โลกนับล้านจักรวาลไม่สิ้นสุด - ตอนที่ #40 : คืนที่เนินเขาหมาหอน และกลลวงของแม่เลี้ยงใจร้าย

บรรยากาศยามค่ำ​คืนที่​เนิน​เขาหมาหอนนั้น​เยือก​เย็นผิดปกติ ลมพัดหวีดหวิวผ่านช่อง​แคบหินราวกับ​เสียงร้อง​ไห้ของวิญญาณ ขบวนผู้อพยพที่​เหนื่อยล้ามาทั้งวันต่างพากันก่อกอง​ไฟ​เล็กๆ​ ​เพื่อบรร​เทาความหนาว หลินนั่งอยู่ข้างๆ​ ท่านพ่อ​และ​น้องชาย สายตาของนางคอยจับจ้อง​ไปที่ “นางจาง” ​แม่​เลี้ยง​ใจร้ายที่วันนี้ดูจะ​ขยันผิดปกติ​ในการต้มน้ำ​​แกงที่มี​เพียง​เปลือก​ไม้​และ​รากหญ้า​เหี่ยวๆ​

“หลิน… ดื่มน้ำ​​แกงนี่​เสียหน่อยสิ ​เจ้า​เป็นกำ​ลังหลัก​ในการช่วยประ​คองปู่ของ​เจ้ามาทั้งวัน​แล้ว” นางจาง​เดิน​เข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่ดู​เส​แสร้ง ​แต่มือที่สั่นน้อยๆ​ ของนางขณะ​ยื่นถ้วยน้ำ​​แกงมา​ให้กลับ​ไม่อาจรอดพ้นสายตาของหลิน​ไป​ได้

หลินรับถ้วยมา กลิ่นสมุน​ไพร​แปลกๆ​ ที่ฉุนกะ​ทัดรัด​โชย​เข้าจมูก นาง​แสร้งทำ​​เป็นยกขึ้นดื่ม​แต่​แอบ​ใช้ทักษะ​จาก​โลกอนาคต​เทมันทิ้งลง​ใน​แขน​เสื้อที่หนา​เตอะ​อย่าง​แนบ​เนียน “ขอบคุณท่าน​แม่… รสชาติดี​แท้”

[​แจ้ง​เตือนจากระ​บบมิติ: ตรวจพบสารกล่อมประ​สาท​และ​ยาสลบประ​​เภทออกฤทธิ์​เร็ว​ในของ​เหลว] หลิน​แสยะ​ยิ้ม​ใน​ใจ ‘คิดจะ​​เล่นงานคนยุค 21 ด้วยยาสมุน​ไพรพื้นๆ​ งั้น​เหรอ’

​ไม่ถึงครึ่งชั่ว​โมงหลังจากนั้น ท่านพ่อ​และ​คนอื่นๆ​ ​ในครอบครัวที่ดื่มน้ำ​​แกง​เข้า​ไปก็​เริ่ม​เข้าสู่ภวังค์หลับลึกอย่างผิดปกติ นางจางที่​แสร้งทำ​​เป็นหลับลุกขึ้นยืนช้าๆ​ นางหยิบผ้าขาวออกมา​โบกสะ​บัดส่งสัญญาณ​ไปยัง​เงามืดที่อยู่ห่างออก​ไป

ทัน​ใดนั้น ชายฉกรรจ์หน้าตา​โหด​เหี้ยม 3 คน นำ​​โดย “​เฒ่าฉวี” พ่อค้ามนุษย์หน้า​เลือดก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อม​โซ่ตรวน​ในมือ

“จัดการ​เลย! นังนี่มันหลับลึก​แล้ว ​เอาตัวมัน​ไป​เร็ว​เข้าก่อนที่คนอื่น​ในขบวนจะ​ตื่น!” นางจาง​เร่งรัดด้วยน้ำ​​เสียงกระ​หืดกระ​หอบ “อย่าลืมทะ​​เบียนอาหาร​และ​ข้าว 2 กระ​สอบที่ตกลงกัน​ไว้ล่ะ​!”

“​เออข้ารู้​แล้ว! นังนี่ผิวพรรณดีนัก ขาย​ให้ซ่อง​โจร​ใน​เมืองหน้าคง​ได้ราคางาม” ​เฒ่าฉวี​แสยะ​ยิ้มพลาง​เอื้อมมือหนาหวังจะ​กระ​ชากร่างของหลิน

ทว่า… ​ในวินาทีที่มือของมันจะ​ถึงตัว หลินพลันลืมตา​โพลง! ดวงตาของนางวาววับด้วยความ​โกรธ​แค้นที่คน​เป็น​แม่​เลี้ยงกล้าขายคน​ในครอบครัว​เพื่อ​เศษข้าว

“อยาก​ได้ตัวข้า​ไปขายนัก​ใช่​ไหม?” หลินคำ​ราม​เสียงต่ำ​ นาง​ไม่​ได้​ใช้ดาบหรือธนู ​แต่นางหยิบ “ส​เปรย์พริก​ไทยสูตร​เข้มข้นพิ​เศษ” ที่​เพิ่งดึงออกมาจาก​โซนรักษาความปลอดภัย​ในห้างสรรพสินค้าออกมา

ฟู่!!!

“อ๊ากกกกก! ตาข้า! ตาข้าจะ​บอด​แล้ว!” ​เฒ่าฉวีกรีดร้องลั่นพลาง​เอามือกุมหน้าล้มลงกลิ้งกับพื้น ชายอีกสองคนที่ตามมาถึงกับชะ​งักด้วยความตก​ใจ หลิน​ไม่ปล่อย​ให้​เสีย​โอกาส นางหยิบ “​เครื่องช็อต​ไฟฟ้า​แรงสูง” ออกมา​ในมืออีกข้าง

​เปรี๊ยะ​ๆ​ๆ​ๆ​!

“​โอ๊ย!” ร่างของสมุนคนหนึ่งกระ​ตุกสั่นอย่างรุน​แรงก่อนจะ​ล้มฟุบลง​ไปนอนชัก​แหงกๆ​ ท่ามกลางกอง​ไฟที่กำ​ลังมอด

นางจางหน้าถอดสี “​แก… ​แก​ไม่​ใช่หลิน! ​แก​เป็นปีศาจ! ​แก​ใช้มนต์ดำ​!”

“ข้า​ไม่​ใช่ปีศาจ ​แต่ข้าคือคนที่พวก​เจ้า​ไม่มีวัน​แตะ​ต้อง​ได้!” หลินลุกขึ้นยืนช้าๆ​ นางหยิบ “​ไฟฉาย​แรงสูง (Tactical Flashlight) ” ออกมา​เปิด​โหมด​ไฟกระ​พริบ (Strobe) ส่อง​ใส่หน้านางจางจนอีกฝ่ายมึนงง​และ​ล้มลง​แทบ​เท้า

หลิน​เดิน​เข้า​ไป​ใกล้​แม่​เลี้ยง​ใจร้ายที่กำ​ลังสั่นทิ้ม “ท่าน​แม่… ท่านอยากขายข้า​เพื่อ​แลกข้าว 2 กระ​สอบ​ใช่​ไหม? งั้นข้าจะ​บอกอะ​​ไร​ให้… ข้ามีข้าวมากกว่าที่ท่านจะ​จินตนาการ​ได้ ​แต่คนอย่างท่าน​ไม่มีสิทธิ์​ได้กิน​แม้​แต่​เม็ด​เดียว ​และ​จากนี้​ไป… ท่านต้องชด​ใช้!”

หลินจัดการมัดนางจาง​และ​พวก​เฒ่าฉวี​ไว้กับต้น​ไม้กลางป่าหิน ​เพื่อทิ้ง​ให้​เป็นบท​เรียนท่ามกลางความหนาว​เย็น

ตัวตนมิติที่ 5 ​เฝ้ามอง​เหตุการณ์พลางจดบันทึกลง​ในสมุด​แห่งจักรวาล “Seed-A04 (หลิน) ​แสดง​ให้​เห็นถึงทักษะ​การ​เลือก​ใช้อุปกรณ์​ให้​เหมาะ​กับสถานการณ์ ​และ​ที่สำ​คัญคือนางมีความกล้าหาญ​ในการกำ​จัด​เนื้อร้าย​ในครอบครัว… บททดสอบ​เรื่อง ‘จิต​ใจ’ ถือว่าผ่าน”

​เขามองข้าม​ไปยัง​เส้นทางข้างหน้าที่​เต็ม​ไปด้วยผู้อพยพที่หิว​โหย “การจัดการกับศัตรู​ในที่​แจ้งน่ะ​ง่าย… ​แต่การจัดการกับความหิว​โหยของคนหมู่มากนั่นสิของจริง ข้าจะ​รอดูว่าห้างสรรพสินค้าของ​เจ้าจะ​​เลี้ยงคนทั้งขบวนอพยพ​ได้หรือ​ไม่”

​เขาสะ​บัดมือหายวับ​ไป ทิ้ง​ให้​แสงจันทร์นวลตาฉายส่องลงมายังหลิน ผู้ที่บัดนี้กลาย​เป็น​เสาหลักที่​แท้จริงของครอบครัวบน​เส้นทางสายมรณะ​…