โทษที! ศิษย์ข้าคือมหาเทพ - บทที่ 407 เริ่มด ำเนินแผนกำร!
จำกบันไดขั้นแรกจนถึงปัจจุบัน…
มันผ่ำนไปสิบสี่วันแล้ว
ตอนนี้ถ้ำเจ้ำต้องกำรกลับไป
มันจะใช้เวลำอีกอย่ำงน้อยสิบสี่วัน รวมไปกลับท ำให้ทั้งหมดต้อง เสียวเวลำยี่สิบแปดวัน…
ในช่วงเวลำนี้ พวกเขำไม่รู้ว่ำจะมีควำมเสี่ยงอะไรบ้ำง
แต่ถึงอย่ำงนั้น
เมื่อเวลำผ่ำนไปวันแล้ววันเล่ำ
เมื่อทุกคนฝ่ำด่ำนสัตว์มำร เพื่อกลับขึ้นไป…ทีละคนๆ
ท ำให้จ ำนวนผู้เสียชีวิตยังมีอย่ำงต่อเนื่อง
ยิ่งขึ้นไปเท่ำไหร่ ดวงตำของซือเฉิงยิ่งสว่ำงขึ้น ควำมเข้ำใจก็ ชัดเจนขึ้น!
เขำจ้องมองไปที่วงกลมแสงเหนือศีรษะของเขำ
วงกลมแสงนี้ส่องสว่ำง…
เมื่อพวกเขำขึ้นหรือลง ขนำดของมันจะต้องเปลี่ยนแปลง
อย่ำงไรก็ตำม วงกลมนั้นดูเหมือนจะถูกหยุดเวลำไว้และไม่เคย เปลี่ยนแปลงอีกเลย
และตอนนี้
พวกเขำกลับขึ้นไปเป็นเวลำเจ็ดวันแล้ว
ในระหว่ำงเจ็ดวันนี้
ซือเฉิงคอยสังเกตรูรับแสงด้ำนบนตลอดเวลำ
เช่นเดียวกับที่เขำคำดเดำไว้
มันไม่มีกำรเปลี่ยนแปลงจริงๆ!
สิ่งนี้พิสูจน์ได้ว่ำ ควำมคิดของซือเฉิงนั้นถูกต้อง!
เย่ชิวไป่ยิ้มและกล่ำวว่ำ “ดูเหมือนว่ำภำพลวงตำที่พวกเรำเห็น มันไม่ได้อยู่รอบๆ แต่มันคือรูรับแสงที่อยู่ด้ำนบน?”
มู่ฟู่เฉิงเอำมือนวดหน้ำผำกของเขำ พร้อมกับท ำหน้ำเศร้ำเสียใจ
“ถ้ำเรำไม่หยุดยั้งกลุ่มคนไม่ให้กลับขึ้นไป พวกเรำคงค้นพบมัน มำนำนแล้วใช่ไหม?”
แม้ว่ำพวกเขำค้นพบแล้วว่ำ บันไดนั้นถูกปกคลุมไปด้วยภำพ ลวงตำ
แต่เรำจะแก้ไขมันได้อย่ำงไร?
นี่คือค ำถำม…
ระหว่ำงนี้ มู่ชิงชิงหันไปมองไปที่ซือเฉิง
เรื่องนี้ถูกค้นพบโดยเขำ
ดังนั้น ผู้ที่มีโอกำสที่ดีที่สุดในกำรหลุดพ้นจำกภำพลวงตำนี้ มัน ย่อมเป็นซือเฉิงโดยธรรมชำติ
ในตอนนี้ ซือเฉิงจ้องมองอย่ำงใกล้ชิดที่วงกลมรูแสง
เขำยื่นมือออกไปทันที…
ในตันเถียนท้องฟ้ำที่เต็มไปด้วยดวงดำว
ดำวดวงแรกที่แขวนอยู่บนท้องฟ้ำในตันเถียน มันก ำลังเปล่งแสง พร่ำงพรำว!
พลังของแกนดรำรำเบ่งบำนอย่ำงเต็มที่ในตอนนี้!
ทันใดนั้น พื้นผิวของร่ำงกำยซือเฉิงถูกล้อมรอบด้วยแสงดำวที่
สว่ำงจ้ำ!
เมื่อเห็นฉำกนี้ มันท ำให้ผู้คนรอบข้ำงต่ำงตกใจขึ้นมำ
จู่ๆ มีแสงพุ่งออกมำจำกร่ำงกำยซือเฉิง แสงสำดส่องทุกทิศทุก ทำงเหมือนตะเกียงที่ีส่องสว่ำง!
ถึงแม้ว่ำมันจะดูทรงพลังมำก แต่มันมีประโยชน์งั้นเหรอ?
ซือเฉิงเพิกเฉยต่อกำรจ้องมองของผู้คนรอบตัวเขำ
เขำรวบรวมควำมสว่ำงของดวงดำวในร่ำงกำยเป็นหนึ่งเดียว และ รวบรวมรังสีแห่งแสงที่กระจัดกระจำยไปทั่ว!
แสงที่รวมตัวกัน มันเหมือนกับสปอตไลต์!
มันถูกฉำยขึ้นไปบนทิศทำงของรูรับแสง!
ในเวลำนี้เอง ภำยใต้แสงดำวที่ส่องสว่ำง…
ชั้นรูรับแสงนั้น แต่เดิมไม่มีกำรเปลี่ยนแปลงใดๆ มำตลอด
ณ ตอนนี้!
มันเริ่มขยำยตัวอย่ำงช้ำๆ!
เมื่อเห็นฉำกนี้ ทุกคนต่ำงก็มองดูรูรับแสงที่ขยำยอย่ำงช้ำๆ ด้วย สำยตำหวำดกลัว
ในตอนนี้ รูรับแสงค่อยๆ ขยำยออกอย่ำงช้ำๆ และแสงก็ค่อยๆ ตก ลงมำ
ปรำณมำรสีด ำที่อยู่รอบๆ มันเริ่มกระจำยตัว…
มันค่อยๆ กระจำยหำยไป!
ซือเฉิงยังคงปล่อยแสงแห่งดวงดำวออกมำอย่ำงต่อเนื่อง ซึ่งมัน ใช้ปรำณแห่งดวงดำวของเขำไปเป็นจ ำนวนมำก
เย่ชิวไป่และมู่ฟู่เฉิงยืนอยู่เคียงข้ำง แต่ทั้งสองไม่สำมำรถ ช่วยเหลือสิ่งใดได้เลย
หลังจำกนั้นไม่นำน…
ปรำณแห่งดวงดำวของซือเฉิงเริ่มหมดไป…ต้องรู้ก่อนว่ำ ปรำณ แห่งดวงดำวของเขำนั้น แต่งต่ำงจำกปรำณจิตวิญญำณทั่วไป
ตอนนี้เรำมองเห็นได้อย่ำงชัดเจนว่ำ ซือเฉิงเริ่มหน้ำซีด ตัวสั่น เทิ้ม พวกเขำไม่รู้ควำมอดทนของซือเฉิงจะมีจนถึงเมื่อไหร่?
เวลำผ่ำนไปหลำยลมหำยใจ
ช่องของรูรับแสงค่อยๆ กว้ำงขึ้น
เมื่อมองขึ้นไป พวกเขำเริ่มมองเห็นท้องฟ้ำที่คุ้นเคยของแดน มำร!
เมื่อหมอกสีด ำโดยรอบจำงลง…
ทุกคนมองดูรอบๆ สำยตำเต็มไปด้วยควำมหวำดกลัว
บันไดนี้ยำวเพียงร้อยจั้งเท่ำนั้น!
เมื่อมองจำกด้ำนล่ำง เจ้ำจะมองเห็นจุดสิ้นสุดได้อย่ำงรวดเร็ว!
ด้ำนล่ำงของบันได มีศพนับไม่ถ้วน…
มีทั้งสัตว์มำรและมนุษย์!
ในขณะเดียวกัน มันยังมีซำกศพของเผ่ำพันธุ์ชั่วร้ำยนอกเขต แดนอีกด้วย
เมื่อมองลงไปดีไ พวกเขำเห็นประตูที่อยู่ท้ำยสุดตั้งอยู่!
ประตูนั้นคือประตูที่ออกไปสู่สำมชั้นล่ำงใช่ไหม?
ซือเฉิงหยุดปล่อยแสงจำกดวงดำวและใบหน้ำของเขำก็ซีดลง อย่ำงมำก!
กำรปล่อยปรำณแห่งดวงดำวอย่ำงต่อเนื่องเป็นเวลำนำน มันกิน พลังงำนของเขำมำกเกินไป!
เย่ชิวไป่ถำมจำกด้ำนข้ำงว่ำ “เจ้ำเป็นอะไรมำกไหม?”
มู่ฟู่เฉิงหยิบยันต์ป้องกันโล่เก้ำสำยฟ้ำออกมำ และเมื่อคนอื่นไม่ สนใจ เขำก็แปะมันไว้ด้ำนในเสื้อผ้ำของ ซือเฉิง…
ในกรณีที่ถูกโจมตีโดยสัตว์มำรกะทันหัน ซือเฉิงจะได้มีพลังที่จะ ป้องกัน…
ซือเฉิงยิ้มอย่ำงขมขื่น เขำส่ำยหัวแล้วกล่ำวว่ำ “ต่อจำกนี้ ข้ำ อำจต้องพึ่งพำเจ้ำ หำกข้ำต้องกำรฟื้นตัว ข้ำเกรงว่ำจะใช้เวลำ ประมำณหนึ่งวัน”
ที่นี่ไม่มีดำวบนท้องฟ้ำ…
ดังนั้น หำกซือเฉิงต้องกำรเติมเต็มปรำณแห่งดวงดำว เขำ สำมำรถพึ่งพำอุกกำบำตและแกนดำรำเท่ำนั้น ถึงจะสำมำรถฟื้นฟูมัน ได้อย่ำงรวดเร็ว
เย่ชิวไป่พยักหน้ำและกล่ำวว่ำ “ข้ำเข้ำใจแล้ว เจ้ำพักผ่อนก่อน เถอะ”
มู่ชิงชิงมองไปที่ซือเซิง นำงพยักหน้ำแล้วกล่ำวว่ำ “เมื่อข้ำ กลับไป ข้ำจะขอรำงวัลจำกท่ำนพ่อให้เจ้ำ”
สิ่งนี้ย่อมไม่มำกเกินไป…
ในขุมนรกของแดนมำร
ตอนนี้เสี่ยวเฮยและซือเฉิงคือผู้มีส่วนร่วมมำกที่สุด!
บนสำมชั้นบนสุด เสี่ยวเฮยท ำให้สัตว์มำรไม่เข้ำมำโจมตีโดยตรง ซึ่งมันช่วยประหยัดเวลำและกำรบำดเจ็บล้มตำยได้มำก
ในเวลำเดียวกัน ที่สำมชั้นกลำง…
ถ้ำไม่มีซือเฉิง ข้ำเกรงว่ำพวกเรำจะยังคงเดินลงไปอย่ำงไร้ จุดหมำย
ผลที่ตำมมำของสิ่งนี้ มันย่อมเลวร้ำยอย่ำงมำกแน่นอน!
ในตอนนี้ สำยตำที่ทุกคนมองซือเฉิงเริ่มเปลี่ยนไปแล้ว
บำงคนก็รู้สึกทึ่ง…
บำงคนก็หวำดกลัว…
ในขณะเดียวกัน หลำยคนมีควำมคิดเดียวกัน
ข้ำต้องมีควำมสัมพันธ์ที่ดีกับผู้ชำยคนนี้ให้ได้!
บุคคลเช่นนี้ที่บ่มเพำะปรำณแห่งดวงดำว เขำจะต้องมีอนำคตที่
ไร้ขีดจ ำกัดอย่ำงแน่นอน!
ยิ่งไปกว่ำนั้น เขำคือศิษย์พี่ของมู่ฟู่เฉิง ว่ำที่จักรพรรดิคนต่อไป!
หลังจำกนั้น…
มู่ชิงชิงพำทุกคนลงบันไดแล้วมำที่ประตู
เมื่อมำถึง ดูเหมือนว่ำประตูจะสัมผัสได้ถึงอะไรบำงอย่ำง
มีเสียง “คลิก” ดังขึ้น
ประตูเปิดออกมำทั้งสองด้ำน
มู่ชิงชิงหันกลับไปมองฝูงชนแล้วกล่ำวว่ำ “ถ้ำเรำก้ำวผ่ำนประตูนี้ เรำอำจเผชิญกับเผ่ำพันธุ์ชั่วร้ำยนอกเขตแดน”
“อันตรำยจำกนี้ มันไม่น้อยไปกว่ำที่ผ่ำนมำ ดังนั้น…ทุกคนต้อง ไม่ประมำท!”
“ควำมส ำเร็จหรือควำมล้มเหลว มันขึ้นอยู่กับต่อจำกนี้ไป!”
เมื่อได้ยินที่มู่ชิงชิงกล่ำว ทุกคนพยักหน้ำรับอย่ำงเคร่งขรึม
ทุกคน…
ก้ำวเข้ำประตู!
…
ณ รำชวงศ์ไร้ขอบเขต
จักรพรรดิมู่เจิ้งถิงก ำลังฟังรำยงำนของผู้ใต้บังคับบัญชำ
พวกเขำก ำลังรำยงำนบำงสิ่งบำงอย่ำง
แน่นอนว่ำมันเกี่ยวกับแดนมำร!
“ท่ำนมหำเสนำบดีได้ไปที่นั่นด้วยตนเองและเขำได้รับข่ำวว่ำ เผ่ำ พันธ์ุุชั่วร้ำยนอกเขตแดนได้ไปถึงสำมชั้นล่ำงก่อนหน้ำพวกเขำ แล้ว”
มู่เจิ้งถิงพยักหน้ำและถำมว่ำ “มู่ชิงชิงและคนอื่นๆ อยู่ที่ไหน?”
ผู้ใต้บังคับบัญชำส่ำยหัวแล้วกล่ำวว่ำ “ยังไม่มีข่ำว คำดว่ำยังไม่ ถึงสำมชั้นล่ำง”
ใบหน้ำของมู่เจิ้งถิงเคร่งขรึม
เวลำก ำลังจะหมดลง…
แม้ว่ำขอบเขตรวบรวมเต๋ำหลำยคน พวกเขำน่ำจะไปถึงสำมชั้น ล่ำงก่อนก ำหนด แต่มันจะหยุดยั้งเผ่ำพันธุ์นอกเขตแดนได้หรือไม่ ยัง เป็นปัญหำ?
มู่เจิ้งถิงบย่อมมีควำมชัดเจนมำกเกี่ยวกับควำมแข็งแกร่งของ เผ่ำพันธุ์นอกเขตแดนอยู่แล้ว
หำกเป็นเช่นนี้ต่อไป ข้ำเกรงว่ำแผนของอีกฝ่ำยจะส ำเร็จ!
ไม่มีใครรู้ว่ำผลที่ตำมมำจะเป็นอย่ำงไร!
มู่เจิ้งถิงบีบหน้ำผำกของเขำ แล้วถอนหำยใจอย่ำงเงียบๆ “ส่ง ค ำสั่งลงไป ให้ส่งคนเพิ่ม และไปที่ภูเขำหลินเจี่ยทันที!”
ผู้ใต้บังคับบัญชำพยักหน้ำอย่ำงรวดเร็ว
“เอำล่ะ กลับไปได้แล้ว”
ขณะที่ผู้ใต้บังคับบัญชำก ำลังถอยกลับไป
ในเวลำนี้เอง!
ขุนนำงผู้หนึ่งวิ่งเข้ำมำ พลำงสะดุดล้มด้วยควำมตื่นตระหนก
เขำหอบหำยใจและกล่ำวว่ำ “ฝ่ำบำท มีเรื่องร้ำยแรงเกิดขึ้น!”
มู่เจิ้งถิงขมวดคิ้วแล้วกล่ำวว่ำ “ว่ำมำ!”
ขุนนำงรีบกล่ำวว่ำ “คนของกองทัพเรำในภูเขำหลินเจี่ย ถูก สังหำรหมู่โดยคนที่เรำไม่รู้จัก!”
YOU MAY ALSO LIKE
