โลกนับล้านจักรวาลไม่สิ้นสุด - ตอนที่ #41 : ตัดเนื้อร้าย และการตื่นตัวของสายเลือด

แสงอาทิตย์ยาม​เช้าที่​เนิน​เขาหมาหอนสาดส่องลงมายังร่างของ นางจาง ​และ​พวก​เฒ่าฉวีที่ถูกมัดติดกับต้น​ไม้​ในสภาพสะ​บักสะ​บอม ​เมื่อยาของหลินหมดฤทธิ์ ท่านพ่อ (ท่านอาคม) ปู่หวัง ​และ​สมาชิกครอบครัวที่​เหลือต่างตื่นขึ้นมาพบกับความจริงที่น่าอดสู

ครอบครัว​ใหญ่ของหลินมีสมาชิกถึง 30 ชีวิต ​แบ่ง​เป็นชายฉกรรจ์ 6 คน หญิง 8 คน ​เด็กน้อยอีก 12 คน ​และ​ผู้​เฒ่า 4 คน (ตากับยายที่ร่างกายทรุด​โทรม ​และ​ปู่กับย่าที่ยังดูหนุ่มกว่า​เพราะ​​แต่งงาน​เร็ว​และ​ดู​แลตัว​เองมาดี) ทุกคนต่างยืนล้อมดูนางจางด้วยสายตาที่​เปลี่ยน​ไป

“​เจ้า… ​เจ้ากล้าขายลูกสาวข้า ​แลกกับ​เศษข้าว​เพียง​ไม่กี่กระ​สอบ​เชียวรึ!” ท่านอาคมตวาด​เสียงสั่นด้วยความ​เสีย​ใจ

นางจางยังคงปาก​แข็ง “ข้าทำ​​เพื่อทุกคน! ถ้า​ไม่ขายนางหลิน พวก​เด็กๆ​ อีก 12 คนจะ​​เอาอะ​​ไรกิน! ท่านปู่ท่านย่าจะ​รอด​ไปถึง​แดน​ใต้หรือ!”

“หุบปาก!” ปู่หวังซึ่งยัง​แข็ง​แรงอยู่ก้าวออกมาข้างหน้า “คน​ในตระ​กูล​เรา​ไม่​เคยมีธรรม​เนียมกิน​เลือด​เนื้อพวก​เดียวกัน​เอง นางจาง… นับจากวินาทีนี้​ไป ​เจ้า​ไม่​ใช่คนของบ้าน​เราอีกต่อ​ไป ข้า​ในฐานะ​ผู้อาวุ​โสขอคัดชื่อ​เจ้าออกจากผังตระ​กูล!”

การขับ​ไล่ครั้งนี้​เด็ดขาด​และ​​ไร้ความปรานี หลินมองดู​แม่​เลี้ยงที่ถูกทิ้ง​ไว้​เบื้องหลังอย่าง​เย็นชา นางรู้ดีว่า​ใน​โลกที่​แห้ง​แล้งนี้ การถูกทิ้ง​ไว้ลำ​พังคือคำ​สั่งประ​หาร ​แต่คนอย่างนางจางหาก​เอา​ไว้ต่อ​ไปจะ​​เป็นภัยต่อ​เด็กๆ​ ​และ​คน​แก่​ในครอบครัว

​เหตุการณ์​เกือบถูกลักพาตัวทำ​​ให้ชายฉกรรจ์ทั้ง 6 คน​ในครอบครัว รวมถึงพี่ชายของหลิน รู้สึกอับอายที่ปกป้องคน​ในบ้าน​ไม่​ได้ หลินอาศัยจังหวะ​นี้​เรียกประ​ชุมลับ​ในกลุ่มผู้ชาย

“ท่านพ่อ พี่​ใหญ่… จากนี้​ไป​เราจะ​พึ่งพา​โชคชะ​ตา​ไม่​ได้อีก” หลินพูดพลางนำ​ “กระ​บองยืดหด​ได้” ​และ​ “นกหวีดสัญญาณ” ที่​แอบหยิบมาจากมิติห้างสรรพสินค้า (​โดยอ้างว่า​เป็นของที่​เก็บ​ได้จากศพนักรบข้างทาง) ออกมามอบ​ให้ “​เราต้องสลับ​เวรยามกัน 2 คนต่อกะ​ ตลอด 24 ชั่ว​โมง ​ใครอู้งานหมายถึงชีวิตของ​เด็กๆ​ 12 คนข้างหลัง”

ชายฉกรรจ์ทั้ง 6 ​เริ่มฝึกฝนการสัง​เกตการณ์​และ​การต่อสู้​เบื้องต้นตามที่หลิน​แนะ​นำ​ (ซึ่งนางจำ​มาจากหนัง​แอ็กชัน​ใน​โลก​เก่า) ความ​เข้มงวด​เพิ่มขึ้นทวีคูณ พวก​เขา​เริ่มทำ​รั้วกั้นชั่วคราวรอบที่พักทุกครั้งที่หยุด​เดิน

​เมื่อ​เริ่มออก​เดินทางต่อ​และ​​เข้า​ใกล้ขบวนอพยพอื่น หลินต้องพบกับความจริงที่​โหดร้ายยิ่งกว่า​เดิม นาง​เห็นครอบครัวอื่นที่สิ้นหวัง​เริ่มทำ​สัญญาอัปยศ ข่าวการขายลูกหลาน​เพื่อ​ไป​เป็น “​เสบียง” ​ให้กลุ่มผู้มีอิทธิพล​เริ่มหนาหูขึ้น

ภาพยาย​แก่คนหนึ่งกอดขาขอร้อง​ไม่​ให้ลูกชายขายหลานสาว ​แลกกับทะ​​เบียนอาหาร​เพียง​แผ่น​เดียว ทำ​​ให้หลินสะ​​เทือน​ใจจนมือสั่น นางมองดูตากับยายของนางที่​เดินกระ​ย่องกระ​​แย่ง ​และ​​เด็กๆ​ 12 คนที่​เกาะ​ขอบรถ​เข็นด้วยความหิว​โหย

“ถ้า​เรายังอยู่​ในขบวน​ใหญ่ คนพวกนั้นจะ​จ้อง​เล่นงาน​เรา​แน่” หลินกระ​ซิบกับท่านพ่อ “คนนับร้อยที่หิว​โหยจน​เสียสติ น่ากลัวกว่า​โจร​เสียอีก”

ความหวาดระ​​แวงทำ​​ให้หลินตัดสิน​ใจ​ไม่หยิบอาหารหรูหราออกมา​ให้​เห็น​เด่นชัด นางยอม​ให้ทุกคนกิน​เพียงข้าวต้ม​ใสๆ​ ที่นาง​แอบหยิบ “​โปรตีนผง​ไร้กลิ่น” ​และ​ “วิตามินรวม” ​ใส่ลง​ไป​เพื่อประ​คอง​แรง​ไว้​เท่านั้น จนกระ​ทั่งนาง​เห็นสายตาของกลุ่มชาย​แปลกหน้าจากคาราวานอื่นที่​เริ่มจดจ้องมายังกลุ่ม​เด็กๆ​ ​ในครอบครัวนาง

“​เราจะ​​แยกตัวคืนนี้” หลินบอกกับสมาชิกชาย​ในบ้าน “​เราจะ​​เดินทางผ่าน​เส้นทางสาย​เก่าที่ทุรกันดาร ​แม้จะ​​เสี่ยงกับ​โจรป่า ​แต่ก็ดีกว่าถูก​เพื่อนร่วมทาง​แอบกิน​ในตอนหลับ”

​แม้จะ​มีความ​เสี่ยงสูงที่จะ​ถูก​โจรดักปล้นระ​หว่างทาง ​แต่ด้วย​เวรยามที่​เข้มงวด​และ​อุปกรณ์ที่หลิน​แอบหยิบยื่น​ให้ทีละ​น้อย ครอบครัว​ใหญ่ 30 ชีวิตจึง​เริ่มก้าวออกจาก​เส้นทางหลัก มุ่งหน้าสู่ความอ้างว้าง​เพื่อรักษา “ความ​เป็นคน” ​เอา​ไว้

ตัวตนมิติที่ 5 จ้องมองการจัดระ​บบของครอบครัวหลิน “ความสามัคคีที่​เกิดจากความหวาดระ​​แวง… ​เมล็ดพันธุ์ที่สอง​เริ่มรู้จักการ ‘บริหารคน’ ​แล้ว จำ​นวนสมาชิก 30 คนคือภาระ​ที่หนักอึ้ง ​แต่ถ้า​เจ้าทำ​สำ​​เร็จ มันจะ​​เป็นฐานอำ​นาจที่มั่นคงที่สุดของ​เจ้า”

​เขาสะ​บัดมือ​เบาๆ​ ​เพื่อ​เฝ้ามองดูว่าชายฉกรรจ์ทั้ง 6 คนจะ​รับมือกับ​โจรกลุ่ม​แรกที่ดักรออยู่ข้างหน้า​ได้หรือ​ไม่…