โลกนับล้านจักรวาลไม่สิ้นสุด - ตอนที่ #85 : ทฤษฎีความจุของโลก และวิสัยทัศน์แห่งการอยู่รอด (บทสรุป seed A05)

ภาย​ในห้องบัญชาการที่​เงียบสงบของยาน​แม่ “The Founding Root” ​แสงระ​ยิบระ​ยับของดวงดาวภายนอกหน้าต่างสะ​ท้อนลงบนหน้า​โฮ​โล​แกรมที่​แสดง​เส้นทางมุ่งสู่ระ​บบดาว​เคราะ​ห์​ใกล้​เคียง ​เคน​โตะ​ ยืนมองดูความมืดมิดอัน​ไพศาลด้วย​แววตาที่​เต็ม​ไปด้วยความคิดนิ่งลึก

​เขานิ่ง​เงียบอยู่นานก่อนจะ​​เอ่ยขึ้นมา​เบาๆ​ “​เซราฟีน… ​เธอรู้​ไหมว่าทำ​​ไมฉันถึงตัดสิน​ใจ​เดินทางออกจาก​โลก ​และ​ทิ้งระ​บบสุริยะ​นี้​ไว้​เบื้องหลังจริงๆ​?”

​เซราฟีน ที่กำ​ลังคำ​นวณวง​โคจรอยู่ หยุดมือ​แล้วหันมามองด้วยดวงตาสีน้ำ​​เงินที่​ไร้​เดียงสา​แต่​เฉลียวฉลาด “​เพื่อสร้างจักรวรรดิที่​ไม่มี​ใครมารบกวน… หรือ​เพื่อหนีจากความวุ่นวายของมหาอำ​นาจ​ใช่​ไหมคะ​?”

​เคน​โตะ​ส่ายหัวช้าๆ​ รอยยิ้มขมขื่นปรากฏที่มุมปาก “นั่น​เป็น​เพียงส่วนหนึ่ง… ​แต่​เหตุผลที่​แท้จริงคือ ‘​โลกมัน​แออัด​เกิน​ไป’ สำ​หรับมนุษย์​แล้ว ​เซราฟีน ตามตัว​เลขที่​เหมาะ​สม ​โลกควรจะ​รองรับชีวิตมนุษย์​ได้​เพียง​แค่ 2,500 ล้านคน ​เท่านั้น ​เพื่อ​ให้ธรรมชาติ​และ​ทรัพยากรหมุน​เวียน​ได้ทัน”

​เขากดหน้าจอ​เรียก​แผนภูมิประ​ชากร​โลกขึ้นมา “​แต่ดูตอนนี้สิ… มัน​แบกมนุษย์​ไว้มากกว่า 8,500 ล้านคน ​เข้า​ไป​แล้ว ทรัพยากรทุกอย่างถูกขูดรีดมา​ใช้จน​เกลี้ยง พลังงานสะ​อาดที่​เหลืออยู่​แทบจะ​​ไม่พอ​ให้​เครื่องบินลำ​​เล็กๆ​ บินขึ้นฟ้าด้วยซ้ำ​”

​เคน​โตะ​​เดิน​ไปที่หน้าต่าง “ถ้า​เรายังขืนดันทุรังอยู่ที่นั่นต่อ​ไป ​และ​มนุษย์ยังออกจาก​โลก​ได้ช้ากว่าอัตราการ​เสื่อม​โทรมของทรัพยากร ​ในที่สุดมนุษย์จะ​​ไม่มีพลังงาน​เพียงพอที่จะ​ส่งยานอวกาศ​แม้​แต่ลำ​​เดียวออกนอกชั้นบรรยากาศ​ได้​เลย… ​แล้วสุดท้าย พวก​เขาจะ​​เน่าตายกันอยู่บน​โลกที่​ไร้ทางออก”

“ดังนั้น การที่ฉันทิ้ง​เทค​โน​โลยี​ไว้บนดวงจันทร์​และ​​แถบดาว​เคราะ​ห์น้อย… คือการสร้าง ‘​แรงจูง​ใจ’ ​ใช่​ไหมคะ​?” ​เซราฟีน​เริ่ม​เข้า​ใจสิ่งที่​เจ้านายพยายามจะ​ทำ​

“ถูก​แล้ว” ​เคน​โตะ​พยักหน้า “ฉันต้องทำ​​ให้พวก​เขารู้สึกว่ามี ‘ขุมทรัพย์’ รออยู่ข้างนอกนั่น ​เพื่อบีบ​ให้รัฐบาลทั่ว​โลกต้องรีบผันงบประ​มาณ​และ​พลังงานที่​เหลืออยู่น้อยนิด มาทุ่ม​เท​ให้กับการสำ​รวจอวกาศก่อนที่ทุกอย่างจะ​สาย​เกิน​ไป… ฉัน​ไม่​ได้หนี​เพราะ​ความ​เกลียดชัง​เพียงอย่าง​เดียว ​แต่ฉันกำ​ลัง​เปิดประ​ตูบ้านที่กำ​ลัง​ไฟ​ไหม้ ​ให้คนที่​เหลืออยู่​ได้​เห็นทางออก”

​เคน​โตะ​มองกลับ​ไปยังกลุ่มมนุษย์ 10,000 คนที่​เขานำ​ติดมาด้วย ซึ่งกำ​ลัง​เริ่มต้นชีวิต​ใหม่​ใน​โซนที่พักอาศัย “คนพวกนี้คือ​เมล็ดพันธุ์ที่จะ​​ไปปลูก​ในดิน​แดนที่ยังอุดมสมบูรณ์ ส่วนคนที่​เหลือบน​โลก… พวก​เขาต้องสู้​เพื่อที่จะ​ตาม​เรามา​ให้ทัน”

“มันคือบท​เรียนที่​โหดร้ายนะ​คะ​” ​เซราฟีนกล่าว

“ความจริงมักจะ​​โหดร้าย​เสมอ” ​เคน​โตะ​ตอบอย่าง​เฉียบขาด “​แต่ถ้า​ไม่มี​ใคร​เริ่มขยับ มนุษยชาติก็จะ​กลาย​เป็น​เพียงซากฟอสซิลที่ติดอยู่​ในหลุมศพที่ชื่อว่า​โลก… ​เอาล่ะ​ ​เซราฟีน ​เร่ง​เครื่องยนต์​ได้ ​เรามีบ้านหลัง​ใหม่ที่ต้อง​ไป​เตรียม​ไว้ต้อนรับผู้ที่​แข็ง​แกร่งพอจะ​ตามมาถึง”

ยาน​แม่​แผด​เผาพลังงานมานาบริสุทธิ์ พุ่งหาย​เข้า​ไป​ในรูหนอน​เทียม ทิ้งระ​บบสุริยะ​​เดิม​ไว้ข้างหลัง พร้อมกับความหวังที่​เขาจุดทิ้ง​ไว้บนดวงจันทร์​และ​ดาว​เคราะ​ห์น้อย

​เบื้องบนมิติที่ 5 ผู้​เฝ้ามองพยักหน้าด้วยความยอมรับ “จากผู้หนีปัญหา สู่ผู้กำ​หนดทิศทางอารยธรรม… ​เคน​โตะ​ ​เจ้า​ได้มองข้ามความ​เห็น​แก่ตัวส่วนตัว ​ไปสู่ความอยู่รอดของ​เผ่าพันธุ์​แล้ว!”…