โทษที! ศิษย์ข้าคือมหาเทพ - บทที่ 368 โกวเซิน?

หลู่ฉางเซินได้ติดตามตำแหน่งของทั้งสามกองกำลัง ผ่านการ
ตามรอยของวิญญาณของผู้นำทั้งสามคน

ที่แรก

คือกองกำลังที่อยู่ใกล้ที่สุด นิกายหานหลิง!

นิกายหานหลิงตั้งอยู่บนทุ่งน ้าแข็ง

เมื่อหลู่ฉางเซินมาถึงที่นี่ เขามองเห็นได้เพียงทุ่งน ้าแข็งที่ไม่มีที่
สิ้นสุด

อุณหภูมิอยู่ที่ศูนย์สัมบูรณ์

ทางเข้านิกายอยู่ไหน?

ทำไมข้าไม่เห็นทางเข้าผายลมอะไรอยู่ที่นี่?

หรือว่า…

แม้จะไม่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าหลู่ฉางเซินจะไม่รู้สึกถึงความ
ผิดปกติที่นี่

“ซ่อนนิกายด้วยค่ายกล?”

หลู่ฉางเซินแตะคางของเขาแล้วกล่าวว่า: “วิธีนี้ใช้ได้ เมื่อถึงเวลา
ข้าสามารถกลับไปแล้วสร้างค่อยกลเพื่อซ่อนศาลาเฉาถังได้”

“แต่ค่ายกลนี้ไม่เงอะงะเกินไปสักหน่อยงั้นเหรอ?”

หลังจากสังเกตมาสักพักแล้ว หลู่ฉางเซินรีบส่ายหัว

“ไม่ ไม่ ไม่ นิสัยเก่าๆ มันเกิดขึ้นอีกแล้ว ข้าต้องรีบทำธุระสิ”

ถ้าเขามัวแต่ช้า ผู้คนในนั้นก็จะวิ่งหนีไปได้

แม้ว่าเขาจะติดตามหาได้ แต่มันก็ต้องใช้เวลาและความพยายาม
พอสมควร!

หลู่ฉางเซินไม่ต้องการอยู่ที่นี่นานเกินไป

เขาต้องกลับไปสอนบทเรียนให้กับไอ้เด็กเวรเย่ชิวไป่!

ไม่อย่างนั้น เกรงว่าเจ้าจะเย่อหยิ่งและซนมากขึ้นเรื่อยๆ

และสิ่งที่สำคัญที่สุดคือ

เขากลัวข้าน้อยลงเรื่อยๆ!

สิ่งนี้ข้ายอมไม่ได้!

ไม่อย่างนั้น ในอนาคตมันจะไม่ง่ายในการจัดการไอ้เด็กเวรนี่

เมื่อคิดเรื่องนี้จบแล้ว

หลู่ฉางเซินไม่ลังเลอีกต่อไป เขายื่นมือออกมาแล้วคว้าอากาศ
ทางด้านหน้า

กายเนื้อของหลู่ฉางเซินปล่อยพลังอันมหาศาลออกมา!

มิติพื้นที่ว่างเปล่าที่ถูกมือของเขากำไว้เริ่มแตกร้าว

แกร็ก! ! !

ในช่วงเวลานี้

เหมือนความมิติว่างเปล่ากำลังจะแตกสลาย!

แผ่นน ้าแข็งทั้งหมดแตกกระจาย!

ท้องฟ้าดูเหมือนจะถล่มลงมา!

มิติพื้นที่ด้านหน้าหลู่ฉางเซินเต็มไปด้วยรอยแตกร้าว

มิติพื้นที่ปั่นป่วนไหลซึมออกมาจากรอยแตก

และค่ายกลที่อยู่ตรงหน้าทั้งหมด

ตอนนี้ก็พังทลายลงสิ้นเชิง!

ประตูนิกายที่แท้จริงถูกเปิดเผย

นิกายหานหลิงปรากฏออกมาแล้ว!

ในช่วงเวลานี้

หญิงสาวที่แข็งแกร่งหลายคนในขอบเขตภวังค์เทพ ล้วนมีสีหน้า
หวาดกลัวปรากฏตัวขึ้นในดวงตาทั้งหมด

พวกนางกล่าวด้วยความตกใจและโกรธ “เก๋อเซี่ย ท่านเป็นใคร
ทำไมท่านถึงมารุกรานนิกายหานหลิงของเรา!”

เมื่อไปที่ผู้แข็งแกร่งที่ปรากฏตัวอย่างกะทันหัน

พวกนางต่างก็หวาดกลัวกับความแข็งแกร่งของหลู่ฉางเซิน

เขาเป็นผู้เชี่ยวชาญที่มาจากไหนกันแน่?

เขาใช้เพียงแค่มือเดียว เขาก็สามารถบดขยี้ค่ายกลปกปิดชั้น
ยอดของนิกายได้ ?

แต่หลู่ฉางเซินไม่ได้กล่าวเรื่องไร้สาระสิ่งใด

เขาประสานนิ้วเข้าด้วยกันแล้วชี้นิ้วดาบออกมา

ในไม่ช้า ปราณดาบก็พุ่งออกไป!

เจตจำนงดาบแทงทะลุคิ้วของผู้อาวุโสนิกายหานหลิงขอบเขต
ภวังค์เทพเหล่านี้ทันที!

เมื่อเห็นฉากนี้ ทุกคนหวาดกลัวมากจนวิญญาณแทบจะหลุด
ลอย!

ใช้เวลาไม่นาน หลู่ฉางเซินก็จัดการพวกนางตรงจุดนี้ได้ทั้งหมด

เขาก้าวไปข้างหน้า

แล้วหายตัวไปทันที

เขาปรากฏตัวอีกทีในพื้นที่ห่างไกลของนิกายหานหลิง

ตรงจุดนี้ มีหญิงชราผู้หนึ่งถือไม้เท้าอยู่ที่ด้านล่าง นางเงยหน้า
ขึ้นและมองดูหลู่ฉางเซินด้วยใบหน้าที่เคร่งขรึม

รอบๆ ตัวหญิงชรา

ศิษย์หญิงสาวนิกายหานหลิงนับไม่ถ้วนล้วนตัวสั่นด้วยความ
หวาดกลัว

หญิงชราไม่ได้กล่าวเรื่องไร้สาระและตะโกนด้วยเสียงสูง “สร้าง
ค่ายกลเชื่อมโยง!”

ในเวลาเพียงไม่นาน

ศิษย์นิกายหานหลิงจำนวนนับไม่ถ้วน พวกนางรวบรวมความ
แข็งแกร่งของตนเองไว้ในร่างของหญิงชราผู้นี้

หญิงชรายกไม้เท้าในมือขึ้นสูง

ออร่าของน ้าแข็งแผ่ออกมาจากด้านบนของไม้เท้าไปยังบริเวณ
โดยรอบ!

ชั้นของน ้าแข็งได้ถูกสร้างขึ้น ครอบหญิงชราและศิษย์ของนิกาย
ไว้เหมือนโดมน ้าแข็ง

แต่หลู่ฉางเซินไม่ได้สนใจในสิ่งนี้เลย

ราวกับว่าเพิกเฉยต่อค่ายป้องกันของนิกายนี้

และยังเพิกเฉยต่อหญิงชราขอบเขตรวบรวมเต๋าผู้นี้ด้วย

เขาแบมือออก

ทันใดนั้น รอบๆ ตัวของหลู่ฉางเซิน

กฎแห่งดาบหมุนตัวอยู่รอบๆ เหมือนพายุ!

พายุดาบพัดกวาดล้างนิกายหานหลิงทั้งหมด!

เมื่อเห็นฉากนี้สิ

ใบหน้าเหี่ยวย่นของหญิงชราแสดงถึงความสิ้นหวัง

ผู้นำนิกายรุกรานบุคคลที่ทรงพลังเช่นนี้ได้ยังไง?

หญิงชราคิดถึงแค่ตรงนี้

หลังจากนั้น…ไม่มีหลังจากนั้นอีก

ทั่วทั้งนิกายหานหลิงถูกพัดพาหายไปโดยพายุกฎแห่งดาบ!

ไม่มีการกรีดร้องใดๆ

ลูกศิษย์ทุกคน รวมทั้งหญิงชราผู้นี้ด้วย

พวกนางทั้งหมดถูกพายุกวาดล้างจนสลายกลายเป็นผงโดยตรง!

นิกายหานหลิงทั้งหมด ถูกลดระดับลงจนเหลือความว่างเปล่า

แต่หลู่ฉางเซินก็ยังไม่ยอมหยุด

เขาลอยอยู่กลางอากาศใบหน้าไร้ความรู้สึก

เขาเอื้อมมือออกไป แล้วกดมันลงมาเบา ๆ

แผ่นน ้าแข็งทั้งหมดแตกเป็นเสี่ยงๆ!

ปล่องหลุมขนาดใหญ่ก่อตัวขึ้นใต้แผ่นน ้าแข็ง!

น ้าแข็งกลายเป็นน ้าแล้วเทลงไปในหลุมจนกลายเป็นทะเลสาบ

จากนี้ไป…

ทุ่งน ้าแข็งที่นิกายหานหลิงตั้งอยู่จะไม่มีอยู่อีกต่อไป

ตรงจุดนี้…มันเป็นเพียงทะเลสาบ…

หลู่ฉางเซินทำลายทุกอย่าง ลบนิกายหานหลิงออกจากโลกนี้จน
ไม่เหลือร่องรอยให้ผู้ใดเห็นอีกเลย

หลู่ฉางเซินปัดมือไปมาแล้วเคลื่อนไหว

เขาหายไปจากจุดนี้ทันที

…

ฉากเดียวกันนี้

ปรากฏที่ประตูสำนักเฉียนเหมินเช่นกัน

สำนักงานใหญ่ของสำนักเฉียนเหมินดูมีอำนาจเหนือกว่ามาก

ยอดเขาเปรียบเสมือนหอกที่ตั้งตรง!

ตั้งตระหง่านอยู่ระหว่างสวรรค์และปฐพี

เมื่อหลู่ฉางเซินมาถึงที่นี่

เขายังคงล้างสังหารเหล่าศิษย์ที่นี่จนหมด

ขณะเดียวกันภูเขาลูกนี้ที่รูปร่างเหมือนหอก

มันก็ถูกหลู่ฉางเซินดึงขึ้นมาอย่างรุนแรง

หลังจากเขาดึงขึ้นมาแล้ว

มันก็ถูกเสียบโดยกลับหัวลงไปในพื้น!

เขาปัดมือ เอียงศีรษะแล้วกล่าวว่า “ทำแบบนี้ มันไม่ผิดศีลธรรม
ใช่ไหม?”

มันเหมือนกับการจุดธูปบนหลุมศพของผู้อื่น!

ช่างมัน…ลืมมันซะ

เมื่อเสร็จสิ้นการกวาดล้างจุดนี้แล้ว

หลู่ฉางเซินก็หายตัวไปจากที่นี่อีกครั้ง

เขาโผล่มาไปที่นิกายผาซวนหมิงทันที

…

มู่ฟู่เฉิงซึ่งยังคงอยู่ในนิกายดาบดาวตก เขากำลังฟังรายงานจาก
ผู้บัญชาการองครักษ์เกราะเงิน

ดวงตาเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจอยู่เสมอ

ช่างเก่งโคตรๆ!

แม่งเจ๋งมาก!

แน่นอน

มู่ฟู่เฉิงไม่ได้ชมเรื่องความแข็งแกร่งของหลู่ฉางเซิน

แต่เขาชื่นชมในสิ่งหลู่ฉางเซินได้ทำ

หลู่ฉางเซินไม่เพียงแค่ตัดหญ้าและถอนรากออกเท่านั้น

เขายังทำทุกสิ่งเช่น การทำลายศพและการกำจัดร่องรอยด้วย!

สิ่งที่เขาทำนั้น…

มันช่างถูกจริตกับรสนิยมของเขาจริงๆ!

แม้แต่เต่าหัวหดที่ประกาศตัวเองเองอย่างมู่ฟู่เฉิง เขายังไม่
สามารถคิดถึงวิธีการอันชาญฉลาดเหล่านี้ได้เลย!

หลังจากนั้น

มู่ฟู่เฉิงจู่ๆ ก็นึกถึงบางสิ่งบางอย่างได้

เขามองไปที่ผู้บัญชาองครักษ์เกราะเงินและชายชราแล้วกล่าวว่า
“จำไว้ว่า เรื่องที่เกี่ยวข้องกับผู้อาวุโสผู้นี้จะต้องถูกปิดข่าวโดย
สิ้นเชิง!”

“ปิดข่าว?” ชายชราขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า “เป็นไปได้
อย่างไรที่จะปิดกั้นข่าวเรื่องใหญ่เช่นนี้?”

ท้ายที่สุดแล้ว กองกำลังระดับชั้นหนึ่งทั้งสามกองกำลัง ต่างก็ถูก
กำจัดออกจากเขตแดนนี้โดยตรง

เรื่องนี้มันใหญ่เกินไปแล้ว!

เป็นไปไม่ได้ ที่จะไม่ดึงดูดความสนใจของผู้อื่น

มู่ฟู่เฉิงคิดอยู่พักหนึ่งแล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ไม่ใช่ว่าชนเผ่าชั่ว
ร้ายนอกเขตแดนกำลังบุกรุกอยู่ไม่ใช่เหรอ? เราก็โยนความผิดนี้ไปที่
หัวพวกมันกันเถอะ”

“ด้วยสิ่งนี้ มันสามารถเตือนกองกำลังอื่นๆ ในเขตแดนนี้ได้ว่า
บรรพบุรุษของพวกเขา ได้เสียสละชีวิตของพวกเขา จนทำให้เรามี
ความสงบสุขจนมาถึงปัจุบัญนี้ได้อย่างไร!”

ชายชราพยักหน้าแล้วกล่าวว่า ตกลง แล้วตัวฝ่าบาทล่ะ ท่านจะ
ทำอะไรต่อไป?”

มู่ฟู่เฉิงโบกมือแล้วขัดจังหวะ “ข้าจะอยู่ที่นี่ ข้าจะบอกเขาด้วย
ตนเอง!”

ชายชราและผู้บัญชาการองครักษ์เกราะเงินพยักหน้าและหายตัว
ไปทันที

ข่าวแบบนี้ต้องรีบปิดกั้นให้เร็วที่สุด

เมื่อได้ยินสิ่งที่มู่ฟู่เฉิงกล่าว

เจี้ยนหวู่เฟองก็เลือกเช่นเดียวกัน

ปิดกั้นข่าวนี้!

…

ในตอนนี้เอง

หลู่ฉางเซินกำลังนั่งอยู่บนที่ราบเรียบ

ณ จุดนี้

ครั้งหนึ่งมันเคยเป็นหน้าผา

แต่ถ้ามีคนเห็นต้องไม่เชื่ออย่างแน่นอน

กองกำลังชั้นหนึ่งเคยตั้งอยู่ที่นี่!

จุดนี้คือนิกายผาซวนหมิง!

หลู่ฉางเซินมองไปที่แผงระบบที่หายไปนาน ซึ่งมันกำลังปรากฏ
อยู่ตรงหน้าเขา

ด้วยสิ่งนี้ มันทำให้เขามีอาการปวดหัวเล็กน้อย

【โฮสต์เริ่มภารกิจ โปรดไปที่ภูเขาดาวตกเพื่อรับศิษย์】

【ชื่อ: มู่ฟู่เฉิง】

【ความสามารถพิเศษ: ระดับ SSS】

【คุณสมบัติ: คุณสมบัติสำหรับการเป็นจักรพรรดิ ปรมาจารย์
ยันต์ โกวเซิน】

ปรมาจารย์ยันต์ แสดงว่าเขาสามารถเข้าใจเรื่องเกี่ยวกับยันต์ได้
อย่างง่ายดาย

แต่โกวเซินล่ะ?
(苟 gǒu แปลตรงตัว ประมาท ละเลย เหลาะแหละ 神 Shén เทพ
หรือสิ่งศักดิ์สิทธิ์ แต่ในที่นี้เป็นการเล่นคำเมื่อรวมกันจะกลายเป็นคำ
ที่มีความหมายประมาณว่า เทพที่ไม่ประมาท หรือ เทพเต่าหัวหด ซึ่ง

มันจะเข้ากับนิสัยของมู่ฟู่เฉิง ที่ขี้ขลาด ไม่ประมาท ชอบแบบ
ปลอดภัยไว้ก่อน อะไรแบบนี้ครับ)

มันคืออะไร?

หลู่ฉางเซินสัมผัสหัวของเขา และทันใดนั้นก็รู้สึกว่าโลกไม่
สวยงามอีกต่อไป…

ศิษย์ไม่กี่คนนี้ก็เพียงพอแล้วสำหรับเขา

แต่นี่ ระบบยังยัดเยียดให้เขาอีกคนหนึ่ง…