โทษที! ศิษย์ข้าคือมหาเทพ - บทที่ 483 สังหารคนต้องแทงซ ้า
การกระทำของหลู่ฉางเซินนั้น…
มันทำให้ทุกคนประหลาดใจ
ภายใต้สถานการณ์ที่ผู้นำของกองกำลังหลักทั้งสองรวมตัวกัน และจ้องมองกันด้วยสายตากระตือรือร้น
เขายังคงไม่คำนึงถึงผลกระทบใดๆ
มันทำให้ผู้คนที่เหลือชื่นชมความกล้าหาญของหลู่ฉางเซินจริงๆ
แต่ชื่นชมก็ส่วนชื่นชม
เพราะเรื่องนี้มันทำให้สองมหาอำนาจมีเหตุผลในลงมือ
แม้แต่เซียนเซิงยังคงเห็นชอบกับหลู่ฉางเซินภายใต้สถานการณ์ เช่นนี้เลย!
ตอนนี้จี้เฉียนเหยารู้สึกกังวลมาก แต่นางไม่ได้ตำหนิหลู่ฉางเซิน ในทันที
ในทางกลับกัน นางมองไปที่อาจารย์ของนาง…จีหลิวจือ ปรมาจารย์แห่งวังอมตะเหยาฉือ
แน่นอนว่า จีหลิวจืออยู่ข้างๆ กับหยุนซื่อหรูและจินหลี่
“อาจารย์ ช่วยเขาเร็วเข้า!”
จีหลิวจือดูหมดหนทาง
แต่เดิมเรื่องนี้สงบลงด้วยคำพูดของเซียนเซิงแล้ว
แม้ว่าจะออกจากหมู่บ้านฟ่านเหริน นางก็จะย่อมปกป้องเขาเมื่อ ถึงเวลา
แต่ตอนนี้ หลู่ฉางเซินกลายเป็นผู้ยืนกรานที่จะลงมือเอง
นางไม่มีวิธีแก้ปัญหานี้อีกต่อไป……
แต่ศิษย์รักของนางขอความช่วยเหลือ
แถมหลู่ฉางเซินยังได้มอบหงเหมิงจือฉี(ปราณหงเหมิงม่วง)ให้กับ จี้เฉียนเหยาอีก
แสดงว่าศิษย์ของนางต้องมีใจให้เขาใช่ไหม?
นางไม่สามารถเห็นผู้ชายที่ศิษย์ของนางชอบถูกฆ่าได้…
ดังนั้นจีหลิวจือจึงพูดขึ้นว่า “ปรมาจารย์หยุน เจ้าไม่จำเป็นที่
จะต้องหาเรื่องกับรุ่นเยาว์”
หาเรื่อง?
นี่คือสถานการณ์ความเป็นความตายอยู่แล้ว!
ถึงจะได้ยินที่จีหลิวจือพูด แต่หยุนซื่อหรูยังคงไม่หยุด
เมื่อเห็นว่าหยุนซื่อหรูยังไม่นอมหยุด จีหลิวจื่อโบกผ้าไหมในมือ นางเตรียมที่จะสกัดกั้นการโจมตีเพื่อช่วยหลู่ฉางเซิน
จู่ๆ พายุขนนกสีทองที่อยู่ด้านข้างก็พุ่งเข้ามา!
ตูม!
จินหลี่ยิ้มและกล่าวว่า “ปรมาจารย์จี เจ้าหยุดก่อนเถอะ? ทำไม เจ้าไม่มาคุยกับข้าเกี่ยวกับเรื่องโรแมนติกแทนล่ะ?”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ใบหน้าของจีหลิวจือเริ่มเย็นชา
นางต่อสู้กับจินหลี่ทันที!
แต่หลู่ฉางเซินกำลังมองไปที่โซ่ขนาดใหญ่จำนวนนับไม่ถ้วนที่
พุ่งเข้ามาหาเขาด้วยสีหน้าเมินเฉย
โซ่เต็มไปด้วยเจตจำนงแห่งการปราบปรามไม่มีที่สิ้นสุด!
ในเวลาเดียวกัน บนห่วงโซ่ก็มีคลื่นยักษ์
คลื่นที่น่าตกใจ เช่นเดียวกับจุดสิ้นสุดของโลก มันซัดเข้าหาหลู่ ฉางเซิน!
เจตจำนงแห่งการปราบปรามหลอมรวมเข้ากับกฏแห่งน ้า
ออร่าของมันช่างน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง!
หัวหน้าหมู่บ้านกัดฟันและเตรียมพร้อมที่จะลงมือช่วยเหลือ
อย่างไรก็ตาม เหอเจิ้นก็หยุดอยู่ตรงหน้าเขา
“นี่เป็นเรื่องของผู้อื่น ดังนั้นเราอย่าเข้าไปยุ่งดีไหม?”
สีหน้าหัวหน้าหมู่บ้านดูน่าเกลียด “เหอเจิ้น หมู่บ้านฟ่านเหรินจะ ถูกเจ้าลากลงไปสู่ขุมนรก!”
“หรือบางทีมันอาจจะเจริญรุ่งเรือง?”
ในตอนนี้ ทุกคนเห็นว่าหลู่ฉางเซินเผชิญหน้ากับหยุนซื่อหรู เพียงลำพัง
พลังนั้นเหมือนกับการปราบปรามสวรรค์และปฐพี
พวกเขาทั้งหมดอดไม่ได้ที่จะส่ายหน้าด้วยความเสียใจ
ด้วยพรสวรรค์ที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ ตราบใดที่เขายังไม่ตาย เขาจะ กลายเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุดในเขตแดนนี้ในอนาคตอย่างแน่นอน
บางทีเขาอาจเทียบเท่าเทพดาราเทียนเหอได้?
น่าเสียดายที่เขาไม่มีโอกาส…
อย่างไรก็ตาม สีหน้าของหลู่ฉางเซินไม่ได้มีการเปลี่ยนแปลงเลย
เขามองดูสายน ้าขึ้นน ้าลงที่มาพร้อมกับพลังปราบปรามอย่าง สงบ
มีแม้กระทั่งเกิดความคิดในดวงตาของเขา
สิ่งนี้แตกต่างจากค่ายกลปราบปรามของข้าอย่างไรนะ?
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้
หลู่ฉางเซินแสดงสีหน้าอยากรู้อยากเห็น
เขาเหยียดฝ่ามือออกมา
ค่ายกลก่อตัวขึ้นทันที!
เจตจำนงปราบปรามที่ดูเหมือนจะยับยั้งโลกค่อยๆ ปรากฏขึ้น!
ในเวลาเดียวกัน ขณะที่รูปแบบกำลังก่อตัว!
ค่ายกลเริ่มเป็นรูปเป็นร่างอย่างรวดเร็ว…ด้วยความช่วยเหลือจาก พลังแห่งสวรรค์และปฐพี
สร้างค่ายกลด้วยมือเปล่า!
ค่ายกล?
มันจะมีประโยชน์อะไร?
ใบหน้าของหยุนซื่อหรูเย็นชาและเขาก็กดฝ่ามือลง!
โซ่เหล่านั้นดูเหมือนจะกลายเป็นมังกรที่ร้องคำราม!
พร้อมกับเสียงคำรามของมังกร พวกมันจึงปะทะกับค่ายกลของ หลู่ฉางเซินทันที!
อย่างไรก็ตาม ทันทีที่โซ่สัมผัสกับค่ายกล
มังกรที่คำรามและม้วนตัวเหล่านั้น
ราวกับว่าไฟถูกน ้าดับลง
เสียงคำรามเริ่มจางหายไป…
มังกรยักษ์เหล่านั้นที่ทำมาจากโซ่ มันถูกยับยั้งโดยตรงด้วยค่าย กล!
ด้วยเสียงปังดัง พวกมันร่อนลงบนพื้น…ราวกับว่าท้องฟ้ากำลัง ถล่มลงมากดทับร่างของพวกเขา ทำให้พวกมันไม่สามารถขยับได้!
เมื่อเห็นฉากนี้…
การแสดงออกของหยุนซื่อหรูเปลี่ยนไปอย่างมาก!
ค่ายกลที่ก่อตัวขึ้นในอากาศ มันสามารถยับยั้งการโจมตีเต็ม กำลังของข้าได้งั้นหรือ?
ตัองรู้ก่อนว่า…
วังมังกรศักดิ์สิทธิ์เป่ยหมิงของข้า มีความภาคภูมิใจในวิธีการ ปราบปราม!
อย่างไรก็ตาม เมื่อเปรียบเทียบกับหลู่ฉางเซินแล้ว
เหมือนพระจันทร์สว่างกับหิ่งห้อยน้อยแสง!
เพียงใช้แรงเพียงเล็กน้อยก็สามารถบดขยี้ได้!
จีหลิวจือและจินหลี่ก็หยุดต่อสู้ลงชั่วคราว ทั้งสองมองดูฉากนี้
ด้วยสีหน้าหวาดกลัว
หยุนซื่อหรูเสียเปรียบงั้นหรือ?
เป็นไปได้ไหมที่พวกเขาคิดผิดพลาด?
จี้เฉียนเหยากะพริบตาปริบๆ
ดูเหมือนเขา…ไม่ต้องการความช่วยเหลือจากท่านอาจารย์แล้ว ใช่ไหม?
เขาขับไล่หยุนซื่อหรู ซึ่งเป็นชนชั้นเดียวกับท่านอาจารย์ของข้า ได้อย่างง่ายดาย
ข้าเกรงว่า ถึงแม้เป็นท่านอาจารย์ลงมือเอง แต่ท่านก็น่าทำแบบนี้
ไม่ได้…
ใบหน้าของเหอเจิ้นเปลี่ยนไปเล็กน้อย
หยุนซื่อหรูตะโกนด้วยความไม่เชื่อทันที “เจ้าทำได้อย่างไร เจ้า เป็นใคร?”
หลู่ฉางเซินโบกมือ เขามองไปที่โซ่ด้วยความรังเกียจ และพึมพำ ว่า “มันดูดี แต่ก็ไม่ได้ดีถึงขนาดนั้น…”
ทันใดนั้น หลู่ฉางเซินมองไปที่หยุนซื่อหรูโดยไม่ได้พูดอะไร
เขาพุ่งเข้าหาหยุนซื่อหรูโดยตรง!
ในการตัดวัชพืช เราต้องถอนรากถอนโคน!
ตั้งแต่เกิดความขัดแย้งขึ้นมา
ข้าต้องทำให้ไม่เกิดปัญหาขึ้นภายหลัง!
แม้แต่หยุนซื่อหรูก็ไม่สามารถมองเห็นหลู่ฉางเซินที่วิ่งเข้ามาได้
เขาสัมผัสได้ถึงช่องว่างที่แตกเป็นเสี่ยงในมิติอากาศเพียง เล็กน้อยเท่านั้น!
ความเร็วเพียงอย่างเดียวทำให้มิติพื้นที่พังได้?
หยุนซื่อหรูรับรู้ทันทีว่า…
มารดามัน…ข้าเตะแผ่นเหล็กเข้าแล้ว!
ความแข็งแกร่งถึงขนาดนี้
เขาคือใครกันแน่?
บัดซบ…ทำไมเจ้าถึงแกล้งทำเป็นรุ่นเยาว์?
“ผู้อาวุโส ข้าจะออกไปทันที ได้โปรดอย่า…”
คำพูดยังไม่ทันจบ
ใบหน้าของหลู่ฉางเซินปรากฏต่อหน้าต่อตาเขาแล้ว
หยุนซื่อหรูมองไปที่นิ้วดาบที่เขาค่อยๆ ยืดออก
นิ้วดาบนั้นดูเหมือนจะเต็มไปด้วยทักษะดาบทั้งหมดในโลกนี้!
มันประกอบด้วยกฎแห่งสวรรค์และปฐพีที่บรรจุอยู่ในนิ้วเดียว!
เมื่อเห็นสิ่งนี้ หยุนซื่อหรูก็ไม่มีเวลาพูดอะไรอีกแล้ว เขาคำราม ด้วยความโกรธ ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นโลหิตสีแดง!
ชุดมังกรที่พันกันด้วยโซ่ปรากฏขึ้นทั่วร่างกายของหยุนซื่อหรู!
ในขณะนี้ ความแข็งแกร่งของหยุนซื่อหรูเริ่มพุ่งสูงขึ้น!
ทักษะลับของวังมังกรศักดิ์สิทธิ์เป่ยหมิง !
เจี่ยหลงชู(ทักษะลับปราบมังกร)!
มือของหยุนซื่อหรูทำมุทราอย่างรวดเร็ว
ร่างของมังกรที่ถูกพันด้วยโซ่ในขณะนี้ โซ่ถูกปลดออกแล้ว!
เสียงมังกรร้องคำราม!
มันพันรอบแขนของหยุนซื่อหรูและตามลำตัว!
ในเวลานี้เอง หยุนซื่อหรูต่อยออกไป!
หลงหยินเจินเจิน(มังกรร้องคำราม)!
มิติอากาศพังทลายทันที!
เหมือนฟ้าจะถล่มลงมา!
หมัดนี้มันน่ากลัวมาก!
แต่หลู่ฉางเซินไม่ได้หลบหนี แต่เขายังคงชี้ดาบไปข้างหน้า
ดาบข้ามมิติพื้นที่และพุ่งตรงไปที่หมัดของหยินซื่อหรู
ปุ๊!
นิ้วของดาบเปรียบเสมือนเหล็กแทงสู่ดินเหนียว
มันเจาะผ่านหมัดของหยินซื่อหรูโดยไม่มีอุปสรรคใดๆ!
ทันใดนั้น ภายใต้การจ้องมองอันหวาดกลัวของหยุนซื่อหรู
หลู่ฉางเซินเปลี่ยนนิ้วของเขาเป็นฝ่ามือ และบีบกำปั้นของหยุน ซื่อหรูทันที
ด้วยแรงบีบฉับพลัน หลู่ฉางเซินสะบัดแขนของเขา แล้วโยนหยุน ซื่อหรูเลงไปที่พื้นเหมือนลูกกระสุนปืนใหญ่!
บูม!
หมู่บ้านฟ่านเหรินทั้งหมดและภูเขาโดยรอบที่ทอดยาวหลายพัน ลี้สั่นสะเทือน!
แต่ทว่า…
หลู่ฉางเซินยังคงไม่หยุด
ฝ่ามือของเขาโบกไปมาในอากาศ
ทันใดนั้น ข้างหลังเขา ปราณดาบยักษ์อันทรงพลังก็ปรากฏขึ้น!
ดาบยักษ์เหล่านี้ล้วนถูกย่อมาจากเต๋าแห่งดาบ!
ต้องอย่าลืม…สังหารคนต้องแทงซ ้า!
นี่คือความจริงที่ไม่เปลี่ยนแปลงตลอดทุกยุคทุกสมัย…
YOU MAY ALSO LIKE
