โลกนับล้านจักรวาลไม่สิ้นสุด - ตอนที่ #86 : รอยแยกแห่งจักรวาล และเมล็ดพันธุ์แห่งอาเซียร์
- Home
- โลกนับล้านจักรวาลไม่สิ้นสุด
- ตอนที่ #86 : รอยแยกแห่งจักรวาล และเมล็ดพันธุ์แห่งอาเซียร์
ท่ามกลางความมืดมิดของมิติที่ 5 ตัวตนลึกลับที่เฝ้ามองทุกอย่างมาตั้งแต่ต้น นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้โปร่งแสง เขามองดูภาพสุดท้ายของยานแม่ The Founding Root ที่ทิ้งฝุ่นไอพ่นเป็นทางยาวก่อนจะหายลับไปในความมืดเพื่อเริ่มต้นระบบสุริยะใหม่
“ดูเหมือนฉันจะลืมแกล้งเจ้าเคนโตะซะแล้วแฮะ… ปล่อยให้เดินออกจากบ้านไปเฉยๆ ซะงั้น” ตัวตนนั้นบิดขี้เกียจคราหนึ่ง พลางหัวเราะในลำคอ “แต่ช่างมันเถอะ ปล่อยให้จักรวาลนั้นเดินไปแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ให้พวกมดปลวกบนโลกได้ลองลิ้มรสการตะเกียกตะกายตามรอยเท้าของเทพลวงตาดูบ้าง”
เขาลุกขึ้นยืนแล้วโบกมือสลายจอมอนิเตอร์ของเคนโตะทิ้ง “ได้เวลาไปยังจักรวาล Seed A06 แล้วสิ… ได้ข่าวว่าที่นั่นกำลังสนุกเลย”
เพียงการก้าวเท้าครั้งเดียว แสงรอบตัวก็วับหายไป ตัวตนมิติที่ 5 มาปรากฏกายอยู่ท่ามกลางหมู่ดาวอีกกลุ่มหนึ่งที่แผ่กลิ่นอายต่างออกไป “โอ้… คราวนี้เป็นโลกบำเพ็ญเซียนงั้นเหรอ? พลังปราณ พลังวิญญาณ… หืม เป็นแนว 2 โลกเชื่อมต่อกันทางเดียวสินะ”
เขาเริ่มกวาดตามอง ‘ก’ ของโลกนี้ด้วยความสนใจ:
โควตาฝึกตน: มนุษย์โลกได้รับสิทธิ์ให้ส่งจิตวิญญาณเข้าไปฝึกตนใน ‘แดนเซียนอาเซียร์’
การถ่ายโอนทรัพยากร: ของล้ำค่าที่หาได้ในโลกเซียน สามารถส่งกลับมาใช้เพิ่มพลังหรือรักษาโรคในโลกมนุษย์ได้
ความตายที่ไม่อาจตาย: หากตายในโลกเซียน ร่างจริงจะไม่ตาย แต่ระดับการฝึกฝนจะถูกหักออก 1 ขั้นย่อยทันที เป็นบทลงโทษที่แสนเจ็บปวด
“ไหน… ดูหน่อยสิ เมล็ดพันธุ์ของโลกนี้คือใครกัน?” สายตาของเขาทะลุผ่านก้อนเมฆลงไปยังสลัมเมืองใหญ่ที่เต็มไปด้วยมลพิษ
เขาพบกับ ‘อาร์ต’ เด็กหนุ่ม ม.ปลาย ที่กำลังนั่งนับเศษเหรียญในห้องแคบๆ พ่อของเขานอนหอบหายใจติดขัดอยู่บนเตียงเก่าๆ ส่วนแม่ก็หลับฟุบไปพร้อมกับกองงานรับจ้าง
“เด็กชายยากจนสินะ… พ่อป่วย แม่ทำงานหนัก ส่วนตัวเองกำลังจะถึงวันทดสอบพลัง เพื่อให้ได้โควตาจากรัฐบาลมาหาเงินรักษาพ่อ” ตัวตนมิติที่ 5 ลูบคางพลางยิ้มกว้าง “สถานการณ์บีบคั้น เจตจำนงในการเอาตัวรอดสูง… นี่แหละคือเหยื่อ เอ๊ย! เมล็ดพันธุ์ที่น่าสนใจที่สุด”
อาร์ตเงยหน้ามองท้องฟ้าผ่านหน้าต่างบานเล็ก ในใจเต็มไปด้วยความหวังเพียงอย่างเดียว คือการถูกเลือกให้เป็น “นักเดินทางข้ามมิติ” ในวันพรุ่งนี้
ตัวตนมิติที่ 5 ยิ้มอย่างมีเลศนัยก่อนจะจางหายไปในอากาศ “เอาล่ะเจ้าหนูอาร์ต… ข้าจะเฝ้าดูว่าความยากจนกับพลังเซียน อะไรจะพาเจ้าไปได้ไกลกว่ากัน อย่าทำให้ข้าเบื่อเหมือนพวกมหาอำนาจบนโลกเก่าอีกล่ะ!”…