โลกนับล้านจักรวาลไม่สิ้นสุด - ตอนที่ #94 : ทางแยกของวิญญาณ และการสั่งสอนด้วยความตาย
บนความว่างเปล่าเหนือหมู่เมฆที่ไม่มีใครเอื้อมถึง ตัวตนมิติที่ 5 นั่งเอนกายลงบนบัลลังก์อากาศ พลางจ้องมองลงไปยังเพิงพักซอมซ่อของอาร์ตด้วยแววตาเป็นประกาย “ไหนแสดงให้ข้าเห็นหน่อยสิอาร์ต… ว่าเจ้าจะเลือกเป็นปีศาจร้ายที่กลืนกินทุกอย่างเพื่อความแค้น หรือจะกลายเป็นนักบวชผู้เมตตาในโลกแห่งเซียนนี้ หลังจากที่เจ้าได้รับพลังที่เหนือกว่าใครมาไว้ในมือ”
เขายิ้มอย่างเล่ห์เหลี่ยม “อำนาจมักจะเผยธาตุแท้ของมนุษย์ออกมาเสมอ เจ้าจะทำอย่างไรกับมือที่เปื้อนโคลนคู่นั้น?”
เช้าวันต่อมา อาร์ตเดินออกจากเพิงพักมุ่งหน้าสู่ไร่สมุนไพรตามปกติ ร่างกายของเขาดูไม่ต่างจากเดิมภายนอก แต่ทุกย่างก้าวที่เขาย่ำลงบนผืนดิน กลับทิ้งรอยไหม้จางๆ ของพลังปราณสุริยัน-จันทราไว้โดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็น
“เฮ้ย! ไอ้ขยะอาร์ต! มัวเดินนวยนาดอะไรอยู่!” หวังเหล่ย ศิษย์ชั้นนอกที่ชอบกลั่นแกล้งอาร์ตเป็นประจำ เดินเข้ามาพร้อมกับแส้หนังอสูรในมือ “วันนี้แกต้องขนปุ๋ยคอกเพิ่มเป็นสองเท่า เพราะเมื่อวานแกแอบอู้งานไปขลุกอยู่ในกองขยะใช่ไหม!”
เพียะ! หวังเหล่ยฟาดแส้ลงที่พื้นเฉียดเท้าอาร์ไปเพียงนิดเดียว “คุกเข่าลงซะ! แล้วคลานไปทำงาน!”
อาร์ตนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก้มมองมือที่สั่นเทา… ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะเขากำลังสะกดกั้นพลังมหาศาลที่อยากจะฉีกกระชากคนตรงหน้าให้เป็นชิ้นๆ เขานึกถึงภาพที่ตัวเองถูกกดขี่มา 2 ปี นึกถึงหยดน้ำตาของแม่และรอยยิ้มของน้องสาว
“ฉันคุกเข่ามา 2 ปีแล้ว…” อาร์ตพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำและเย็นเฉียบจนบรรยากาศรอบตัวเริ่มกลายเป็นน้ำแข็ง “แต่วันนี้… ฟ้าดินบอกฉันว่า ถึงเวลาที่แกต้องคุกเข่าให้ฉันบ้างแล้ว”
เขาสบตากับหวังเหล่ย ดวงตาข้างหนึ่งกลายเป็นสีทองเจิดจ้า อีกข้างหม่นแสงเป็นสีเงินเย็นยะเยือก พลังปราณระเบิดออกจากร่างทำให้อากาศรอบตัวบิดเบี้ยว หวังเหล่ยที่เคยเก่งกาจกลับรู้สึกเหมือนถูกภูเขาทั้งลูกกดทับจนกระดูกแทบจะแตกละเอียด
“แก… แกไปเอาพลังนี่มาจากไหน!” หวังเหล่ยร้องเสียงหลงพร้อมกับทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นจนดินแตกกระจาย
อาร์ตเดินเข้าไปใกล้หวังเหล่ยที่กำลังสั่นประสาท เขาไม่ได้ฆ่าทิ้งในทันที แต่เขากลับยื่นมือไปบีบที่หัวไหล่ของหวังเหล่ย พลังปราณร้อน-เย็นพุ่งเข้าสู่ร่างกายของหวังเหล่ย ทำลายจุดชีพจรทั้งหมดจนสิ้นซาก!
“ฉันจะไม่เป็นนักบวชที่ให้อภัยใคร… แต่ฉันจะเป็นปีศาจที่คอยหลอกหลอนคนที่ทำร้ายฉัน” อาร์ตกระซิบข้างหู “แกจะไม่ได้ตาย แต่แกจะต้องอยู่อย่างคนพิการที่ไม่มีพลังปราณไปตลอดชีวิต เหมือนที่แกเคยมองฉันเป็นขยะ”
เบื้องบนมิติที่ 5 ตัวตนลึกลับปรบมือรัวด้วยความสะใจ “ฮ่าๆๆๆ ถูกต้อง! นี่แหละที่ข้าอยากเห็น! ไม่ใช่พระเอกผู้แสนดี แต่เป็นผู้ล่าที่รู้จักวิธีทรมานเหยื่อ! ยินดีต้อนรับสู่หนทางแห่งปีศาจเซียนนะเจ้าอาร์ต!”…
YOU MAY ALSO LIKE
