โทษที! ศิษย์ข้าคือมหาเทพ - บทที่ 213 ศัตรูของแผ่นดินใหญ่
ทุ่งน ้ำแข็งแดนเหนือสุดขั้ว
เป็นหนึ่งในสถำนที่ต้องห้ำมในเขตแดนทุรกันดำร(หมำนฮวง)
ลมหนำวนั้นเยือกเย็น และพำยุกระโชกแรงที่ไม่มีวันจบสิ้น
ประกอบไปด้วยตะกรันน ้ำแข็งจ ำนวนนับไม่ถ้วนที่มองไม่เห็นด้วยตำ
เปล่ำ
ตะกรันน ้ำแข็งเหล่ำนี้ อำจไม่ใช่ภัยคุกคำมหำกมันลอยอยู่นิ่งๆ
แต่พวกมันซ่อนอยู่ในลมแรง ควำมเร็วนั้นเร็วมำกและจ ำนวนก็
เยอะมำก
เช่นเดียวกับรหนำมน ้ำแข็งที่แหลมคม พวกมันสำมำรถทะลุ
ทะลวงออร่ำปรำณของผู้ฝึกตนได้ทุกเมื่อ!
ในส่วนตรงกลำงทุ่งน ้ำแข็ง อุณหภูมิจะลดต ่ำลงมำก และปรำณ
จิตวิญญำณก็เบำบำงมำก
ผู้ฝึกตนต ่ำกว่ำขอบเขตก้ำวข้ำมแดนหยวน ไม่สำมำรถอยู่รอด
ได้นำน
และในส่วนลึกด้ำนใน สัตว์อสูรที่ทรงพลังในขอบเขตเมทือนเทพ
มีอยู่ทั่วไปหมด
แม้แต่ผู้ที่แข็งแกร่งในขอบเขตเสมือนเทพ ก็ไม่อำจรับประกัน
ควำมปลอดภัยได้เต็มสิบส่วน
ณ ขณะนี้
ส่วนตรงกลำงของทุ่งน ้ำแข็งแดนเหนือสุดขั้ว
พื้นดินที่นี่ ปกคลุมด้วยน ้ำแข็ง เมื่อเหยียบไปบนน ้ำแข็ง แล้วก้ม
ลงไปดู เหมือนว่ำจะเห็นกระดูก ที่ฝังอยู่ใต้น ้ำแข็งอย่ำงคลุมเครือ!
ไม่สำมำรถบอกได้อีกต่อไป ว่ำเป็นมนุษย์หรือสัตว์อสูร!
ธำรน ้ำแข็งหนำเป็นชั้นๆ
ตรงกลำงทุ่งน ้ำแข็ง มีภูเขำน ้ำแข็งซ้อนกัน มีเหวลึกและหุบเขำ
มำกมำย
ผู้ฝึกตนต้องข้ำมภูเขำน ้ำแข็ง เพื่อที่จะไปถึงส่วนลึกให้ได้!
ในเวลำนี้ บนยอดภูเขำน ้ำแข็ง
หงหยิงและพรรคพวก ได้พบกับเจ้ำเมืองเมืองเป่ยหยวนและคน
อื่นๆ
ทั้งสองฝ่ำยมองหน้ำกันโดยไม่กล่ำวอะไร
ลมหนำวพัดผ่ำน และตะกรันน ้ำแข็งกระทบกับออร่ำปรำณ
ป้องกันของทุกคน
มีเสียงกรำวดังขึ้น
เป็นเพรำะ เสี่ยวเฮยไม่ได้ปล่อยออร่ำปรำณป้องกัน เขำปล่อยให้
ตะกรันน ้ำแข็งขูดตำมร่ำงกำยของเขำ
ใบหน้ำของเสี่ยวเฮยยังคงไม่เปลี่ยนแปลง และไม่มีริ้วรอยใดๆ
หลงเหลืออยู่บนร่ำงกำยของเขำแม้แต่น้อยเลย
เสี่ยวเฮยท ำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เป่ยเฟิง เจ้ำเมืองเป่ยหยวน เป็นคนแรกที่ท ำลำยควำมเงียบและ
กล่ำวด้วยรอยยิ้ม: “ดูเหมือนว่ำเจ้ำจะคุ้นเคยกับภูมิประเทศในทุ่ง
น ้ำแข็งนี้ซินะ?”
เป่ยเฟิงเป็นเจ้ำแห่งเมืองเป่ยหยวน
เมืองเป่ยหยวนเป็นเมืองเดียว ที่อยู่ใกล้กับทุ่งน ้ำแข็งแดนเหนือ
สุดขั้ว
ทรัพยำกรส่วนใหญ่ ก็ได้มำจำกทุ่งน ้ำแข็งแดนเหนือสุดขั้ว
ดังนั้น.
ในฐำนะเจ้ำเมือง เขำคุ้นเคยกับภูมิประเทศของทุ่งน ้ำแข็งแดน
เหนือสุดขั้วเป็นเรื่องธรรมดำ
เป็นเรื่องยำก ที่จะเดินทำงเข้ำไปถึงส่วนลึก
ถ้ำเจ้ำไม่รู้ทำง ข้ำเกรงว่ำจะใช้เวลำพอสมควร กว่ำจะไปถึงกลำง
ทุ่งน ้ำแข็งที่พวกเขำอยู่ ณ จุดนี้
อำจมีกำรสูญเสียเกิดขึ้นได้
เจ้ำส ำนักหยำน ยิ้มและกล่ำวว่ำ “มันเป็นเรื่องบังเอิญ”
บังเอิญงั้นเหรอ…
เป่ยเฟิงไม่เชื่อเรื่องไร้สำระนี้
ภูมิประเทศในทุ่งน ้ำแข็งแดนเหนือสุดขั้วนั้นซับซ้อนมำก และมี
อันตรำยอยู่ทุกที่
เส้นทำงนี้ อำจกล่ำวได้ว่ำเป็นเส้นทำงที่เร็วที่สุดและค่อนข้ำง
ปลอดภัย
มันจะเป็นเรื่องบังเอิญได้อย่ำงไร
อย่ำงไรก็ตำม เป่ยเฟิงจะไม่ไล่หำรำยละเอียด ในฐำนะยักษ์ใหญ่
ในจงหยู จึงไม่น่ำแปลกใจที่อีกฝ่ำยจะรู้อะไรบำงอย่ำง
มู่หรงโหมวก็อยู่ในทีมด้วย และเขำกล่ำวว่ำ “ส ำนักชำงเต๋ำและ
นิกำยหยินเจี้ยนซ่ง สนับสนุนกำรสร้ำงจักรวรรดิหยุนหวงขึ้นมำใหม่
งั้นหรือ?”
“ท ำสิ่งเหล่ำนี้ มันมีประโยชน์อะไร?”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลินหลูเฟิ่ง ก็ช ำเลืองมองมู่หรงโหมว
เจตจ ำนงดำบสั่นไหวในดวงตำ และเจตจ ำนงดำบที่แหลมคมนั้น
คมกว่ำใบมีดน ้ำแข็งที่ระเบิด!
โจมตีไปที่มู่หรงโหมว!
สีหน้ำของมู่หรงโหมวเปลี่ยนไปเล็กน้อย
จู่ๆ ชำยวัยกลำงคนก็ปรำกฏตัวต่อหน้ำเขำ
เขำหยุดปรำณเจตจ ำนงดำบทั้งหมด
เห็นได้ชัดว่ำ ชำยวัยกลำงคนคนนี้ เป็นขอบเขตเสมือนเทพที่
แข็งแกร่งเช่นกัน
ชำยคนนั้นมองไปที่มู่หรงโหมวและตะโกน: “ท ำไมเจ้ำถึงกล่ำว
เช่นนี้กับเจ้ำนิกำยหลิน มันไม่สุภำพ!”
มู่หรงโหมวไม่ยอมรับควำมผิดพลำดของเขำ และกล่ำวอย่ำงดื้อ
รั้น: “ท่ำนพ่อ สิ่งที่ข้ำกล่ำวไม่ผิดนี่”
ถูกต้อง ชำยวัยกลำงคนคือพ่อของมู่หรงโหมว
เขำยังเป็นหัวหน้ำตระกูลมู่หรงคนปัจจุบัญ ซึ่งเป็นสำมตระกูล
หลักในจงหยู
มู่หรงอี้!
หลินหลู่เฟิ่งเย้ยหยันและกล่ำวว่ำ “ผู้น้อยไม่เจียมตัว!”
อย่ำงไรก็ตำม เขำรู้ว่ำมู่หรงอี้ไม่ได้กล่ำวโทษมู่หรงโหมว ถึง
ปัญหำค ำพูดของเขำ
แค่เขำท ำกำรเสแสร้งไปงั้นเอง
นี่ก็หมำยควำมว่ำ มู่หรงอี้ไม่คัดค้ำนค ำกล่ำวของลูกชำย
มู่หรงอี้กล่ำว “ผู้น ำนิกำยหลิน เมื่อข้ำน ำสุนัขกลับไปบ้ำน ข้ำจะ
สอนเขำถึงวิธีปฏิบัติตนอย่ำงถูกต้อง”
เย่ชิวไป่ยิ้มอย่ำงเย็นชำและกล่ำวต่อ: “เจ้ำต้องสอนลูกชำยของ
เจ้ำให้ดี มิฉะนั้น เขำอำจจะตำยด้วยค ำกล่ำวของเขำเอง!”
ทันทีที่กล่ำวออกมำ
สีหน้ำของมู่หรงโหมวเปลี่ยนไป
ดวงตำของมู่หรงอี้เป็นประกำยเย็นชำ เขำมองไปที่เย่ชิวไป่และ
กล่ำวด้วยรอยยิ้มมุมปำกว่ำ “นี่ต้องเป็นเย่ชิวไป่,เย่ชิวไป่นักดำบที่มี
พรสวรรค์อันดับหนึ่งในวันนี้ใช่ไหม”
“ข้ำไม่กล้ำเป็นที่หนึ่ง แต่นำมสกุลของข้ำคือเย่”
“ฮิฮิ ถ่อมตัวแล้ว”
มู่หรงอี้ก็เหมือนสุนัขจิ้งจอกแก่ ดูเป็นมิตร “ซีเอ๋อร์มักจะกล่ำวถึง
เจ้ำกับข้ำ เรำควรเป็นพันธมิตรกัน”
ซีเอ๋อที่มู่หรงอี้กล่ำวถึงคือ มู่หรงซี ซึ่งเป็นที่รู้จักในฐำนะอัจฉริยะ
สัตว์ประหลำดโดยก ำเนิด!
กับรำชำค่ำยกล พุทธบุตร ผู้สันโดษ ได้ชื่อว่ำเป็นอัจฉริยะรุ่น
เยำว์ทั้งสำม!
เย่ชิวไป่ และคนอื่นๆ ก็ได้รับควำมสนใจอย่ำงมำก
เย่ชิวไป่ไม่ยอมรับควำมเมตตำของมู่หรงอี้แต่กล่ำวว่ำ: “หำก
วิธีกำรต่ำงกัน อย่ำมำใกล้ชิดกัน”
มู่หรงอี้ยิ้มและกล่ำวว่ำ: “โอ้ ใช่ ข้ำได้ยินมำว่ำ เก๋อเซี่ยจักรพรรดิ
นี เป็นศิษย์น้องของเสี่ยวเย่”
“อย่ำงไรก็ตำม ในฐำนะศิษย์พี่ใหญ่ เจ้ำควรเกลี้ยกล่อมไม่ให้
เก๋อเซี่ยจักรพรรดินี ท ำสิ่งที่ก่อให้เกิดควำมโกรธต่อสำธำรณชน”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ใบหน้ำของเย่ชิวไป่ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง และ
น ้ำเสียงของเขำก็หนักแน่นมำกโดยไม่ลังเล
“ศิษย์น้องหญิงอยำกท ำอะไร ข้ำจะช่วยเอง ถ้ำมีอะไรไม่ยุติธรรม
หรือขัดขวำง ศำลำเฉำถังจะเปิดทำงให้”
เมื่อกล่ำวค ำพูดเหล่ำนี้
หนิงเฉินซิน และเสี่ยวเฮยต่ำงก้ำวไปข้ำงหน้ำ ยืนเคียงข้ำงกับเย่
ชิวไป่
ออร่ำขงจื๊อและเต๋ำ พรั่งพรูออกมำจำกร่ำงของหนิงเฉินซิน!
ดวงตำของเสี่ยวเฮย ก็แสดงจิตวิญญำณแห่งกำรต่อสู้เช่นกัน!
เย่ชิวไป่ถือดำบอยู่ในมือ และเจตจ ำนงดำบก็ทะยำนขึ้นไปบน
ท้องฟ้ำ!
ขอบเขตบรรพจำรย์ดำบ ปะทุออกมำ!
หยุนจ้ำนกล่ำวด้วยอำรมณ์: “ฝ่ำบำท ท่ำนมีกลุ่มพี่น้องที่ให้
ควำมส ำคัญกับควำมรักและควำมชอบธรรมจริงๆ!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หงหยิงยิ้มอย่ำงยินดี “แน่นอน!”
ในเวลำนี้ ในใจของหงหยิง นำงกรำบหลู่ชำงเฉินเป็นอำจำรย์
และเข้ำร่วมศำลำเฉำถัง
มันเป็นกำรตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุด ในชีวิตของนำง!
รอยยิ้มบนใบหน้ำของมู่หรงอี้ค่อยๆ หำยไป
ดวงตำของเขำก็เย็นชำขึ้นเช่นกัน และเขำกล่ำวว่ำ: “บรรพจำรย์
ดำบ? ในวัยเด็ก เจ้ำมำถึงขอบเขตบรรพจำรย์ดำบจริงๆ”
“อย่ำงไรก็ตำม มันก็แค่นั้นแหละ เจ้ำคิดว่ำศำลำเฉำถังหลังเดียว
สำมำรถแข่งขันกับตระกูลนิกำยในทวีปทั้งทวีปได้หรือ?”
เย่ชิวไป่หัวเรำะเบำ ๆ
“ถ้ำเจ้ำอยำกรู้จริงๆ ก็มำลองเลยซิ”
น ้ำเสียงหยิ่งผยอง!
ทุกคนตำค้ำง!
ท่ำทำงนิ่งอึ้งทุกผู้ทุกคน!
มู่หรงอี้พนันได้เลยว่ำ นี่คือชำยหนุ่มที่เย่อหยิ่งที่สุด เท่ำที่เขำเคย
เห็นมำในชีวิต!
มีควำมเย่อหยิ่ง ที่กล้ำเป็นศัตรูกับคนทั้งทวีป!
อย่ำงไรก็ตำม มู่หรงอี้เกิดควำมรู้สึกว่ำ อีกฝ่ำยมีควำมสำมำรถที่
จะท ำสิ่งนี้ได้จริงๆ
สิ่งนี้ท ำให้มู่หรงอี้รู้สึกตกใจเล็กน้อย
มู่หรงอดอี้ไม่ได้ที่จะหงุดหงิด ที่เขำมีควำมคิดเช่นนั้น
เขำเป็นตระกูลที่มีอ ำนำจในจงหยู เป็นหัวหน้ำตระกูลมู่หรง!
ลมและคลื่นลูกใหญ่อะไรที่เขำไม่เคยเห็น?
เขำจะได้รับอิทธิพลจำกเด็กรุ่นเยำว์ได้อย่ำงไร?
มู่หรงอี้ยิ้มและกล่ำวว่ำ: “ในกรณีนี้ โหมวเอ๋อไปและแลกเปลี่ยน
ควำมคิดเห็นกับเพื่อน เสี่ยวเย่เถอะ”
ค ำเรียกบำงค ำ.
มันยังเตือนเย่ชิวไป่
เขำเป็นแค่รุ่นเยำว์!
จงมีสัมมำคำรวะ ต่อหน้ำผู้อำวุโส!
YOU MAY ALSO LIKE
