โลกนับล้านจักรวาลไม่สิ้นสุด - ตอนที่ #66 : รอยเท้าในเงามืดและกลยุทธ์พ่อค้าไร้นาม
เคนโตะไม่ได้เดินกลับเข้าไปที่จัตุรัสกลางเมืองเพื่อตั้งแผงลอยให้เป็นที่สะดุดตา ความเจ็บปวดจากกระดูกที่ถูกหักในตรอกมืดวันนั้นยังคงเตือนสติเขาเสมอว่า “โลกนี้ไม่มีที่ว่างสำหรับคนอ่อนแอที่โอ้อวด”
เขาเลือกที่จะสวมผ้าคลุมสีเทาหม่นที่ซ่อนใบหน้าและชื่อตัวละครไว้ภายใต้ทักษะ [ปิดบังร่องรอย] ซึ่งเป็นทักษะพื้นฐานของอาชีพสายผลิต เคนโตะเดินตรงไปยัง “อาคารตลาดกลาง” ซึ่งเป็นระบบฝากขายสินค้าที่ผู้เล่นไม่ต้องปรากฏตัวยืนเฝ้าแผง
“กิลด์ใหญ่มีคนเป็นพัน… ต่อให้ฉันมีอามอร์กี้เป็นร้อย แต่ถ้าโดนรุมล้อมฆ่าจนเลเวลลดหรือไอเทมตก ทุกอย่างที่สร้างมาก็จบสิ้น” เคนโตะพึมพำด้วยความขี้ขลาดที่กลายเป็นความรอบคอบ
เคนโตะใช้เงินทุน 500 เหรียญทองที่สะสมมา กว้านซื้อวัตถุดิบสมุนไพรจากหลายๆ เมืองผ่านระบบขนส่ง เพื่อไม่ให้ใครจับสังเกตได้ว่ามีใครคนหนึ่งกำลังกักตุนของมหาศาล เขาใช้เวลาทั้งคืนในห้องเช่าราคาถูกเพื่อปรุงยา
[คุณปรุง “ยาสมานแผลเกรดพรีเมียม” สำเร็จ 1 ขวด] [ผลตอบแทนพันเท่าทำงาน! -> คุณได้รับยาสมานแผล 1,000 ขวด]
เขานำยาเหล่านั้นไปลงฝากขายในตลาดกลางโดยกระจายลงทีละน้อยในราคาที่ “ต่ำกว่าราคาตลาดของกิลด์ใหญ่ 15%” ซึ่งเป็นตัวเลขที่มากพอจะดึงดูดใจผู้เล่นทั่วไป แต่ไม่มากจนกิลด์ใหญ่รู้สึกว่าโดนท้าทายสงครามราคาโดยตรง
[แจ้งเตือน: สินค้าฝากขายของคุณถูกซื้อทั้งหมด!] [คุณได้รับแต้มความเสียสละ 15,000 แต้ม]
การที่เขามอบสินค้าคุณภาพดีในราคาที่เป็นธรรมผ่านตลาดกลาง ก็นับเป็น “ความเสียสละ” ในเชิงระบบ ทำให้แต้มของเขาพุ่งสูงขึ้นอย่างต่อเนื่องโดยไม่ต้องเผยตัวตน
เคนโตะใช้แต้มที่ได้มา แลกเปลี่ยนเป็น “โอสถฟื้นฟูเซลล์ระดับไมโคร” ส่งกลับไปยังโลกจริงทีละขวด เขาไม่ได้ดื่มมันรวดเดียวจนหายเป็นปลิดทิ้งในวันเดียวเพื่อไม่ให้แพทย์ที่โรงพยาบาลสงสัย แต่ค่อยๆ รักษาตัวเองอย่างช้าๆ
ในโลกจริง เคนโตะเริ่มกลับมาขยับนิ้วมือที่เคยถูกเหยียบจนแตกละเอียดได้อีกครั้ง ความแข็งแกร่งที่ค่อยๆ คืนมาทำให้เขารู้สึกมั่นใจขึ้น แต่ในเกมเขายังคงรักษาโปรไฟล์ต่ำสุดขีด เขาใช้โฮมุนครุสสายตรวจการณ์ “อาย (Eye) ” ที่กระจายตัวอยู่รอบนอกเมืองเพื่อหาแหล่งวัตถุดิบใหม่ๆ ในป่าลึกที่ผู้เล่นคนอื่นยังเข้าไม่ถึง
ที่อาคารตลาดกลาง เมย์ในชุดเกราะเวทมนตร์ระดับสูงเดินเข้ามาเช็คราคาตลาด “กวิน… ช่วงนี้มียาเกรดพรีเมียมราคาถูกโผล่มาในตลาดกลางบ่อยมาก กิลด์เราเสียรายได้จากการผูกขาดไปไม่น้อยเลยนะ”
“ช่างมันเถอะ อาจจะเป็นพวกพ่อค้าอิสระที่ดวงดีเจอแหล่งสมุนไพร” กวินตอบอย่างไม่ใส่ใจ “แค่ไอ้กระจอกพวกนั้นไม่มีทางสร้างกองทัพมาชิงโหนดดวงดาวกับเราได้หรอก”
เคนโตะที่ยืนอยู่ไม่ไกลในชุดผ้าคลุมธรรมดา ได้ยินบทสนทนานั้นอย่างชัดเจน เขาจ้องมองแผ่นหลังของคนที่เคยทำร้ายเขาด้วยสายตาที่สงบนิ่ง… สงบจนน่ากลัว
“ถูกแล้ว… ฉันมันก็แค่ไอ้กระจอก” เคนโตะพึมพำขณะเดินเลี่ยงออกไปทางประตูหลัง “แต่ไอ้กระจอกคนนี้แหละ ที่จะค่อยๆ ตัดเส้นเลือดใหญ่ทางการเงินของพวกแกจนกว่ากิลด์เทพสงครามจะล้มละลาย”
เบื้องบนมิติที่ 5 ผู้เฝ้ามองลูบคางอย่างพึงพอใจ “ความขี้ขลาดที่เปลี่ยนเป็นความสุขุม… เคนโตะ เจ้ากำลังเดินบนเส้นทางที่ถูกที่สุดแล้ว จงซ่อนตัวให้ลึกที่สุด จนกว่าวันที่เจ้าจะกลายเป็นเงาที่ปกคลุมทั้งกาแล็กซี่”..
YOU MAY ALSO LIKE
