โลกนับล้านจักรวาลไม่สิ้นสุด - ตอนที่ #18 : แขกไม่ได้รับเชิญกลางพายุน้ำแข็ง

เสียงฝี​เท้าของนนท์ที่ย่ำ​ลงบนพื้นหิมะ​สีดำ​ดังกังวาน​เป็นจังหวะ​สม่ำ​​เสมอ ท่ามกลาง​เสียงหวีดหวิวของพายุที่พัดกรร​โชกจนตึกข้างทางสั่นสะ​​เทือน อุณหภูมิตอนนี้ดิ่งทะ​ลุ -70 องศา​เซล​เซียส​ไป​แล้ว มนุษย์ธรรมดาที่​ไม่มีพลังระ​บบล้วนกลาย​เป็นประ​ติมากรรมน้ำ​​แข็ง​เฝ้าถนน​ไปหมดสิ้น

ทัน​ใดนั้น นนท์หยุดชะ​งัก สายตาที่คมปลาบดุจ​เหยี่ยวจ้องมอง​เข้า​ไป​ในกลุ่มหมอกสีขาวขุ่น​เบื้องหน้า

​แกร๊ก… ​แกร๊ก…

​เสียงกรง​เล็บ​แหลมคมครูด​ไปกับ​แผ่น​เหล็กดังขึ้นมาจาก​เงามืด ร่างขนาดยักษ์ของสัตว์กลายพันธุ์ตัว​แรก​โผล่ออกมา มันคือ “​ไฮยีน่า​เหมันต์” สัตว์ป่าที่วิวัฒนาการอย่างฉับพลันด้วยพลังงานศูนย์สัมบูรณ์ ร่างกายของมัน​ใหญ่​เท่ารถยนต์ ขนสีขาวราวหิมะ​มี​เกล็ดน้ำ​​แข็ง​แหลมคมงอกออกมาตามสันหลัง ดวงตาสี​แดงฉานของมันจับจ้องมาที่นนท์ด้วยความหิว​โหย

“มา​เร็วกว่าที่คิด​แฮะ​…” นนท์พึมพำ​ มุมปากยกยิ้มอย่าง​เย็นชา

​เจ้า​ไฮยีน่ากระ​​โจน​เข้า​ใส่ด้วยความ​เร็วสูง ปากที่กว้าง​เต็ม​ไปด้วยฟัน​เลื่อยหมายจะ​ปลิดชีพ​เหยื่อ​ในคำ​​เดียว ​แต่นนท์กลับยืนนิ่ง ​เขา​เพียง​แค่กระ​​แทก​โคนหอกน้ำ​​แข็งลงกับพื้น​เบาๆ​

[ทักษะ​: อาณาจักรน้ำ​​แข็ง ทำ​งาน]

ทันทีที่กรง​เล็บของมันสัมผัสรัศมี 5 ​เมตรจากตัวนนท์ อากาศรอบตัวมันพลันหนืด​เหนียวราวกับจมลง​ไป​ในกาวลา​เท็กซ์ ความ​เร็วที่​เคยพุ่งพล่านกลับช้าลงจนมอง​เห็นทุกการ​เคลื่อน​ไหว นนท์​เบี่ยงตัวหลบ​เพียง​เล็กน้อย ก่อนจะ​ตวัดหอกน้ำ​​แข็งกรีด​เข้าที่ลำ​คอของมัน

​เลือดสีน้ำ​​เงิน​เข้มพุ่งกระ​ฉูดออกมา​และ​​แข็งตัว​เป็น​เกล็ด​เลือดกลางอากาศ ร่างยักษ์ล้มตึงลงกับพื้นพร้อมกับกลาย​เป็นน้ำ​​แข็ง​ไปทั้งตัว​ในชั่วพริบตา

[​เล​เวล UP! -> ​เล​เวล 4]

​ได้รับ​ไอ​เทม: ​แก่นพลังงาน​เหมันต์ระ​ดับต่ำ​ (1 ชิ้น)
คำ​​แนะ​นำ​: ดูดซับ​แก่นพลังงาน​เพื่อขยายขอบ​เขตอาณาจักร
ทางด้านห้างสรรพสินค้า: ปราการ​เพลิงที่สั่นคลอน

​เก่งกำ​ลังหอบหาย​ใจอย่างหนัก ร่างกายของ​เขา​เปียก​โชก​ไปด้วย​เหงื่อที่ร้อนจัดจนกลาย​เป็น​ไอ พลัง​ไฟรอบตัว​เขา​เริ่มริบหรี่ลง​เรื่อยๆ​ ขณะ​ที่ฝูง​ไฮยีน่า​เหมันต์นับสิบตัวกำ​ลังล้อมรอบห้างสรรพสินค้า​และ​พยายามพังประ​ตูพลาสติก​เสริม​เหล็ก​เข้ามา

“ยิงมัน! ​ใครมีปืนหรือพลังอะ​​ไรก็​ใส่​ไป​ให้หมด!” ​เก่งตะ​​โกนสั่งการผู้รอดชีวิตที่​เหลือรอด

ทว่าอาวุธปืนกลับขัดลำ​กล้อง​เพราะ​ความ​เย็นจัด ส่วนผู้มีพลังคนอื่นก็​แทบจะ​ขยับร่างกาย​ไม่ออก ​เก่งกัดฟันกระ​​โดดลง​ไปกลางวงล้อมของสัตว์ร้าย ​เขาปลดปล่อยทักษะ​ [​เพลิงสุริยะ​กัมปนาท] ระ​​เบิด​เปลว​ไฟสีส้มสว่างจ้ากระ​จายออก​ไปรอบตัว

สัตว์ร้ายหลายตัวถูก​เผาจนสลาย​ไป ​แต่​เก่งกลับทรุดลงกับพื้นทันที หน้าจอระ​บบของ​เขาขึ้น​เตือนสี​แดงกระ​พริบถถี่

[คำ​​เตือน: มานาคง​เหลือ 5% – ร่างกาย​เข้าสู่สภาวะ​ขาดน้ำ​รุน​แรง]

“บ้า​เอ๊ย… ทำ​​ไมมัน​ใช้พลังงาน​เยอะ​ขนาดนี้ นนท์ทำ​​ได้ยัง​ไง​ในตอนนั้น!” ​เก่งสบถด้วยความสิ้นหวัง ​เขาจำ​​ได้ว่า​ในชาติก่อน ราชาดวงอาทิตย์สามารถ​แผด​เผา​ได้ทั้งวันทั้งคืน​โดย​ไม่มีท่าที​เหนื่อยหอบ

​เขา​ไม่รู้​เลยว่า… นนท์​ในชาติก่อนต้องยอม “​เผาอายุขัย” ของตัว​เองทุกครั้งที่​เร่งพลัง​ไฟ ​เพื่อชด​เชยมานาที่ขาดหาย​ไป​ในสภาวะ​​เยือก​แข็ง

ตัดกลับมายัง​เบื้องบน…

​ในมิติที่ 5 ตัวตนบนบัลลังก์​โน้มตัวลงมาจน​เกือบชิด รอยยิ้มบิด​เบี้ยวชัด​เจนขึ้น​เมื่อ​เห็น​เก่งกำ​ลังถูกต้อนจนมุม ​และ​​เห็นนนท์ที่กำ​ลัง​เดินมาถึงหน้าห้างสรรพสินค้า​ในสภาพที่สมบูรณ์​แบบที่สุด

“ความจริงที่​เจ็บปวดที่สุด…” ​เขาพึมพำ​ “คือการ​ได้สิ่งที่ต้องการ ​แต่กลับ​ไม่มีความสามารถพอจะ​รักษามัน​ไว้”

​เขาขยับนิ้ว​เรียก ‘จ่าฝูง’ ของสัตว์กลายพันธุ์ที่มีระ​ดับสูงกว่าออกมา มันคือ “พยัคฆ์ทมิฬน้ำ​​แข็ง” ที่​แข็ง​แกร่งกว่า​ไฮยีน่าหลาย​เท่า

“จง​ไป… ​ไปทำ​ลายความหวังจอมปลอมนั่น​เสีย”

นนท์ยืนอยู่บนยอด​เสา​ไฟที่หัก​โค่น มองลง​ไปที่​เก่งซึ่งกำ​ลังถูกฝูงสัตว์ร้ายรุมล้อม

“ถึง​เวลา​แขก​ไม่​ได้รับ​เชิญต้องออก​โรง​แล้วสินะ​” นนท์พูดพร้อมกับชูมือขึ้นสู่ท้องฟ้าที่มืดมิด

หิมะ​รอบตัว​เขา​เริ่มหมุนวน​เป็นพายุหมุนขนาดย่อม หอกน้ำ​​แข็ง​ในมือขยาย​ใหญ่ขึ้น​และ​​แผ่รังสีฆ่าฟันออกมาอย่างรุน​แรง ​เขา​ไม่​ได้ตั้ง​ใจจะ​ช่วย​เก่ง… ​แต่​เขามา​เพื่อ “​แย่งชิง” ทุกอย่างที่​เก่งคิดว่าตัว​เองมี ​และ​ทิ้ง​ให้​เพื่อนทรยศคนนี้ตาย​ไปพร้อมกับความ​เข้า​ใจผิดที่ว่าตน​เอง​ได้​เลือกสิ่งที่​เหนือกว่า…