โทษที! ศิษย์ข้าคือมหาเทพ - บทที่ 414
รอบนอกภูเขาหลินเจี่ย…
ทหารองรักษ์ของราชวงค์ซึ่งเดิมประจำการอยู่ที่นี่ ทั้งหมดถูกสังหารและบาดเจ็บสาหัส
มีศพกองอยู่ทุกที่!
ในเวลาเดียวกัน ผู้บาดเจ็บทั้งหมดได้ถูกย้ายไปที่เมืองหลงฉีเพื่อทำการรักษา!
ผู้ที่ทำการช่วยเหลือ…ไม่เพียงแต่เฉพาะเมืองหลงฉีเท่านั้น แต่ยังรวมถึงผู้คนจากเมืองรอบๆ ต่างๆ ที่มาให้การสนับสนุนด้วย
ในเวลาเดียวกัน ผู้คนจากราชวงศ์และหอการค้าเสินหยิงต่างก็มาที่นี่
หอการค้าเสินหยิงได้มอบโอสถรักษาให้ฟรี
แน่นอนว่าเจ้าภาพย่อมไม่ต่ำทราม…
แต่ถึงอย่างนั้น อาการของผู้ได้รับบาดเจ็บ…มันก็สาหัสมากเกินไป!
แม้ว่าผู้คนจำนวนมากได้รับการรักษาและได้รับโอสถระดับสูงช่วย แต่ทั้งหมดไม่ได้ผลและพวกเขาค่อยๆ เสียชีวิตในเวลาต่อมา!
เพียงเวลาไม่นาน…
เมืองหลงฉีในตอนนี้ มันเต็มไปด้วยบรรยากาศหนักอึ้งราวกับทั้งเมืองปกคลุมไปด้วยหมอกควัน!
ในคฤหาสน์ของเจ้าเมือง ผู้คนจากราชวงศ์ไร้ขอบเขต เมืองต่างๆ ของนิกายหลักและหอการค้าเสินหยิง ทั้งหมดต่างจัดการประชุมขึ้นที่นี่
“เรื่องนี้…เป็นฝีมือผู้ใดกันแน่?”
“อาจจะเป็นฝีมือเผ่าพันธุ์ชั่วร้ายนอกเขตแดน?”
ตัวแทนหอการค้าเสินหยิงที่มาในครั้งนี้เป็นหญิงสาว…
หญิงสาวผู้นี้มากด้วยเสน่ห์และมีท่าทางที่ไม่ธรรมดา
หญิงสาวผู้นี้ส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า “ข้าว่าไม่ใช่…ค่ายกลปิดผนึกด้านนอกภูเขาหลินเจี่ยยังไม่ถูกทำลายอย่างสมบูรณ์ แต่ถ้าเกิดว่ามันคือเผ่าพันธุ์ชั่วร้ายที่เป็นผู้ทำเรื่องนี้จริงๆ ข้าคิดว่าอย่างน้อย…มันต้องเป็นเผ่าพันธุ์ชั่วร้ายระดับเซี่ยหวาง”
“ยิ่งไปกว่านั้น มันยังต้องเป็นระดับเซี่ยหวางที่ทรงพลังมากที่สุดในหมู่พวกมันด้วย”
หญิงสาวผู้นี้คือ…ตงเสี่ยวฉิน
ตงเสี่ยวฉินผู้นี้ นางไม่เพียงแต่เป็นผู้รับผิดชอบของหอการค้าเสินหยิงเท่านั้น แต่นางยังมีตัวตนอื่นอีกด้วย
นั่นคือ…นางเป็นเจิ้นเหริน(นักบุญ) ของหอการค้าเสินหยิง!
ที่สำคัญ นางยังเป็นบุตรสาวของตงหวังไค่…ประธานหอการค้าเสินหยิงอีกด้วย!
สิ่งที่ตงเสี่ยวฉินกล่าวมานั้นถูกต้อง จริงๆ แล้ว ในบรรดาเผ่าพันธุ์ชั่วร้ายระดับเซี่ยหวางทั้งหมด มันมีทั้งผู้ที่แข็งแกร่งและอ่อนแอเช่นเดียวกัน
เผ่าพันธุ์ชั่วร้ายระดับเซี่ยหวางที่ทรงพลังมากที่สุดนั้น แม้ว่าจะเป็นเผ่ามนุษย์ที่อยู่จุดสูงสุดขอบเขตรวบรวมเต๋า เขาก็ไม่คู่ควรต่อกรกับมัน!
เมื่อได้ยินคำกล่าวของตงเสี่ยวชิง ทุกคนในราชวงศ์ก็มองกันอย่างเคร่งขรึมและกล่าวว่า “มันเป็นใครกันแน่ เป็นไปได้ไหมที่จะเป็นเผ่ามนุษย์ของเรา…ที่ลงมือในช่วงเวลาวิกฤตเช่นนี้?”
หลังจากได้ยินประโยคนี้ สมาชิกของหนึ่งในราชวงค์ก็ลุกขึ้น เขาตะโกนด้วยความโกรธทันทีว่า “ถ้าเป็นเช่นนี้จริงๆ ข้าต้องค้นหาบุคคลผู้นี้ทันที!”
ผู้ที่ลุกขึ้นมาด้วยความโกรธนี้…เขาคือสมาชิกอีกคนหนึ่งของราชวงศ์ คนผู้นี้คืออ๋องหวู่หลิน เขาเป็นผู้รับผิดชอบสถานการณ์ในเมืองชายขอบแห่งนี้!
“ในตอนนี้ มันคือช่วงเวลาวิกฤตแห่งความเป็นและความตายของเขตแดนไร้พรมแดน หรือแม้แต่เขตแดนมิติโลกระดับต่ำทั้งหมด หากมีใครทำสิ่งนั้น ดวงวิญญาณจะต้องถูกทำลายให้สิ้นซาก จนมันไม่สามารถกลับชาติมาเกิดได้อีกตลอดไป!”
ตงเสี่ยวฉินโบกมือของนาง แล้วกล่าวว่า “อ๋องหวู่หลิน ท่านอย่าด่วนสรุปมากเกินไปในตอนนี้ มันจะส่งผลต่อความคิดของท่าน สิ่งที่ท่านต้องทำในตอนนี้คือ…สงบสติอารมณ์และค้นหาบุคคลผู้นี้”
อ๋องหวู่หลินแค่นเสียงอย่างเย็นชาก่อนที่จะนั่งลง…
ชายชราที่อยู่ด้านหลังตงเสี่ยวฉินมองดูฉากนี้ด้วยประกายแสงเย็นชาในดวงตาของเขา!
อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้ดำเนินการใดๆ
ท้ายที่สุดแล้ว ในสถานการณ์เช่นนี้ พวกเขาไม่สมควรเคลื่อนไหวจริงๆ
เหตุผลที่หอการค้าเสินหยิงมาที่นี่
ไม่ใช่เพียงเพื่อเขตแดนไร้พรมแดนเท่านั้น แต่ยังเพื่อตัวพวกเขาเองอีกด้วย
ถ้าเกิดว่า…
เผ่าพันธุ์ชั่วร้ายนอกเขตแดน พวกมันสามารถยึดครองพื้นที่เขตแดนไร้พรมแดนหรือแม้แต่ดินแดนของมิติโลกระดับต่ำทั้งหมดได้ละก็…
แล้วหอการค้าเสินหยิงจะยังคงทำธุรกิจต่อได้อย่างไร?
นี่มันเท่ากับตัดเส้นทางการเงินของหอการค้า!
อ๋องหยุนซึ่งเป็นตัวแทนของราชวงศ์อีกผู้หนึ่ง เขาพยักหน้าเห็นด้วยกับตงเสี่ยวฉินและกล่าวว่า “เจิ้นเหรินกล่าวถูกแล้ว เจ้าควรจะสงบสติอารมณ์ได้แล้ว”
อ๋องหยุนเป็นน้องชายของจักรพรรดิมู่เจิ้งถิง
ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองมีความสามัคคีอย่างยิ่ง
ดังนั้น…อ๋องหยุนมักจะจัดการเรื่องต่างๆ ในโลกภายนอกมากมาย
อ๋องหยุนมองไปที่อ๋องหวู่หลินแล้วกล่าวเพิ่มเติมว่า “อ๋องหวู่หลิน เจ้ามีหน้าที่ดูแลชายขอบ พื้นที่นี้เป็นเขตอำนาจของเจ้า ดังนั้นข้ายังคงต้องพึ่งพาเจ้า เพราะงั้นเจ้าจำเป็นต้องใจเย็นและมองภาพโดยรวม”
หลังจากได้ยินประโยคนี้ อ๋องหวู่หลินก็พยักหน้า แต่ดวงตาของเขายังเต็มไปด้วยความโกรธ!
ขั้นตอนต่อไปคือการสีบสวนอย่างต่อเนื่อง
แน่นอนว่าขอบเขตของการสืบสวนมันแคบมาก
แต่มันก็ยากมากด้วยเช่นกัน!
เพราะผู้ที่สามารถทำสิ่งนี้ได้…อย่างน้อยจะต้องอยู่ขอบเขตรวบรวมเต๋าหรือสูงกว่า!
อย่ากล่าวถึงว่ามีขอบเขตรวบรวมเต๋ากี่คนในเขตแดนไร้พรมแดนทั้งหมด
แค่จะบอกว่าจำนวนขอบเขตรวบรวมเต๋าที่รวมตัวกันที่ภูเขาหลินเจี่ยในขณะนี้ มันสามารถนับได้ด้วยสองมือ!
ที่สำคัญ…
ผู้มีอำนาจเหล่านี้ คนไหนเลยที่ไม่ภาคภูมิใจและหยิ่งผยอง?
ผู้ใดกันที่จะยินยอมรับการสอบสวน!?
แต่ถึงอย่างนั้น อ๋องหวู่หลินก็แข็งแกร่งมากในการกระทำของเขาในครั้งนี้
อาจกล่าวได้ว่า…แม้เขาต้องรุกรานผู้เชี่ยวชาญขอบเขตรวบรวมเต๋าเหล่านี้ พร้อมกับกองกำลังที่อยู่เบื้องหลังพวกเขาด้วย อ๋องหวู่หลินยังคงดำเนินการสอบสวนอย่างแข็งขันโดยไม่หวั่นเกรง!
แต่ในระหว่างการสอบสวนที่ผ่านมา
เขาก็ยังไม่พบกับสิ่งใดเลย…
ในทางตรงกันข้าม เขาทำให้ผู้ที่แข็งแกร่งทุกคนของขอบเขตรวบรวมเต๋าขุ่นเคือง!
ตอนกลางคืน…
ในตำหนักของอ๋องหวู่หลิน
ข้างหน้าเขามีชายหลายคนในชุดคลุมสีดำ
“การสืบสวนยังไม่มีผล…ผู้ใดกันที่ทำเช่นนี้?”
ชายชุดคลุมสีดำผู้หนึ่งกล่าวว่า “ท่านอ๋องสั่งว่าให้ค้นหาให้เร็วที่สุด ไม่เช่นนั้นจะเป็นอันตรายต่อแผนการในอนาคต”
เมื่อได้ยินประโยคนี้ อ๋องหวู่หลินมีสีหน้าดูน่าเกลียด
ผู้ที่สามารถทำได้ มันต้องเป็นขอบเขตรวบรวมเต๋าเท่านั้น!
พวกเขาได้ตรวจสอบขอบเขตรวบรวมเต๋ษทั้งหมดในภูเขาหลินเจี่ยแล้ว!
แต่มันก็ยังไม่พบเบาะแส!
พวกเขาได้ตรวจสอบลักษณะอาการของผู้บาดเจ็บและผู้เสียชีวิต หรือแม้กระทั่งออร่าปราณที่หลงเหลือในที่เกิดเหตุแล้ว
แต่พวกมันทั้งหมดไม่มีลักษณะเฉพาะเจาะจงเลย…
ผู้ที่ก่อเรื่องนี้ดูเหมือนจะวางแผนการล่วงหน้าและลบล้างร่องรอยทั้งหมด!
ในตอนนี้เอง!
มีเสียงตะโกนดังเข้ามา…
“รายงานด่วน! กองทหารด้านนอกภูเขาหลินเจี่ยถูกโจมตี!”
เมื่อได้ยินรายงานนี้ สีหน้าของอ๋องหวู่หลินก็เปลี่ยนไป เขารีบตะโกนขึ้นมาทันที “รีบมากับข้า!”
อ๋องหวู่หลินและชายในชุดคลุมสีดำทั้งหมด พวกเขารีบมุ่งหน้าไปยังภูเขาหลินเจี่ยพร้อมกันอย่างรวดเร็ว!
ข้าอยากจะเห็นนัก…
มันเป็นใครกันแน่…ที่ทำสิ่งนี้?
เมื่อพวกเขาไปถึงภูเขาหลินเจี่ย
ในที่เกิดเหตุ มีเพียงผู้ที่รายงาน อ๋องหวู่หลินและชายในชุดคลุมสีดำเท่านั้น
อ๋องหวู่หลินมองดูผู้คนหลายสิบคนที่เสียชีวิตต่อหน้าเขาด้วยสีหน้าน่าเกลียด เขามองไปที่ผู้ที่รายงานข่าวแล้วกล่าวว่า “คนอื่นๆ อยู่ที่ไหน?”
คนอื่นๆ ที่ถูกกล่าวถึงโดยอ๋องหวู่หลิน…
แน่นอนว่าย่อมเป็นอ๋องหยุน เช่นเดียวกับผู้คนจากหอการค้าเสินหยิงและนิกายหลักต่างๆ
ผู้ที่รายงาน…เงียบและไม่ตอบคำถามนี้
แต่เขาถอดหน้ากากออก
เขาสวมชุดเกราะของกองทัพราชวงค์
เขาถือหอกทหารและมีรอยยิ้มที่ไม่อาจเข้าใจได้
จู่ๆ เขาก็ตบหน้าอกของเขาเองด้วยฝ่ามือ
ในเวลาเดียวกัน ปราณจิตวิญญาณปะทุออกมาจากร่างกายของเขา!
ปุ๊!
เลือดเต็มปากพุ่งออกมา!
ไม่นานเกราะก็เสียหายและมีบาดแผลทั่วทั้งตัว!
หลังจากนั้นไม่นาน ลมหายใจเขาก็เริ่มอ่อนแรง!
เมื่อเห็นฉากนี้…
อ๋องหวู่หลินตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง หลังจากนั้นสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างมาก!
แม่ง!
ข้าติดกับดักแล้ว!
อ๋องหวู่หลินยังไม่ทันที่จะเริ่มทำสิ่งใด
จากจุดที่ไม่ไกลนัก มีออร่าปราณอันทรงพลังหลายจุดพุ่งเข้ามาที่นี่ทันที!
มันรวมถึงอ๋องหยุนและตงเสี่ยวฉิน…เจิ้นเหรินของหอการค้าเสินหยิง
แถมยังมีขอบเขตรวบรวมเต๋าที่อยู่ในภูเขาหลินเจี่ยด้วย!
เมื่ออ๋องหวู่หลินเห็นฉากนี้…
ใบหน้าของเขาซีดเผือด
หลังจากนั้นเขาก็มองไปที่ผู้รายงานข่าวที่สวมชุดเกราะที่แตกหักและลมหายใจที่อ่อนแอ
ทันใดนั้น…ดูเหมือนอ๋องหวู่หลินจะเริ่มเข้าใจอะไรบางอย่างแล้ว
เขาหัวเราะออกมและกล่าวว่า “เยี่ยม…เยี่ยมจริงๆ! มู่เจิ้งถิง…นี่คือแผนการที่เยี่ยมจริงๆ!”
“เพียงเพราะต้องการใส่ร้ายพวกข้า เจ้าไม่ลังเลเลยที่จะสังหารคนของเจ้าเองอย่างโหดร้าย!”
อ๋องหยุน ตงเสี่ยวฉินและคนอื่นๆ มาถึงพอดี เมื่อพวกเขามองดูฉากนี้ ใบหน้าของพวกเขาก็โกรธจัด!
อ๋องหยุนคำรามด้วยความโกรธ “เจ้าเป็นคนทำนี่เอง!”
ผู้เชี่ยวชาญขอบเขตรวบรวมเต๋าที่มาด้วยนั้น พวกเขาทั้งหมดคือผู้ที่ถูกสอบสวนในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา!
ทุกคนกลั้นลมหายใจอยู่ในท้องด้วยความรู้สึกประหลาดใจ
ผู้กระทำผิดคืออ๋องหวู่หลิน?
พอพวกเขารู้เรื่องนี้ พวกเขาจะไม่โกรธเคืองได้อย่างไร?
แต่มีเพียงตงเสี่ยวฉินเท่านั้นที่ดูครุ่นคิด
หลังจากมองไปที่อ๋องหวู่หลินและอ๋องหยุนแล้ว นางรู้สึกว่าสิ่งต่างๆ มันไม่ง่ายเช่นนั้น
เพราะทั้งหมดนี้ มันดูบังเอิญมากเกินไป…
YOU MAY ALSO LIKE
