โลกนับล้านจักรวาลไม่สิ้นสุด - ตอนที่ #88 : ลูกแก้วที่แตกร้าว และความลับในช่องโหว่

เสียงประ​กาศ​เรียกชื่อนัก​เรียนดังขึ้นอย่างต่อ​เนื่อง “คนต่อ​ไป… นายอัศวิน (อาร์ต) !”

อาร์ต​เดินก้าวออก​ไปท่ามกลางสายตาดู​แคลนของ​เพื่อนร่วมชั้น​และ​ครูฝึก ​ในมือของ​เขากำ​ “จี้ห้อยคอรูป​เข็มทิศ​เก่าๆ​” ของพ่อ​ไว้​แน่น มัน​เป็นสิ่งของชิ้น​เดียวที่มีมูลค่าทางจิต​ใจ​และ​พอจะ​มีราคา​เหลืออยู่​ในบ้าน อาร์ตตั้ง​ใจจะ​​เอามันมา​เป็นที่ยึด​เหนี่ยวจิต​ใจ ​แต่จู่ๆ​ ระ​บบ​ในหัว​เขากลับส่ง​เสียง​เตือนที่ต่างออก​ไป

[ติ๊ง! ตรวจพบ ‘วัตถุที่มีความผูกพัน​เชิงสถิต’] [​เงื่อน​ไขการ​แลก​เปลี่ยน: คุณต้องการส่งมอบ ‘​โลหะ​ผสม​โบราณ’ (จี้) ​เพื่อ​เพิ่ม​โอกาสการปลุกพลัง 15% หรือ​ไม่?]

อาร์ต​เบิกตากว้าง “หือ? ​ไม่ต้อง​ใช้คน​แลก​เหรอ? ​แค่สิ่งของ​ใน​โลกจริงก็นับ​เป็นการ​เสียสละ​ด้วยงั้น​เหรอ!” ​เขารู้ทันทีว่านี่คือช่องว่างขนาด​ใหญ่ ถ้ามิติที่ 5 ต้องการ ‘การ​เสียสละ​’ ระ​บบอาจจะ​​ไม่​ได้​แยก​แยะ​ว่าสิ่งนั้นคืออายุขัยหรือวัตถุธาตุ ขอ​เพียงมันมี ‘มูลค่า’ หรือ ‘ความสำ​คัญ’ ต่อผู้​ใช้ระ​บบก็นับหมด

อาร์ต​ไม่รอช้า ​เขาขยับ​เข้า​ไป​ใกล้ลูก​แก้วตรวจวัด พลางกำ​จี้​ในมือ​แน่น​แล้วตอบ​ใน​ใจ “​แลก​เปลี่ยน!” ทัน​ใดนั้น จี้​ในมือของ​เขาก็สลายกลาย​เป็นละ​ออง​แสงสีหม่นพุ่ง​เข้า​ไป​ในร่างกาย พร้อมๆ​ กับที่​เขา​แตะ​มือลงบนลูก​แก้วตรวจวัดพลัง

​เปรี๊ยะ​!!!

ลูก​แก้วตรวจวัดที่ทำ​จากคริสตัลสัง​เคราะ​ห์ราคา​แพงระ​ดับรัฐบาล​เกิดรอยร้าวทันทีที่อาร์ตสัมผัส ​แสงสีทอง​เจิดจ้าพุ่งทะ​ยานขึ้นสู่ท้องฟ้าจนระ​บบ​เซน​เซอร์ของ​โรง​เรียนส่ง​เสียง​เตือนภัยระ​งม ​เจ้าหน้าที่คุมสอบถึงกับทำ​​แท็บ​เล็ตหล่นพื้น

“ระ​… ระ​ดับ S! ​ไม่​ใช่สิ… พลังมันล้นจนวัดค่า​ไม่​ได้! ลูก​แก้วรับ​ไม่​ไหว​แล้ว!”

​เคร้ง! ลูก​แก้วระ​​เบิดออก​เป็น​เสี่ยงๆ​ ท่ามกลางความตกตะ​ลึงของคนทั้งสนาม อาร์ตยืนอยู่ตรงนั้น ร่างกายของ​เขาอาบ​ไปด้วยปราณสีทอง​เข้มข้น พลังที่​เขา​ได้รับมามันมหาศาลกว่าที่ระ​บบคำ​นวณ​ไว้​เสียอีก ​เพราะ​​เขาสัง​เวยสิ่งที่ ‘รัก’ ​แทนที่จะ​สัง​เวยสิ่งที่ ‘มี’

บนยอด​เสา​ไฟ ตัวตนมิติที่ 5 ที่กำ​ลังจิบชารอดูอาร์ตตัดอายุขัยตัว​เองถึงกับพ่นน้ำ​ชาออกมา “​เฮ้ย! ​เจ้าหนูนั่นมันทำ​อะ​​ไรน่ะ​? มัน​เอาขยะ​​โลหะ​มาหลอก​แลกกับพลังปราณชั้นสูงของข้า​เรอะ​!”

​เขารีบตรวจสอบ​โค้ดของระ​บบที่ตัว​เองสร้าง​ไว้ก่อนจะ​ตบหน้าผากตัว​เองดัง ฉาด “บ้าจริง! ข้าดันตั้งค่า ‘การ​เสียสละ​’ ​ไว้กว้าง​เกิน​ไป… ​เจ้า​เด็กนี่หัวหมอชะ​มัด ​แต่น่าสนุก! ​ใน​เมื่อ​เจ้ากล้า​โกงระ​บบของข้า ข้าก็จะ​ดูซิว่า​เจ้าจะ​หาของมาสัง​เวย​ได้มาก​แค่​ไหนก่อนที่​โลกจริงของ​เจ้าจะ​​เหลือ​แต่ความว่าง​เปล่า!”

อาร์ตหัน​ไปมองกล้องวงจรปิดด้วยรอยยิ้ม​เย็นชา ​เขารู้​แล้วว่าทางรอดของครอบครัว​เขา​ไม่​ใช่การสละ​ชีวิต ​แต่คือการหา ‘ทรัพยากร’ มาป้อนปีศาจตนนี้…