โทษที! ศิษย์ข้าคือมหาเทพ - บทที่ 404 ต ำหนักอ๋องหลินหลง!
“หือ? ค่ำยกลถูกเปิดใช้งำน?”
หลู่ฉำงเซิงที่ก ำลังนอนบนเก้ำอี้ไม้…ลืมตำขึ้นมำและมองไปบน ท้องฟ้ำ ดวงตำของเขำดูเหมือนจะทอดยำวไปสู่ควำมว่ำงเปล่ำอันไม่ มีที่สิ้นสุด
“ดูเหมือนว่ำผลของค่ำยกลสี่ดำบนี้ค่อนข้ำงดี แต่ก็ยังต้อง ปรับปรุงอีกสักหน่อย”
แรกเริ่มเดิมที ค่ำยกลสี่ดำบที่วำงโดยหลู่ฉำงเซินนั้น เขำใช้วิธี ซ้อนค่ำยกลสี่อย่ำงพร้อมกัน เพื่อให้ผลกระทบของมันทับซ้อนกันไป มำ ให้ค่ำยกลทั้งสี่เติมช่องว่ำงของค่ำยกลของกันและกัน จนมัน แข็งแกร่งมำกยิ่งขึ้น
แต่ในตอนนี้เหมือนว่ำในค่ำยกลยังมีช่องว่ำงอยู่ มันยังไม่ สมบูรณ์แบบ
ทั้งหมดนี้ดูได้จำกยังมีคนหนีไปได้ นี่ยังไม่ใช่ผลลัพธ์ที่หลู่ฉำง เซินต้องกำร
มันไม่เป็นไปตำมควำมคำดหวังของเขำ!
เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ เดิมทีหลู่ฉำงเซินก็อยำกจะลุกขึ้น…
เขำวำงมือบนที่วำงแขน หลังจำกแผ่นหลังเขำหลุดจำกเก้ำอี้ไม้ ไปแล้ว พอก ำลังจะลุกขึ้น เขำก็ลังเลอยู่พักหนึ่ง
“อือ…วันนี้อำกำศดี ข้ำคิดว่ำ นอนต่ออีกสักหน่อยดีกว่ำ”
พอคิดได้แล้ว หลู่ฉำงเซินจึงล้มตัวลงนอนอีกครั้ง
หลิวซื่อหลูที่อยู่ด้ำนข้ำงมองดูฉำกนี้และอดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่ำงขม ขื่น
ข้ำไม่รู้ว่ำเขำบ่มเพำะยังไงจริงๆ?
ด้วยบุคลิกที่ขี้เกียจเช่นนี้ ท ำไมเขำจึงแข็งแกร่งรำวกับสัตว์ ประหลำด…
หลิวซื่อหลูถอนหำยใจ พลำงมองดูฐำนบ่มเพำะของเขำเอง
ควำมแข็งแกร่งของข้ำ ไม่ดีเท่ำนิ้วเดียวของเขำ…
จู่ๆ หลิวซื่อหลูก็ควำมรู้สึกหดหู่ขึ้นมำอย่ำงช่วยไม่ได้
เฮ้อ…ลืมไปเถอะ
ข้ำแค่บ่มเพำะให้มำกขึ้น…
เนื่องจำกพรสวรรค์ของข้ำยังไม่เพียงพอ ดังนั้นข้ำต้องท ำงำน หนัก เพื่อให้แข็งแกร่งกว่ำนี้!
ถ้ำข้ำไม่ท ำงำนหนัก แล้วข้ำจะไล่ตำมศัตรูหรือไปถึงขอบเขตใน ต ำนำนได้ไหมล่ะ?
ส่วนเรื่องกำรเชิญหลู่ฉำงเซินล่ะ?
หลังจำกอยู่กับเขำมำเป็นเวลำนำน หลิวซื่อหลูก็บรรลุถึงบำง เรื่องแล้ว
กำรใช้วิธีธรรมดำ มันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะชักชวนเขำ ท้ำยที่สุด แล้ว เขำแข็งแกร่งมำก
เอำล่ะ…แค่สร้ำงควำมสัมพันธ์ที่ดีกับเขำก็เพียงพอแล้ว
…
เขตแดนไร้ขอบเขต
ต ำหนักของอ๋องหลินหลง
เป็นต ำหนักที่เขำได้รับมำจำกจักรพรรดิคนก่อน
ที่ผ่ำนมำ อ๋องหลินหลงได้สร้ำงคุณูปกำรอันยิ่งใหญ่ให้กับ รำชวงศ์ไร้ขอบเขต!
ชื่อเสียงภำยในรำชวงศ์ของเขำนั้นสูงมำก
ณ ตอนนี้…
มีชำยหนุ่มรูปงำมผิวขำวเดินทำงมำยังต ำหนักอ๋องหลินหลง
ทหำรองครักษ์หน้ำต ำหนักมองดูชำยคนนั้น เขำขวำงหอก แล้ว ตะโกนอย่ำงจริงจัง “ต ำหนักท่ำนอ๋อง ห้ำมเข้ำไปโดยไม่ได้รับ อนุญำต!”
ชำยหนุ่มรูปงำมเงยหน้ำขึ้นและมองไปที่ทหำรองครักษ์
ในสำยตำของเขำ ดูเหมือนจะมีวังวน!
ในวังวน มีอำกำศสีด ำล้อมรอบ!
เหมือนกับมีวิญญำณชั่วร้ำยค ำรำมอยู่ในอำกำศสีด ำนี้!
เมื่อทหำรองครักษ์นี้มองเข้ำไปในดวงตำของชำยผู้นี้ เขำก็ไม่ สำมำรถละสำยตำได้อีกต่อไป!
ร่ำงกำยของเขำเริ่มสั่นอย่ำงควบคุมไม่ได้!
ดูเหมือนเขำได้เห็นบำงสิ่งบำงอย่ำงที่น่ำกลัวอย่ำงยิ่ง
เมื่อเห็นทหำรองครักษ์อยู่ในสถำนกำรณ์เช่นนี้แล้ว
ชำยผู้นี้ไม่กล่ำวอะไร เขำยกมือขึ้น ผลักเปิดประตูต ำหนักแล้ว เดินเข้ำไป
ทหำรองครักษ์ไม่ได้หยุดชำยผู้นี้ ดวงตำของเขำว่ำงเปล่ำและ เต็มไปด้วยควำมหวำดกลัว
ในตอนนี้ อ๋องหลินหลงสวมชุดล ำลองผ้ำไหม เขำนั่งอยู่หน้ำโต๊ะ ท ำงำนและมองดูเอกสำรต่ำงๆ
คิ้วของเขำขมวด ไม่รู้ว่ำเขำก ำลังคิดอะไรอยู่
ในเวลำนี้เอง ประตูถูกผลักให้เปิดออกเบำๆ
อ๋องหลินหลงเงยหน้ำขึ้นและจ้องมองชำยหนุ่มรูปหล่อที่เข้ำมำ เขำก้มศีรษะลงเพื่อดูเอกสำรต่อ หลังจำกนั้นกล่ำวว่ำ “ข้ำจะช่วยอะไร เจ้ำได้บ้ำง?”
อ๋องหลินหลงไม่รู้จักชำยที่อยู่ตรงหน้ำ
เพียงแต่ถ้ำศัตรูสำมำรถหลีกเลี่ยงกำรรับรู้ของผู้มีอ ำนำจใน ต ำหนักได้ ควำมแข็งแกร่งของศัตรูก็คงสำมำรถสังหำรเขำได้อย่ำง ง่ำยดำย
เพียงแต่ชำยผู้นี้เข้ำมำ แต่ไม่ได้สังหำรเขำโดยตรง
หมำยควำมว่ำ…ชำยหน้ำตำหล่อเหลำผู้นี้ต้องกำรคุยกับเขำ แน่นอน
ชำยผู้นี้ไม่แปลกใจ ที่เขำเห็นอ๋องหลินหลงนั่งนิ่งไร้ซึ่งควำม หวำดกลัว
ผู้ที่สำมำรถนั่งในต ำแหน่งเช่นนี้ได้ เขำย่อมมีบำงอย่ำงอยู่แล้วใช่ ไหม?
ชำยหนุ่มรูปงำมกล่ำวว่ำ “เจ้ำอยำกได้บัลลังก์ไหม?”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ อ๋องหลินหลงก็วำงเอกสำรในมือลง เขำเลิกคิ้ว ขึ้นและมองดูชำยหนุ่มรูปงำม หลังจำกนั้นเขำจึงกล่ำวด้วยรอยยิ้ม “เจ้ำสำมำรถสังหำรข้ำทิ้งได้ แต่เจ้ำจะกล่ำวเรื่องไร้สำระไม่ได้”
“ข้ำมีส่วนช่วยรำชวงศ์มำกแค่ไหน ตั้งแต่ข้ำกลำยเป็นอ๋อง”
“ควำมภักดีต่อจักรพรรดิของข้ำ สวรรค์และปฐพีสำมำรถเป็น พยำนได้”
“ยิ่งกว่ำนั้น ด้วยสถำนะปัจจุบันของข้ำ ข้ำจ ำเป็นต้องเสี่ยงยึด บัลลังก์ด้วยงั้นหรือ?”
ชำยหนุ่มรูปงำมจ้องไปที่อ๋องหลินหลงและกล่ำวอย่ำงช้ำๆ “ยิ่ง เจ้ำอธิบำยมำกเท่ำไหร่ ปัญหำในใจของเจ้ำยิ่งมำกเท่ำนั้น”
หลังจำกกล่ำวค ำนี้จบลง ดวงตำของอ๋องหลินหลงก็หรี่ลง…
เพียงแต่กำรแสดงออกทำงสีหน้ำของเขำ มันยังคงไม่ เปลี่ยนแปลง
อย่ำงไรก็ตำม จิตสังหำรอันแผ่วเบำที่อยู่รอบตัวเขำ มันไม่ สำมำรถปกปิดกำรรับรู้ของชำยหนุ่มรูปงำมได้
“ข้ำแนะน ำให้เจ้ำอย่ำคิดที่จะสังหำรข้ำ”
“ถ้ำเจ้ำท ำสิ่งนี้ มันจะไม่มีผู้ใดเหลือรอดในต ำหนักของเจ้ำ และ แม้แต่โอกำสที่ดีที่จะช่วยให้เจ้ำขึ้นครองบัลลังก์ก็จะพลำดไป”
ชำยหนุ่มรูปงำมกล่ำวต่อว่ำ “เจ้ำอย่ำเก็บซ่อนมันอีกต่อไป เจ้ำ จะซ่อนบำงสิ่งจำกข้ำไม่ได้”
“ข้ำไม่ได้มำที่นี่เพื่อหลอกลวงเจ้ำ แต่จุดประสงค์ของเรำนั้น เหมือนกัน”
“เพียงแต่ข้ำไม่สนใจบัลลังก์ของเขตแดนเบื้องล่ำงนี้จริงๆ”
เขตแดนเบื้องล่ำง?
อ๋องหลินหลงได้ยินค ำส ำคัญนี้และคำดเดำตัวตนของอีกฝ่ำยได้ แล้ว
ถ้ำสิ่งที่เขำกล่ำวเป็นเรื่องจริง เขำก็ไม่ได้กล่ำวเกินจริงแต่อย่ำง ใด
เขตแดนไร้พรมแดนเป็นเขตแดนที่แข็งแกร่งที่สุดในบรรดำเขต แดนมิติโลกระดับต ่ำทั้งหมด ไม่มีที่ไหนจะแข็งแกร่งกว่ำแล้ว!
เป็นไปได้ไหมที่บุคคลนี้มำจำกเขตแดนมิติโลกระดับกลำง?
เมื่อคิดได้ถึงเรื่องนี้
อ๋องหลินหลงไม่ได้เสแสร้งอีกต่อไป แต่เขำถำมว่ำ “สิ่งนี้จะให้ ประโยชน์อะไรแก่เจ้ำ?”
ชำยหนุ่มรูปงำมส่ำยหัวแล้วกล่ำวว่ำ “ข้ำบอกแล้วว่ำ เป้ำหมำย ของเรำคล้ำยกันมำก ข้ำช่วยให้เจ้ำขึ้นสู่บัลลังก์ได้ แต่เป้ำหมำยของ ข้ำแตกต่ำงจำกของเจ้ำ เจ้ำไม่ต้องกังวลกับเรื่องของข้ำ”
“เพียงแค่เจ้ำให้ข้ำช่วยเหลือ มันจะไม่มีปัญหำในกำรขึ้นสู่ บัลลังก์ของเจ้ำ”
หลังจำกฟังประโยคนี้ อ๋องยหลินหลงตกอยู่ในห้วงควำมคิด
แล้วเขำก็กล่ำวว่ำ “ท ำไมข้ำต้องเชื่อเจ้ำ?”
ชำยหนุ่มรูปงำมยักไหล่แล้วปล่อยออร่ำปรำณออกมำ!
วู้ วู้ วู้!
ฝูงวิญญำณชั่วร้ำยล้อมรอบอ๋องหลินหลง!
เมื่อรู้สึกถึงวิญญำณชั่วร้ำยที่อยู่รอบตัวเขำ เสื้อผ้ำล ำลองผ้ำ ไหมของอ๋องหลินหลงก็เปียกโชกไปด้วยเหงื่อเย็นทันที!
เขำรู้สึกได้ทันทีว่ำ เขำไม่มีแม้แต่ก ำลังจะต่อต้ำน!
ดูรำวกับว่ำข้ำจะตำยไปอย่ำงเงียบๆ ท่ำมกลำงวิญญำณชั่วร้ำย เหล่ำนี้!
เมื่อเขำมองไปที่อีกฝ่ำย
ชำยหนุ่มรูปงำมยังคงยืนอยู่ตรงข้ำมด้วยสีหน้ำสงบ…
ทันใดนั้น
ชำยหนุ่มรูปงำมโบกมือแล้ววิญญำณชั่วร้ำยก็หำยไปทันที
หำยไปอย่ำงไร้ร่องรอย!
อ๋องหลินหลงวำงมือลงบนโต๊ะ แล้วสูดลมหำยใจเข้ำไปในปอด ลึกๆ!
ถ้ำไม่ใช่เป็นเพรำะมือของเขำค ้ำยันโต๊ะไว้ เกรงว่ำอ๋องหลินหลง จะล้มลงบนพื้นทันที!
เฮ้อ…ควำมรู้สึกของกำรกดดัน มันช่ำงรุนแรงมำกเกินไป!
ต้องรู้ก่อนว่ำ ควำมแข็งแกร่งของอ๋องหลินหลงนั้นไม่ต ่ำทรำม เลย!
เขำอยู่ขั้นแรกขอบเขตรวบรวมเต๋ำ!
แต่พออยู่ต่อหน้ำชำยหนุ่มรูปงำมที่ดูเหมือนผู้เยำว์คนนี้แล้ว
มันเหมือนกับมดหันไปมองช้ำง!
มันสำมำรถกระแทกเขำให้ตำยได้ ด้วยกำรกระทืบเพียงครั้ง เดียว!
มันไม่มีโอกำสที่จะต่อต้ำนได้เลยแม้แต่น้อย…
อ๋องหลินหลงขมวดคิ้วและกล่ำวว่ำ “เจ้ำทรงพลังมำก แล้วท ำไม เจ้ำถึงอยำกมำหำข้ำเพื่อขอควำมร่วมมือล่ะ?”
ชำยหนุ่มรูปงำมไม่ได้อธิบำยในเรื่องนี้
“เจ้ำไม่จ ำเป็นต้องรู้ แค่บอกข้ำว่ำ เจ้ำจะให้ควำมร่วมมือกับข้ำ หรือไม่เท่ำนั้นก็พอ?”
อ๋องหลินหลงนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง
ถ้ำเขำไม่ร่วมมือ เกรงว่ำอีกฝ่ำยจะสังหำรเขำอย่ำงแน่นอนใช่ ไหม?
กำรร่วมมือกับเจ้ำ อำจเป็นเพรำะเจ้ำต้องกำรยืมพลังของข้ำหรือ อำจเป็นเพียงเพื่อปกปิดตัวตนของเจ้ำ
เมื่อข้ำคิดเรื่องนี้ดีๆ แล้ว…
อ๋องหลินหลงพยักหน้ำและกล่ำวว่ำ “ยินดีที่ได้ร่วมมือกับเจ้ำ”
YOU MAY ALSO LIKE
