวเท่ากับเย่ชิวไป่และ
คนอื่นๆ แต่ซือเฉิงก็แข็งแกร่งกว่าอัจฉริยะภายนอกนับไม่ถ้วน

ปราณแห่งดวงดาว ไหลเข้าสู่ร่างกายของซือเฉิงอย่างต่อเนื่อง

สิ่งนี้.

ชักนำความรู้สึกของซือเฉิง

ด้วยความกว้างใหญ่ไร้ขอบเขตของท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว
มันดูเหมือนว่าจะสามารถบรรจุทุกสิ่งไว้ได้

ด้วยน ้าหนักของดวงดาว ไม่มีอะไรจะรับน ้าหนักของมันได้!

ในตอนนี้ ซือเฉิงเข้าถึงขอบเขตแห่งสวรรค์และมนุษย์(เทียนเห
รินฉือ)!

ออร่าปราณลึกลับออกมาจากร่างกายของซือเฉิง

นกน้อยอดไม่ได้ที่จะพูดไม่ออก เมื่อเห็นฉากนี้

เนื่องจากศิษย์ทุกคนที่หลู่ชางเฉินรับมา

เข้าถึงขอบเขตแห่งสวรรค์และมนุษย์ได้ง่ายเหมือนผักกาดขาว…

บอกว่าเข้าถึงก็เข้าถึงได้เลย!

ขอบเขตแห่งสวรรค์และมนุษย์นี้ แม่แต่อัจฉริยะของตระกูลลับ ยัง
มีน้อยยิ่งกว่าน้อยที่เข้าถึงขอบเขตนี้ได้

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

สามวันผ่านไปในพริบตา

ในตอนนี้

ซือเฉิง ยังคงติดอยู่ในการเข้าถึงขอบเขตแห่งสวรรค์และมนุษย์

ในตอนนี้ รอบๆ ตัวของเขา ปราณแห่งดวงดาวก็เริ่มหมุน
วนรอบๆ อย่างช้าๆ!

ที่ตันเถียน มีดวงดาวส่องแสง!

ในโลกแห่งจิตสำนึก

ซือเฉิงถือขวานวิเศษและกำลังเปิดโลกแห่งดวงดาวในตันเถียนข
องเขา!

ตันเถียนเป็นเหมือนถิ่นทุรกันดารที่ยังไม่พัฒนา

ซือเฉิงเป็นเหมือนหยูกง เหวี่ยงขวานเล่มแล้วเล่มเล่า เปิดโลก
ใหม่อย่างต่อเนื่อง
(หยูกง 愚公 มาจากนิทานเรื่อง ปู่โง่ย้ายภูเขา ลองเสิร์จ
google ดูนะครับ)

เมื่อขวานอีกอันตกลงมา

ปราณแห่งดวงดาวก็ระเบิดออก!

ซือเฉิงลืมตาขึ้นทันที

ในดวงตาดั่งมีแสงดวงดาว!

บันทึกดวงดาวแห่งความโกลาหล เข้าสู่ระดับเริ่มต้น!

ในตอนนี้ ขอบเขตของซือเฉิงก็เริ่มพุ่งสูงขึ้น

ข้ามขอบเขตแก่นทองคำ ตรงไปยังขอบเขตคฤหาสน์ม่วง!

ตันเถียนท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวเปิดออก ดูดซับปราณแห่ง
ดวงดาวจากโลกภายนอกอย่างละโมบ

รวดเร็วมาก

หลังจากขอบเขตคฤหาสน์ม่วง ความก้าวหน้าก็ยังคงไม่หยุด!

จนถึงขอบเขตมหาสมุทรปราณ ก็ยังไม่หยุด!

ในเวลานี้ ข้อความระบบ ก็ออกมาจากจิตของ หลู่ชางเฉิน

【ซือเฉิง】

【ความสามารถ: ระดับ SS】

【คุณสมบัติ: กายนิพพาน, กายแห่งดวงดาว】

ถ้าเรากล่าวว่าโอสถแปลงนิพพานปรับเปลี่ยนพรสวรรค์, เปลี่ยน
รูปร่างรากกระดูกของซือเฉิงและทำให้ ตันเถียนของซือเฉิงแตก

จากนั้นบันทึกดวงดาวแห่งความโกลาหล ก็คือตันเถียนที่ร่ายซือ
เฉิงสร้างใหม่!

ยกระดับความสามารถตามธรรมชาติไปอีกขั้น!

…

และในสามวันนี้

ณ ทุ่งน ้าแข็งแดนเหนือสุดขั้ว

หงหยิงและพรรคพวก ก็ได้พบกับเจ้าเมืองเป่ยหยวนและคนอื่นๆ!