โทษที! ศิษย์ข้าคือมหาเทพ - บทที่ 217 ดูเหมือนว่าเขาจะเข้าใจแล้ว

ในคืนนั้น.

ไร้เมฆปกคลุมบนท้องฟ้า

ดวงดาวเจิดจ้าทอแสง อวดโฉมให้ผู้คนมองเห็น

ทั้งหมดส่องแสงระยิบระยับ

หลู่ชางเฉินนอนอยู่บนพนักพิง มองดูท้องฟ้าที่เต็มไปด้วย
ดวงดาว เขาอดไม่ได้ที่จะแอบถอนหายใจ

ในชีวิตที่แล้ว เขามองไม่เห็นดาวมากมายเช่นนี้ในเมือง…

ด้านข้างซือเฉิงนั่งขัดสมาธิ

เขากำลังทำความเข้าใจ บันทึกดวงดาวแห่งความโกลาหล

ยิ่งเข้าใจลึกซึ้ง เขายิ่งทึ่งกับทักษะนี้!

เป็นทักษะที่ ทำลายมุมมองของการบ่มเพาะเต๋าทั่วไปโดยสิ้นเชิง

มันไม่ต้องใช้ลมปราณ!

เมื่อบ่มเพาะด้วยวิธีนี้ หลังจากเริ่มต้น มันจะเปิดตันเถียนท้องฟ้า
ที่เต็มไปด้วยดวงดาว

ในตอนนั้น เจ้าจะไม่สามารถดูดซับปราณจิตวิญญาณที่อยู่
รอบๆ ได้ และแน่นอน เจ้าไม่สามารถใช้ลมปราณได้

แล้วมันจะฝึกต่อได้ยังไง?

ซือเฉิงพบว่า บันทึกดวงดาวแห่งความโกลาหลนี้ ไม่จำเป็นต้อง
ใช้ปราณในการฝึกเลย

สิ่งที่ต้องการในการบ่มเพาะคือ ปราณแห่งดวงดาว!

สิ่งที่ใช้ก็คือ ปราณแห่งดวงดาว!

อย่างไรก็ตาม แล้วจะบ่มเพาะปราณแห่งดวงดาวได้อย่างไร?

ซือเฉิงนำขวานดาวตกออกมาอีกครั้ง ปราณของดวงดาวที่
ปล่อยออกมานั้น ลึกลับเกินไป และตอนนี้ ซือเฉิงไม่สามารถเข้าใจ
มันได้อีกแล้ว!

เขสจะทำอย่างไรดี?

ซือเฉิงนั่งที่นี่เป็นเวลาหนึ่งวันหนึ่งคืน เพื่อคิดเกี่ยวกับปัญหานี้

ทันใดนั้น มู่ว่านเอ๋อที่อยู่ด้านข้างก็ยิ้มและกล่าวว่า “ท่านลุง ดู
เหมือนท่านจะชอบดูดาวมากเลยนะ ท่านอยู่ที่นี่ตั้งนานแล้ว และยัง
ไม่ได้กลับห้องไปนอนเลย”

ในวันธรรมดา เมื่อถึงเวลา หลู่ชางเฉิงจะต้องกลับไปนอนที่บ้าน
ไม้ไผ่

หลู่ชางเฉินมองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวด้วยดวงตา
ที่ลึกล ้า และกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ข้ากำลังดูอยู่ว่า ดาวที่ข้าเคยอาศัย
นั้นอยู่ที่ไหน?”

ดาวที่ท่านเคยอาศัยอยู่?

มู่ว่านเอ๋อเอียงศีรษะ

“มันไม่ใช่ที่นี่งั้นเหรอ?”

หลู่ชางเฉินยิ้มเบา ๆ และนิ่งเงียบ

ซือเฉิงที่อยู่ข้างๆ ก็เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว
เช่นกัน

ดวงดาว!

ในคืนที่มืดมิดนี้ ม้วนหนังสือแห่งดวงดาวบนท้องฟ้ากระจาย
ไปทั้ว

ทันใดนั้น ซือเฉิงก็ชี้ขึ้นไปบนท้องฟ้าและกล่าวว่า “อาจารย์ ท่าน
พาข้าขึ้นไปดูหน่อยได้ไหม?”

ด้วยสถานะปัจจุบันของซือเฉิง เขาไม่สามารถบินขึ้นไปภายใต้
ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวได้

หลู่ชางเฉินกำลังอารมณ์ดี เขาเลยไม่ได้ปฏิเสธ

โบกมือของเขา

ลมพายุที่มองไม่เห็น พัดพาซือเฉิงขึ้นไปยังท้องฟ้าที่เต็มไปด้วย
ดวงดาว

เขาขึ้นมาถึงท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว

ซือเฉิงดูเหมือนจะตกตะลึง เขาจ้องมองอย่างว่างเปล่าไปที่
ดวงดาวรอบๆ

มันช่างสวยสดใส

ลึกซึ้งและลึกลับ

กว้างใหญ่ไร้ขอบเขต

ในช่วงเวลานี้.

ซือเฉิงดูเหมือนจะมีความเข้าใจที่ชัดเจนในใจของเขา

เขานั่งขัดสมาธิ หลับตา ออร่าปราณลึกลับค่อยๆ แผ่ออกมาจาก
ร่างของซือเฉิง

การเข้าถึงขอบเขตแห่งสวรรค์และมนุษย์(เทียนเหรินฉือ)!

นี่เป็นครั้งที่สองของซือเฉิง ที่เข้าขอบเขตแห่งสวรรค์และมนุษย์!

นกน้อยมองฉากนี้ด้วยแววตาตกใจ

เพิ่งกี่วันเอง?

เข้าสู่ขอบเขตแห่งสวรรค์และมนุษย์อีกครั้ง?

เมื่อใดที่ขอบเขตแห่งสวรรค์และมนุษย์ ช่างไร้ค่าเหมือน
ผักกาดขาว…

เสียงของต้นหลิวก็ออกมาช้าๆ

“หัวใจเต๋าของซือเฉิง รวมถึงเส้นทางการบ่มเพาะของเขานั้น
บริสุทธิ์กว่าคนอื่นๆ”

“เขาไม่คิดมาก และเพราะประเด็นนี้ มันจึงง่ายกว่าสำหรับเขาที่
จะเข้าสู่ขอบเขตแห่งสวรรค์และมนุษย์”

หัวใจอันบริสุทธิ์.

เต๋านั้นบริสุทธิ์

เขาไม่ขอสิ่งใดอีก

ในตระกูลเขา ก็มีแต่คนธรรมดา

เป็นเพราะซือเฉิง เริ่มต้นบนเส้นทางนี้โดยไม่ลังเล โดยมีเพียง
เหตุผลเดียวเท่านั้น

เขาอยากให้พ่อแม่ไม่ต้องประสบกับการเกิด แก่ เจ็บ และตาย

ต้องการให้พวกเขามีชีวิตอยู่ตลอดไป

ใช่แล้ว.

คือการทำให้ครอบครัวของเขาเป็นอมตะ

ไม่ใช่เพื่ออายุขัยของตนเอง

นี่คือความหลงใหลของเขา

นี่ก็เป็นสาเหตุ ที่ทำให้หัวใจเต๋าของเขานั้น

สะอาดใสและบริสุทธิ์

ด้วยแรงใจที่มุ่งมั่น

แม้ความสามารถไม่สูง แถมร่างกายยังอ่อนแอ

ไร้ทรัพยากร และไม่มีกองกำลังใด ที่เต็มใจช่วยเหลือเขาเลย

เขาต้องอยู่คนเดียว อาศัยแบบทักษะบ่มเพาะคุณภาพต ่าในการ
ฝึกฝนจนถึงตอนนี้

นี่คือสิ่งที่ต้นหลิวคิดอยู่ในใจ

สิ่งที่ซือเฉิงทำที่ผ่านมา มันทำให้ทุกคนรู้สึกได้

ดวงตาของมู่ว่านเอ๋อ เริ่มเป็นสีแดง

โลกฝึกตนในปัจจุบัน

ทุกคนต่างเห็นแก่ตัว

มีคนใช้อำนาจตามอำเภอใจ

และยังมีอีกหลายคนที่ต้องการมีอายุขัยที่ยืนยาวขึ้น

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ทำทั้งหมด ก็เพื่อตัวเอง

แม้ว่าจะเป็นนาง นางก็มีความคิดเห็นแก่ตัวเล็กน้อยในการปรุง
ยา

นางไม่ได้บอกว่าสิ่งเหล่านี้ผิด

คนแบบซือเฉิงนั้น

มีน้อยเกินไป

หลู่ชางเฉินยิ้ม

นั่นคือหลังจากที่เขามาถึงโลกนี้

เขาเพิ่งได้เห็นคนที่มีจิตใจบริสุทธิ์เช่นนี้

แม้แต่เย่ชิวไป่ ผู้มีพรสวรรค์ด้านดาบ

หงหยิงผู้เกิดมาเป็นจักรพรรดินี

เสี่ยวเฮย ผู้มีกายเนื้อที่แข็งแกร่ง

หนิงเฉินซินผู้อุทิศตนเพื่อโลกใบนี้

หัวใจเต๋าทุกคน ยังไม่บริสุทธิ์เท่าซือเฉิง!

เมื่อ คิดถึงแรงใจของเขา

คิดถึงจิตใจที่มุ่งมั่นต่อครอบครัว

หัวใจที่ขาวสะอาดของเด็กคนนี้

หลู่ชางเฉิน จู่ๆ ก็คิดบางสิ่งขึ้นมา

ข้าอยากกลับไปโลกเก่า

กลับไปหาญาติและเพื่อนเก่าๆ ของข้า

อย่างไรก็ตาม เมื่อลองคิดดูดีๆ สิ่งต่างๆ เหล่านี้มันเป็นไปไม่ได้

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ หลู่ชางเฉิงอดไม่ได้ที่จะส่ายหัวพร้อมกับยิ้มแห้งๆ

ต้นไม้ นก และคนสองคนในศาลาเฉาถัง

ทั้งหมดต่างมองไปที่ซือเฉิง ซึ่งนั่งขัดสมาธิบนท้องฟ้าที่เต็มไป
ด้วยท้องฟ้าไร้ขอบเขตภายใต้ดวงดาว

น่ายกย่อง

คนแบบนี้น่ายกย่องที่สุด

หลู่ชางเฉินก็คิดแบบนั้นเช่นกัน และเขาต้องการช่วยซือเฉิงเติม
เต็มความฝันของเขา

หลู่ชางเฉินรับเขาเป็นศิษย์

ซือเซิงเป็นศิษย์ของเขา

เขาเป็นอาจารย์ของซือเฉิง

หลู่ชางเฉินมีภาระหน้าที่นี้

และมันยังเป็นภารกิจของระบบ!

“ช่างเป็นลูกกตัญญู…”

มู่ว่านเอ๋อที่อยู่ข้างๆ อดไม่ได้ที่จะผงะเมื่อได้ยินเรื่องนี้

ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าท่านลุงกำลังบ่น?

ซือเฉิงนั่งอยู่ใต้ดวงดาว

ล้อมรอบด้วยดวงดาว

เป็นเรื่องยาก ที่จะมองเห็นการมีอยู่ของซือเฉิงด้วยตาเปล่า

ในขณะนั้นเอง ในขอบเขตแห่งสวรรค์และมนุษย์ ดวงดาวปรากฏ
ขึ้นในความคิดของเขาทีละดวง

ดวงดาวเหล่านั้นสลัวและส่องแสงริบหลี่

ซิเฉิงกำลังใช้ทุกอย่างที่มี เพื่อฉายแสงดาวดวงน้อยเหล่านั้น

ให้ส่องประกายเจิดจ้า

ซือเฉิงกำลังถามตัวเอง

ดวงดาว?

พวกมันคืออะไรกันแน่?

พลังของมัน มาจากไหน และปล่อยออกมาอย่างไร?

ในทะเลแห่งสติ

ซือเฉิงกำลังเฝ้ามองดวงดาวอย่างเงียบๆ

แสงดาวที่พร่างพราย ส่องกระทบทะเลแห่งจิตสำนึกของเขาใน
ทุกหนทุกแห่ง

นี่คือความเกี่ยวข้อง

ดวงดาวเหล่านั้น ในทะเลแห่งจิตสำนึกของเขา ไม่ได้ถูกปฏิเสธ
โดยวิญญาณเขา และในทำนองเดียวกัน ทุกอย่างของดวงดาว
เกี่ยวข้องกับซือเฉิง

นี่คือการรวมตัว

เมื่อดวงดาวเหล่านี้ ปลดปล่อยพลังของพวกมัน ซือเฉิงรู้สึกว่า
แม้แต่ภูเขาและแม่น ้าที่รวมกัน ก็ไม่แข็งแกร่งเท่าตัวของเขาเอง

นี่มันแข็งแกร่งมากเลยนะ!?

และในตอนที่ดวงดาวกำลังร่วงหล่น พวกมันจะใช้ช่วงเวลา
สุดท้าย เพื่อเปล่งประกายเจิดจ้าอย่างงดงาม!

นั่นคือแสงดาวตกจากท้องฟ้า!

ซือเซิงหัวเราะ

ดูเหมือนเขาจะเข้าใจ

ดวงดาวคืออะไร?

พลังของดวงดาวมีอยู่ในรูปแบบใด?

มันมีอยู่ทุกที่

เหมือนที่บิดาดูแลเขาอย่างเงียบๆ

ให้ความอบอุ่นอย่างเงียบๆ

เมื่อรวมทุกอย่างแล้ว

เหมือนมือมารดา

โอบอุ่นทุกสิ่ง

ในตอนนี้ เขาก็นึกถึงบิดามารดาที่แก่เฒ่าของเขา

มือเหล่านั้นซึ่งเต็มไปด้วยหนังหนาๆ จากการทำฟาร์มและล่า
สัตว์

ในตอนนั้น

บิดาได้พบกับหมีบ้าคลั่งขณะออกล่าสัตว์ และท่านได้รับบาดเจ็บ
สาหัส

ที่ข้างเตียง บิดาปลอบเขาที่กำลังร้องไห้

ท่านกล่าวแบบนี้ “ไม่ต้องห่วง ข้าจะไม่จากเจ้าไป หลังจากนั้นข้า
จะกลายเป็นดาวและแขวนอยู่บนท้องฟ้า ถึงกลางคืนเมื่อใด ข้าจะยัง
เฝ้าดูเจ้าเติบโต”

ซือเฉิงแสดงรอยยิ้มเศร้า

เขาอาจเข้าใจแล้วว่าดวงดาวคืออะไร

ทันใดนั้น.

บนท้องฟ้า ที่เต็มไปด้วยดวงดาวนับไม่ถ้วน

ในตอนนี้เอง พวกมันทั้งหมดส่องแสงดาวลงมาที่ซือเฉิง เหมือนส
ปอตไลท์

ณ ตอนนี้.

ในตันเถียนแห่งท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว

ในตันเถียนที่ว่างเปล่า

ดวงดาวกำลังส่องแสงอย่างช้าๆ!