โลกนับล้านจักรวาลไม่สิ้นสุด - ตอนที่ #8 : รากหนามแห่งความพิโรธ
เสียงโลหะถูกฉีกกระชากดังสนั่นไปทั่วบริเวณ รากไม้สีน้ำตาลเข้มที่ดูแข็งแกร่งราวกับเหล็กกล้าพุ่งทะยานขึ้นจากใต้พื้นดินบ้านไม้โอบล้อมร่างของลิน แม่ และน้องชายเอาไว้เหมือนรังไหมยักษ์ หนามแหลมคมยาวเกือบฟุตงอกเงยออกมาจากเถาวัลย์เหล่านั้น ทิ่มแทงทะลุร่างของทหารหน่วยจู่โจมที่อยู่ใกล้ที่สุดจนเสียงร้องโหยหวนระงมไปทั่ว
“อ๊ากกก! พลังนี่มันอะไรกัน!” ชัยล้มลงกับพื้น คลานหนีตายด้วยความหวาดกลัวอย่างลนลาน ภาพลูกสาวที่แสนหัวอ่อนหายไปสิ้น เหลือเพียงหญิงสาวที่ยืนอยู่กลางวงล้อมของพฤกษาปิศาจ แววตาของเธอเปลี่ยนเป็นสีทองอร่ามดุจเทพเจ้าที่พิโรธ
หญิงสาวหน่วยตรวจจับพลังงานพยายามรวบรวมพลังจิตสร้างเกราะป้องกัน แต่รากไม้นั้นกลับดูดซับพลังงานของเธอไปอย่างตะกละตะกลาม มันไม่ได้เพียงแค่โจมตี แต่มันกำลัง “กัดกิน” พลังงานทุกอย่างที่ขวางหน้า
“ถอย! ถอยออกไปก่อน!” พันเอกตะโกนสั่งการพร้อมกับรัวกระสุนปืนเข้าใส่รากไม้ แต่มันกลับเปล่าประโยชน์ กระสุนทุกลูกถูกกลืนหายเข้าไปในเนื้อไม้ที่หนาแน่นราวกับกำแพงศิลา
ภายในรังไหมแห่งรากไม้ ลินหอบหายใจถี่ ร่างกายของเธอร้อนรุ่มเหมือนถูกไฟเผา เธอไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าใคร แต่สัญชาตญาณการป้องกันตัวที่ถูกปลุกขึ้นโดยตัวตนเบื้องบนทำให้เธอสูญเสียการควบคุมไปชั่วขณะ
“พี่ริน… ผมกลัว” น้องชายกอดขาเธอแน่น ร่างกายสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนก
เสียงของน้องชายทำให้สติของลินเริ่มกลับคืนมา แสงสีทองในดวงตาเริ่มจางลง เธอสะบัดมือเบาๆ รากไม้ที่กำลังบ้าคลั่งก็หยุดชะงักลงทันที ลินรู้ดีว่านี่ไม่ใช่ที่ที่เธอจะอยู่ได้อีกต่อไป และเธอก็ไม่สามารถฆ่าพ่อของตัวเองลงได้ แม้เขาจะเลวทรามเพียงใดก็ตาม
“เราจะไปกันแล้ว…” ลินกระซิบ
เธอใช้พลังจากแหวนทองแดงสร้างประตูมิติขนาดใหญ่ที่กว้างพอจะพาคนทั้งสามเข้าไปได้พร้อมกัน แต่วินาทีที่เธอกำลังจะก้าวเข้าไป ชัยที่หลบอยู่หลังซากรถหุ้มเกราะกลับตะโกนขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือแต่ยังแฝงไปด้วยความโลภ
“ลิน! แกหนีไปไม่ได้หรอก! แกมันเป็นอาชญากรของรัฐบาล! ส่งแหวนนั่นมา… แล้วพ่อจะบอกเขาว่าแกถูกบังคับ!”
ลินหยุดชะงัก เธอหันกลับไปมองชายที่ให้กำเนิดเธอเป็นครั้งสุดท้าย แววตาของเธอไม่มีความโกรธแค้นเหลืออยู่ มีเพียงความว่างเปล่าที่น่าสะพรึงกลัว
“จากวันนี้ไป… ฉันไม่มีพ่ออีกแล้ว”
ตัดกลับมายังเบื้องบน…
ในมิติที่ 5 ตัวตนบนบัลลังก์ขยับยิ้มที่มุมปากอย่างพึงพอใจ แถบข้อมูลบนหน้าจอพลังงานพุ่งขึ้นเป็นสีทองเข้มข้นที่สุดเท่าที่เคยมีมา
“การสลัดทิ้งซึ่งพันธนาการที่ไร้ค่า… คือจุดเริ่มต้นของวิวัฒนาการที่แท้จริง”
เขามองดูรินที่ก้าวหายเข้าไปในประตูมิติ ทิ้งความพินาศย่อยยับไว้เบื้องหลัง และมองดูโลก Seed-A01 ที่เริ่มเข้าสู่สภาวะ “ปั่นป่วน” อย่างสมบูรณ์แบบ เมื่อหน่วยงานรัฐเริ่มตระหนักว่าภัยคุกคามที่แท้จริงไม่ใช่ซอมบี้ที่เดินโซเซ… แต่คือผู้ที่ถือครองอำนาจในการสร้างโลกใหม่
เขายกมือขึ้นโบกกลางอากาศ เปลี่ยนฉากทัศน์จากหมู่บ้านที่ล่มสลายไปยังพื้นที่ป่าลึกอันห่างไกลที่เต็มไปด้วยเทือกเขาสลับซับซ้อน ซึ่งลินเพิ่งจะไปปรากฏตัวอยู่
“ในป่าลึกที่ไร้ผู้คน… เมล็ดพันธุ์จะหยั่งรากได้ลึกที่สุด”
เขาสะบัดนิ้วเบาๆ เพื่อปิดการเชื่อมต่อชั่วคราว ทิ้งให้โลกเบื้องล่างสับสนวุ่นวายกับการตามหาตัว “หญิงสาวพฤกษา” ที่หายสาบสูญไป ท่ามกลางหมอกสีเทาที่เริ่มหนาตัวขึ้นและซอมบี้ที่เริ่มวิวัฒนาการไปอีกขั้นตามคำสั่งที่เขาเพิ่งส่งลงไป
“ได้เวลาอัปเกรดบททดสอบ… ดูซิว่าเจ้าจะสร้าง ‘อาณาจักร’ ขึ้นมาท่ามกลางป่าต้องสาปนี้ได้หรือไม่”
ดวงตาสีฟ้าครามปิดลงอย่างช้าๆ ขณะที่กลิ่นอายของไม้หอมเริ่มอบอวลไปทั่วบัลลังก์ของเขา เป็นสัญญาณว่าการทดลองในขั้น “การตั้งมั่น” ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว…
YOU MAY ALSO LIKE
