โทษที! ศิษย์ข้าคือมหาเทพ - บทที่ 295 คลื่นใต้น ้ำที่พลุ่งพล่ำน
ไม่มีใครคำดหวังว่ำสิ่งนี้จะเกิดขึ้น
หลังจำกเสนอรำคำประมูลเพียงไม่กี่ครั้ง
รำคำก็ดีดสูงขึ้นไปถึง สิบเอ็ดล้ำนหยวนจิงแล้ว
อำจกล่ำวได้ว่ำ ในกำรประมูลครั้งก่อนรำคำก็ไม่เคยสูงถึงขนำด
นี้
อย่ำลืม ที่นี่เป็นเพียงแค่เมืองชำบขอบของเขตแดนไร้พรมแดน
เท่ำนั้น?
ณ ตอนนี้ ผู้เชี่ยวชำญของนิกำยฉือเหยียนกัดฟันของเขำ
ครั้งนี้พวกเขำเดินทำงหลำยพันลี้ ตั้งใจมำที่เมืองหลงฉีเพื่อชิง
ตรำมำรอเวจีชิ้นนี้!
แต่ในตอนนี้ รำคำประมูลอำจกล่ำวได้ว่ำ เกินควำมคำดหมำย
ของพวกเขำไปมำก…
ในห้องของนิกำยฉือเหยียน
ชำยผู้หนึ่งสวมเสื้อคลุมสีด ำกล่ำวว่ำ: “ไม่ว่ำจะแพงแค่ไหน เรำ
จะต้องประมูลมันมำให้ได้ ผลประโยชน์ของสมบัติชิ้นนี้ เรำต้อง
ได้มำ”
เมื่อได้ยินสิ่งที่ชำยคนนั้นกล่ำว
ปรมำจำรย์ผู้ยิ่งใหญ่ของนิกำยฉือเหยียนก็สงบลง เขำมองดูชำย
ในชุดคลุมสีด ำ และกล่ำวด้วยควำมเคำรพ: “ข้ำเข้ำใจแล้ว”
ในไม่ช้ำ รำคำก็เพิ่มขึ้นมำอีก
“สิบสองล้ำนหยวนจิง!”
สิบสองล้ำนหยวนจิง!
โอ้แม่เจ้ำ….เพิ่มอีกหนึ่งล้ำนหยวนโดยตรง!
ข้ำเกรงว่ำ.
รำคำของตรำมำรอเวจีนี้ น่ำจะเกิน สิบห้ำล้ำนหยวนจิง
ปรมำจำรย์ผู้ยิ่งใหญ่ของส ำนักเซ่ำฮัว มองไปในทิศทำงของ
นิกำยฉือเหยียน เขำขมวดคิ้วเล็กน้อยและกล่ำวอย่ำงสงสัย:
“รำกฐำนของนิกำยฉือเหยียน ไม่ควรแข็งแกร่งเช่นนี้”
“ส ำหรับนิกำยฉือเหยียน สิบสองล้ำนหยวนจิง มันต้องใช้
ทรัพยำกรจ ำนวนมำก พวกเขำไม่น่ำจะมีเงินกว่ำนี้?”
“เพียงแค่รำคำประมูล สิบสองล้ำนหยวนจิง ก็กล่ำวได้ว่ำ มันน่ำ
เจ็บถึงกล้ำมเนื้อและกระดูกของนิกำยฉือเหยียนแล้ว!”
นิกำยหรือตระกูลทั่วๆ ไป
สภำพคล่องที่มีอยู่จริงๆ แล้ว มันน้อยกว่ำที่ผู้คนทั่วไปคิดมำก
ถ้ำพูดถึงกำรใช้เงินสิบสองล้ำนหยวนจิง
แม้แต่กองก ำลังระดับหนึ่งอย่ำงนิกำยฉือเหยียน ก็ต้องมีกำรใช้
ทรัพยำกรมำกมำย!
เป็นไปได้ยำก ที่เอำเงินจ ำนวนนี้ออกมำได้ง่ำยๆ!
ต้องมีใครหรืออะไรสักอย่ำงในนิกำยฉือเหยียน ที่ต้องกำรตรำ
มำรอเวจีนี้แน่นอน แต่จุดประสงค์ของมันคืออะไรล่ะ?
ปรมำจำรย์ผู้ยิ่งใหญ่ของส ำนักเซ่ำฮัวไม่สำมำรถเข้ำใจได้
ในขณะที่พวกเขำก ำลังคิดอยู่ เสียงปลอมๆ ของเย่ชิวไป่ก็เพิ่ม
รำคำโดยไม่ลังเล
“สิบสี่ล้ำนหยวนจิง!”
สีหน้ำของทุกคนเปลี่ยนไปด้วยควำมตกใจ!
สุดยอด….ขึ้นรำคำโดยตรงสองล้ำนเลย!
ที่ส ำคัญ น ้ำเสียงยังคงสงบแม้จะพูดถึงเงินสิบสี่ล้ำน!
ไม่ว่ำจะเป็นส ำนักเซ่ำฮัว หรือนิกำยฉือเหยียน กำรแสดงออก
ของพวกเขำก็เปลี่ยนไป
ตงเสี่ยวฉินบนเวทีก็มองดูห้องพิเศษม่วงทองอย่ำงลึกซึ้งเช่นกัน
พวกเขำใช้เลห์เหลี่ยมบำงอย่ำง…
อันที่จริง นี่เป็นแผนกำรที่เย่ชิวไป่ใช้ในกำรประมูลครั้งนี้จริงๆ
เดิมทีพวกเขำที่อยู่ในห้องพิเศษม่วงทองบนชั้นสำม
อีกฝ่ำยไม่รู้ว่ำใครอยู่ในห้องอย่ำงแน่นอน ทุกคนต้องคิดแค่ว่ำ
คนที่อยู่ในห้องพิเศษม่วงทองที่ครอบครองค ำสั่งม่วงทองนั้น ต้องไม่
ธรรมดำแน่ๆ!
และถ้ำเจ้ำขึ้นรำคำสูงมำกทุกครั้ง มันมีแต่จะท ำให้คนอื่นคิดว่ำ
เจ้ำช่ำงกล้ำ!
เจ้ำก ำลังท ำให้แขกผู้มีเกียติในห้องพิเศษเกิดควำมไม่พอใจ
และที่ส ำคัญ
เย่ชิวไป่ท ำให้ทุกคนคิดว่ำ เขำมีทรัพยำกรทำงกำรเงินที่
แข็งแกร่งมำก และไม่ได้จริงจังกับสิ่งเหล่ำนี้เลย!
ด้วยวิธีนี้ เขำจะได้รับตรำมำรอเวจีได้ง่ำยขึ้น
ในไม่ช้ำ อย่ำงที่คำดไว้
หลังจำกชั่งน ้ำหนักข้อดีและข้อเสียแล้ว ส ำนักเซ่ำฮัวก็แค่นเสียง
ย่ำงเย็นชำ และกล่ำวว่ำ “ขอแสดงควำมยินดีกับผู้อำวุโสในห้องพิเศษ
ม่วงทอง ข้ำส ำนักเซ่ำฮัว ขอถอนตัว!”
สิบสี่ล้ำนหยวนจิง
แม้ว่ำส ำนักเซ่ำฮัวจะยังมีทุนให้ประมูลต่อ
อย่ำงไรก็ตำม มันก็มีจ ำกัดมำก!
ในเมื่อคู่ต่อสู้มั่นใจมำก ฝ่ำยนั้นเสนอมำทีละสองล้ำนหยวนจิง
แสดงว่ำเขำก็ต้องมีเงินมำกกว่ำนี้อย่ำงแน่นอน!
หำกกำรประมูลครั้งแรกไม่ได้ใช้เงินจ ำนวนมำกเพื่อซื้อโอสถทั้งสี่
เม็ด บำงทีส ำนักเซ่ำฮัวอำจจะยังมีควำมหวังที่จะสู้ต่อ!
แต่ตอนนี้.
ส ำนักเซ่ำฮัวถูกตัดสิทธิ์อย่ำงเห็นได้ชัด…
ในห้องของนิกำยฉือเหยียน กำรแสดงออกของปรมำจำรย์ผู้
ยิ่งใหญ่นิกำยฉือเหยียนเปลี่ยนไปเล็กน้อย
“เก๋อเซี่ย สิบสี่ล้ำนนั้นรำคำนี้มำกกว่ำหยวนจิงที่เรำน ำมำ
ในตอนนี้”
ร่ำงในชุดคลุมสีด ำพยักหน้ำ เงยหน้ำขึ้น และมองลึกไปที่ห้อง
พิเศษม่วงทอง ดวงตำของเขำเพ่งมอง
ดูเหมือนเขำต้องกำรดูว่ำ ผู้ใดในห้องที่ก ำลังต่อสู้กับพวกเขำอยู่!
“ลืมมันซะเถอะ ปล่อยให้ตรำมำรอเวจีนี้อยู่ในมือพวกเขำสักพัก
ก็แล้วกัน”
“เจ้ำลองสืบดูซิ ว่ำผู้ใดที่ได้ของชิ้นนี้ไป”
ดวงตำของปรมำจำรย์ผู้ยิ่งใหญ่นิกำยฉือเหยียนหดตัวลง
เล็กน้อย
“เก๋อเซี่ย ท่ำนหมำยถึง…?”
ชำยในชุดคลุมสีด ำกล่ำวด้วยน ้ำเสียงจริงจัง “แท้จริงแล้ว ตรำ
มำรอเวจีนี้มีควำมส ำคัญอย่ำงยิ่งส ำหรับเรำ และเรำต้องได้รับมันมำ
ไม่ว่ำด้วยวิธีใดก็ตำม!”
“แต่… อีกฝ่ำยคือ ผู้ที่เป็นเจ้ำของตรำค ำสั่งม่วงทอง!”
ตรำค ำสั่งม่วงทอง!
หอกำรค้ำเสินหยิง ได้ออกเหรียญตรำนี้เพียงสำมเหรียญเท่ำนั้น!
แม้แต่จักรพรรดิแห่งรำชวงศ์ไร้ขอบเขต ก็ยังไม่มีสิทธิ์ได้รับตรำ
นี้
จะเห็นได้ว่ำ ตรำค ำสั่งม่วงทองนี้ส ำคัญขนำดไหน!
ในเวลำเดียวกัน คนที่ครอบครองตรำค ำสั่งม่วงทองจะทรงพลัง
ขนำดไหน?
“แล้วไง”
ร่ำงของชำยชุดด ำปรำกฎปรำณชั่วร้ำยสีด ำออกมำอย่ำงแผ่ว
เบำ
ปรมำจำรย์นิกำยฉือเหยียนที่อยู่ด้ำนข้ำง เขำสำมำรถสัมผัสได้
ถึงปรำณชั่วร้ำยสีด ำและถอยหลังไปครึ่งก้ำว
เขำท ำได้เพียงปล่อยปรำณจิตวิญญำณ ออกมำป้องกันปรำณ
ชั่วร้ำยสีด ำนี้ได้เท่ำนั้น
“ใครก็ตำมที่ต่อต้ำนเรำ และขัดขวำงแผนกำรของเรำ จะต้องถูก
ก ำจัดให้สิ้นซำก!”
“ไม่มีอะไรให้พูดถึง…ครอบครองตรำค ำสั่งม่วงทองเหรอ? แล้วไง
ล่ะ…” ชำยชุดด ำกระซิบกับตัวเองเบำๆ
แน่นอนว่ำประโยคหลังสุด ปรมำจำรย์นิกำยฉือเหยียนย่อมไม่ได้
ยิน
แต่อย่ำงไรก็ตำม เนื่องจำกคนที่อยู่ตรงหน้ำเขำกล่ำวแบบนี้
ปรมำจำรย์นิกำยฉือเหยียนจึงได้แต่นิ่งเงียบไว้
ท้ำยที่สุดแล้ว นิกำยฉือเหยียนไม่สำมำรถคัดค้ำนชำยผู้นี้ได้!
…
ตงเสี่ยวฉินมองไปรอบๆ แต่ดวงตำของนำงยังคงจดจ่ออยู่ที่ห้อง
ทั้งสำมบนชั้นสอง
“รำคำประมูลล่ำสุด สิบสี่ล้ำนหยวนจิง มีใครต้องกำรเพิ่มรำคำ
หรือไม่?”
เมื่อไม่เห็นใครกล่ำวอะไร ตงเสี่ยวฉินก็เคำะค้อนไม้เล็กๆ ในมือ
ของนำง
จนถึงครั้งที่สำม
ตงเสี่ยวฉินยิ้มและกล่ำวว่ำ: “ขอแสดงควำมยินดีกับแขกผู้มี
เกียรติของห้องพิเศษม่วงทองด้วย ที่ได้รับตรำมำรอเวจีชิ้นนี้!”
“นอกจำกนี้ ข้ำอยำกจะเตือนทุกท่ำนว่ำ หำกมีกำรสังหำรและชิง
ทรัพย์ด้ำนนอก พวกเขำจะถูกขึ้นบัญชีด ำโดยหอกำรค้ำเสอนหยิง
ของเรำ”
“ แน่นอน ถ้ำอยู่นอกสำยตำของหอกำรค้ำเสินหยิงแล้วละก็ ท่ำน
ท ำอะไรก็ได้ตำมที่ท่ำนต้องกำร”
ทันทีที่ค ำกล่ำวเหล่ำนี้จบลง
มันก็หมำยควำมว่ำ งำนประมูลได้สิ้นสุดลงอย่ำงเป็นทำงกำรแล้ว
ผู้คนจำกกองก ำลังต่ำงๆ ก็ออกจำกสถำนที่ประมูลทีละคน
เช่นกัน
และแน่นอน.
ยังมีคนที่นั่งอยู่กับที่ เพรำะต้องกำรทรำบว่ำ ผู้ที่อยู่ในห้องพิเศษ
คือใคร!
ในห้องของนิกำยฉือเหยียน ชำยในชุดคลุมสีด ำกล่ำวว่ำ: “เจ้ำ
เตรียมตัวให้พร้อมล่ะ”
หลังจำกกล่ำวจบ ชำยในชุดคลุมสีด ำก็หำยตัวไป
ปรมำจำรย์ส ำนักเซ่ำฮัวถอนหำยใจ สุดท้ำยแล้ว เขำก็ยังได้
โอสถอันทรงพลังมำสี่เม็ด
เขำอยำกรู้จริงๆ ว่ำใครคือผู้ได้รับตรำค ำสั่งม่วงทองกันแน่? แต่
หลังจำกคิดถึงเรื่องนี้ดีๆ แล้ว เขำก็ตัดสินใจกลับไป
ปรมำจำรย์ส ำนักเซ่ำฮัวส่ำยหัว คนเช่นนี้เขำคงไม่ปรำกฏตัว
ออกมำง่ำยๆ
ส่วนนิกำยหำนหลิงล่ะ?
พวกนำงจำกไปนำนแล้ว
เย่ชิวไป่ทั้งสำมคน ก็เดินออกมำจำกประตูอีกด้ำนของห้องพิเศษ
แล้ว
ประตูนี้สำมำรถน ำไปสู่ห้องรับรองหลักของหอกำรค้ำเสินหยิงได้
โดยตรง
ห้องรับรองนี้ เป็นห้องรับรองพิเศษ และยังสำมำรถใช้เป็นที่ท ำ
กำรซื้อขำยอย่ำงลับๆ ได้อีกด้วย
เมื่อเย่ชอวไป่ทั้งสำมมำที่ห้องรับรอง
ตงเสี่ยวฉิน และเจี้ยนเหลียนเฉิง ก็ก ำลังรออยู่ที่นี่แล้ว
เมื่อทั้งสองเห็นเย่ชิวไป่ทั้งสำมคนมำถึง
เจี้ยนเหลียนเฉิงลืมตำขึ้นมำ และมองดูทั้งสำมคนเล็กน้อย
แต่สุดท้ำย เขำก็จับตำดูแค่เย่ชิวไป่
“เป็นต้นกล้ำดำบที่เยี่ยมจริงๆ” เจี้ยนเหลียนเฉิงกล่ำวพร้อมกับ
พยักหน้ำเล็กน้อย
ตงเสี่ยวฉินก้ำวไปข้ำงหน้ำ หยิบกล่องสองกล่องออกมำด้วย
รอยยิ้มแล้วกล่ำวว่ำ “สินค้ำประมูลทั้งหมดของเจ้ำอยู่ที่นี่”
เย่ชิวไป่รับมันด้วยรอยยิ้มแล้วกล่ำวว่ำ “ข้ำต้องขอบคุณมำก
คุณหนูตง”
ตงเสี่ยวฉินหัวเรำะปิดปำกแล้วยิ้มเบำๆ: “ไม่เป็นไร มันเป็นเพียง
กำรลงทุนของหอกำรค้ำเสินหยิงในตัวพวกเจ้ำ”
เย่ชิวไป่พยักหน้ำและกล่ำวว่ำ “สิบสี่ล้ำนหยวนจิง ข้ำจะแลกมัน
กับสมบัติได้ไหม?”
ตงเสี่ยวฉินตกใจเล็กน้อย “ไม่จ ำเป็นต้องรีบขนำดนั้น”
อย่ำงไรก็ตำม เสียงนั้นยังไม่สิ้นสุด
ขวดหยกอีกขวด ก็ปรำกฏขึ้นในมือของเย่ชิวไป่…
ป.ล. วันนี้ช้ำหน่อยนะครับ พอดีไปหำหมอมำ อำจลงอีกทีดึกๆ
หรือพรุ่งนี้เช้ำ ขอบคุณครับ
YOU MAY ALSO LIKE
