โลกแห่งศิลปะการต่อสู้ขั้นสูง : ข้าสามารถคัดลอกพรสวรรค์ได้ - บทที่ 165 ข้าเป็นแฟนคลับของเจ้า
บทที่ 165 ข้าเป็นแฟนคลับของเจ้า
จากนั้น หลินอันมอบสูตรยาและวัตถุดิบเสริมให้หวังฮ่าว
“ไปกันเลย!” หวังฮ่าวเก็บของ ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
ของแบบนี้อยู่ในมือเร็วยิ่งดี ส่วนหลินอันจะหลอกเขา?
หลินอันพยักหน้า ดวงตาแวบผ่านความยินดีลึกซึ้ง เดิมทีจะให้เจ้าได้ใจอีกวัน แต่เจ้าเลือกตายเอง ก็อย่าโทษข้าที่ไม่เกรงใจ
ของของข้าไม่ใช่ได้มาง่าย ๆ
…
เมืองหลวงจักรพรรดิ
ร้านกาแฟมู่เซ่อ
หวังฮ่าวและหลินอันนั่งดื่มกาแฟราคาแพง
ทั้งสองรอคนของหลินอัน
ตามข้อมูลของหลินอัน
ของเหลวหยางจี๋อยู่ใน ที่ราบลมตะวันตก ในสนามรบมาร
ที่ราบลมตะวันตกเป็นที่ราบในสนามรบมารที่มีมารวนเวียนมากมาย
ที่ราบนี้มีชื่อเสียงในสนามรบมาร
สถานที่ที่มีของเหลวหยางจี๋นั้นซ่อนอยู่อย่างดี หลินอันไม่รู้ตำแหน่ง แต่คนที่รู้จะพาพวกเขาไป
นอกจากนี้ หลินอันยังจ้างผู้แข็งแกร่งหลายคนไปด้วย
เพราะที่ราบลมตะวันตกไม่ใช่สถานที่ปลอดภัย ต้องใช้พลังต่อสู้มากเพื่อฝ่าเข้าไป
ครู่ต่อมา นักรบที่มีพลังฆ่าฟันเข้มข้นหลายคนเดินเข้ามาในร้านกาแฟมู่เซ่อ
“หวังฮ่าว นักรบเหล่านี้แข็งแกร่งมาก มีประสบการณ์ต่อสู้สูง เป็นนักรบขั้นกำเนิดทั้งหมด มีพวกเขาช่วย ภารกิจของเราจะราบรื่น!” หลินอันยิ้มกล่าว แล้วแนะนำทุกคน
หวังฮ่าวยิ้มเล็กน้อย นักรบขั้นกำเนิด ช่างน่าขำ
ต้าไป๋ในสมองบอกระดับของคนเหล่านี้ให้หวังฮ่าวแล้ว
ถึงพวกเขาจะซ่อนระดับ แต่ต่อหน้าต้าไป๋ที่อยู่นานนับหมื่นปี การซ่อนนั้นไร้ประโยชน์
ชายวัยกลางคนชื่อเฉินเลี่ยเป็นปรมาจารย์ขั้นห้า
ชายที่มีรอยแผลบนหน้า ชื่อสวี่โบ เป็นปรมาจารย์ขั้นหก
อีกสองคนเป็นปรมาจารย์ขั้นเจ็ด
“หวังฮ่าว ข้าเป็นแฟนคลับของเจ้า ของเหลวหยางจี๋ข้าพบ ข้าจะช่วยเจ้าให้ได้มันมา ช่วยเจ้าเพิ่มระดับเร็ว!” เฉินเลี่ยกล่าวด้วยความคลั่งไคล้
คนข้าง ๆ มองด้วยสายตาแปลก ๆ
พวกเขาคุ้นเคยกับเฉินเลี่ยดี การเป็นแฟนของใคร แต่คนที่ตายด้วยมือเขาก็มากพอเล่นไพ่นกกระจอกหลายโต๊ะ
“ข้าเชื่อเจ้า!” หวังฮ่าวยิ้ม ทำเหมือนไม่รู้
ถึงเวลา เจ้าจะต้องประหลาดใจมาก ไอดอล… เฉินเลี่ยรู้สึกยินดี
เขาชอบจัดการกับอัจฉริยะที่หยิ่งผยอง คิดว่ามีพรสวรรค์หน่อยก็เก่งเกินใคร
แค่ยกยอสองสามคำ ก็หลงตัวเอง
เฉินเลี่ยมองหวังฮ่าวเป็นเหยื่อแล้ว
ส่วนตัวตนของหวังฮ่าว เฉินเลี่ยไม่สนใจ อัจฉริยะจากชั้นเทวะยุทธของวิทยาลัยเมืองหลวง? อัจฉริยะที่ตายไปก็ไม่ใช่อัจฉริยะ…
เฉินเลี่ยยิ้มอย่างเป็นมิตร ตบอก “หวังฮ่าว ถ้าสำเร็จ ขอเซ็นลายเซ็นให้ข้าด้วย ข้าชื่นชมเจ้ามาก!”
หวังฮ่าวมุมปากกระตุก ลายเซ็น เจ้ามันสุดยอด กล้าขอลายเซ็น… เจ้าทำให้โอกาสตัวเองแคบลงแล้ว…
หลังจากคุยกันสองสามคำ พวกเขาก็เตรียมไปสนามรบมาร
…
เมืองเจียงหลิน
วิลล่าหรู
เด็กสาวสองคนน่ารักบริสุทธิ์กำลังเล่นในวิลล่า
ผิวขาวเนียนสวยงามภายใต้แสงนุ่มนวล
“ซินเยวี่ย เล่าเรื่องตอนเด็กของพี่เจ้าให้ฟังอีกหน่อย…” หลินจื่อหยานเขย่าแขนหวังซินเยวี่ย ออดอ้อน
หวังซินเยวี่ยถอนหายใจ “จื่อหยาน เจ้าจะชอบพี่ข้าจริง ๆ หรือ ข้าเล่าเรื่องตอนเด็กของเขาหลายสิบรอบแล้ว!”
วิลล่าเต็มไปด้วยแสงระยิบระยับ
เด็กสาวสองคนบริสุทธิ์ในวิลล่าหรูราวกับนางฟ้าไร้มลทิน
โดยเฉพาะหลินจื่อหยาน ผิวขาวเนียน รูปร่างเต็มไปด้วยพลังเยาว์วัย บวกกับใบหน้าสวยงาม ทำให้มีเสน่ห์ไม่เหมือนใคร
“ข้าชอบพี่เจ้า เจ้าไม่เชื่อหรือ!” หลินจื่อหยานกอดหวังซินเยวี่ย แล้วกล่าว
จู่ ๆ กลิ่นหอมลอยมาเต็มวิลล่า
หวังซินเยวี่ยที่กำลังจะพูด รู้สึกง่วงอย่างมาก
ราวกับจะหลับได้ทุกเมื่อ
‘ซู่ ซู่ ซู่!!!’
เมื่อกลิ่นหอมพุ่งเข้ามา หวังซินเยวี่ยหมดสติ นอนหลับบนโซฟานุ่ม
“ตูม ตูม ตูม!!!”
หลินจื่อหยานเห็นหวังซินเยวี่ยล้มลง ร่างระเบิดเปลวไฟสีดำ
พลังอันแข็งแกร่งแผ่ออกทั่วห้อง
“ใคร กล้าออกมา!” หลินจื่อหยานตะโกน
ดวงตาของหลินจื่อหยานไร้ความอ่อนเยาว์ มีแต่ความเย็นเยียบ
“หลินจื่อหยาน กล้าพูดกับพี่สาวแบบนี้ ไม่ได้ตีเจ้ามานานเกินไปหรือ!” เสียงเย็นเยียบดังในห้อง
พลังของหลินจื่อหยานหายไปทันที
เป็นพี่สาว…
หญิงสาวในชุดกระโปรงงดงามเดินเข้ามาจากประตู
คือหลินซือหาน
“พี่สาว มาทำไม!” หลินจื่อหยานวิ่งไปกอดหลินซือหานแน่น
หลินซือหานลูบผมหลินจื่อหยาน ดวงตาเต็มไปด้วยความรัก
“ทำไม ไม่มีอะไรจะมาหาน้องไม่ได้หรือ!” หลินซือหานไร้ท่าทีเย็นชาจากวิทยาลัยเมืองหลวง ราวกับพี่สาวข้างบ้าน
หลินจื่อหยานซบอกหลินซือหาน “ไม่ใช่ พี่สาวอยากมาหาเมื่อไหร่ก็ได้!”
มองน้องสาวที่ว่านอนสอนง่าย หลินซือหานรู้สึกอบอุ่น
“ข้าได้ยินสิ่งที่เจ้ากับน้องสาวพูดกัน เจ้าชอบพี่ชายของเพื่อนเจ้า?” หลินซือหานนึกอะไรได้ แค่นเสียง
ใจหลินจื่อหยานหยุดชะงัก
แย่แล้ว ถูกพี่สาวจับได้
ถ้าพี่สาวรู้เรื่องพี่หวังฮ่าว จะแย่งข้าไปหรือ…
เอ๊ะ… ข้าตอนนี้ก็ยังเป็นเทวะแห่งวิถียุทธไม่ได้…
หรือจะให้ยืมพี่หวังฮ่าวให้พี่สาวใช้ พี่สาวดุขนาดนี้ คงหาคนรักไม่ได้…
ความคิดของหลินจื่อหยานหมุนวน…
“เจ้าเด็กโง่ ผู้ชายพวกนั้นล้วนเหมือนกัน อยากได้แต่ร่างเจ้า อย่าถูกหลอก…” หลินซือหานสอนน้องสาว
“พี่หวังฮ่าวไม่เหมือนคนอื่น…” หลินจื่อหยานกล่าวเบา ๆ
หวังฮ่าว?
ดวงตาหลินซือหานหดลง หรือจะเป็นหวังฮ่าวคนนั้น?
…
YOU MAY ALSO LIKE
