โลกแห่งศิลปะการต่อสู้ขั้นสูง : ข้าสามารถคัดลอกพรสวรรค์ได้ - บทที่ 166 การสนทนาของสองพี่น้อง

บทที่ 166 การสนทนาของสองพี่น้อง

ในใจของหลินซือหานผุดภาพเด็กหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาขึ้นมาทันที

เมื่อนึกถึงเจ้านั่นที่เห็นเธอแล้ววิ่งหนีทันที หลินซือหานก็รู้สึกคันฟันด้วยความโมโห

“หวังฮ่าวที่เจ้ากล่าวถึง จะไม่ใช่หวังฮ่าวที่กำลังเรียนอยู่ที่วิทยาลัยตี้หวู่ใช่ไหม!” หลินซือหานกัดฟัน อกสั่นเล็กน้อยขณะกล่าว

ใจของหลินจื่อหยานสะดุด

หรือว่าพี่หวังฮ่าวเริ่มดึงดูดสาว ๆ ที่วิทยาลัยเมืองหลวงจักรพรรดิแล้ว?

ไม่… ไม่… ไม่ได้…

“พี่สาว พี่ก็ชอบพี่หวังฮ่าวหรือเปล่า!” หลินจื่อหยานถามอย่างระมัดระวัง

ถ้าพี่สาวก็ชอบพี่หวังฮ่าว หลินจื่อหยานรู้สึกถึงความเศร้าลึก ๆ ในใจ

“หึ ใครจะไปชอบเจ้านั่นกัน ไม่มีทาง…” หลินซือหานบ่น ปากบิดเบะ

เมื่อนึกถึงหวังฮ่าว หลินซือหานก็รู้สึกหงุดหงิดสุด ๆ

ถึงเจ้านั่นจะหน้าตาดี และมีทั้งพรสวรรค์และพลังที่ยอดเยี่ยม ไม่เหมือนผู้ชายคนอื่น… เอ๊ะ… พอนึกดี ๆ เจ้านั่นก็ดูไม่เลว…

บ้าเอ๊ย… ข้าคิดอะไรอยู่…

ข้าจะไปชอบเจ้านั่นได้ยังไง!

“ที่แท้พี่สาวก็ไม่ชอบ ดีแล้ว!” หลินจื่อหยานถอนหายใจโล่งอก ผละออกจากอ้อมกอดของหลินซือหาน

“เดี๋ยว เจ้าหมายความว่ายังไง!” หลินซือหานขมวดคิ้ว น้องสาวคนนี้หมายความว่าอะไร

หรือว่าน้องสาวกลัวว่าข้าจะแย่งผู้ชายของนาง?

หลินซือหานตาโต กำหมัดแน่น เธอรู้จักน้องสาวตัวเองดีเกินไป

ถึงจะดูว่านอนสอนง่าย แต่เจ้าเล่ห์และมีความคิดแปลก ๆ

ถ้าไม่ใช่น้องสาวของตัวเอง หลินซือหานคงจัดการไปนานแล้ว…

“เปล่า เปล่า ข้าคือบอกว่า พี่หวังฮ่าวเอาแต่ฝึกฝน ไม่เหมาะกับพี่สาวเลย!” หลินจื่อหยานรีบแก้ตัวด้วยความตื่นตระหนก

หลินซือหานคันฟันด้วยความโมโห น้องสาวคนนี้ยิ่งวันยิ่งซน

แต่นึกถึงคำพูดของน้องสาว หลินซือหานก็นึกถึงข่าวลือเกี่ยวกับหวังฮ่าว

เขาเป็นคนบ้าฝึกจริง ๆ นอกจากฝึกแล้วดูเหมือนจะไม่สนใจอะไรเลย

น้องสาวคงชอบหวังฮ่าวแบบชื่นชมไอดอลมากกว่า เพราะหวังฮ่าวในเมืองเจียงหลินมีรัศมีเจิดจรัสเกินไป ราวกับเป็นไอดอลของทุกคน และหน้าตาก็ดูดี

เมื่อน้องสาวโตขึ้นคงเลิกคิดแบบนี้ เพราะนี่เป็นเพียงการชื่นชมไอดอล

นางยังเด็ก รู้เรื่องความรักที่ไหน

ยิ่งกว่านั้น ด้วยพรสวรรค์ของน้องสาว อีกไม่กี่ปี หวังฮ่าวในสายตานางคงเป็นแค่ ของเล่น เท่านั้น

หลินซือหานคิดวนไปหลายครั้ง หัวใจที่กังวลก็ค่อย ๆ สงบลง

เมื่อนึกถึงว่าหลายปีมานี้ไม่ได้ดูแลน้องสาวอย่างดี หลินซือหานก็รู้สึกสงสาร

“จื่อหยาน อีกสองวันข้าจะไปสำรวจซากโบราณ อาจต้องใช้เวลาสักพัก เจ้าต้องดูแลตัวเองให้ดี!” หลินซือหานลูบหัวน้องสาวด้วยความรัก แล้วกล่าว

“พี่สาว อันตรายไหม? ข้าไปด้วยได้หรือไม่ ตอนนี้ข้าเป็นปรมาจารย์ขั้นเจ็ดแล้วนะ!” หลินจื่อหยานกล่าว ดวงตาเต็มไปด้วยความกังวล

หลินซือหานส่ายหัว กอดน้องสาวเบา ๆ “ไม่ต้องห่วง แค่ซากโบราณเล็ก ๆ ไม่มีปัญหาหรอก!”

…

ที่ทางเข้าสนามรบมาร

หวังฮ่าวและหลินอันพร้อมคนอื่น ๆ เดินช้า ๆ มุ่งหน้าสู่สนามรบมาร

เฉินเลี่ยเดินเคียงข้างหวังฮ่าว ขณะเดียวกันก็ประจบหวังฮ่าว ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ ราวกับเป็นแฟนตัวยงของเขา

หลินอันและคนอื่น ๆ มองด้วยสายตาแปลก ๆ

เฉินเลี่ยมีรสนิยมแบบนี้หรือ?

ถ้าหลินอันไม่รู้ว่าเฉินเลี่ยถูกจ้างมาเพื่อจัดการหวังฮ่าว เขาคงเชื่อว่าเจ้านี่เป็นแฟนคลับตัวจริง

เจ้านี่… เข้าถึงบทเกินไปหรือเปล่า?

“คุณชายหลิน พี่ใหญ่เฉินเป็นแบบนี้แหละ ไม่ต้องห่วง ถึงตอนนี้จะเรียกไอดอล แต่เมื่อถึงเวลาลงมือ เขาจะเด็ดขาดที่สุด!” เสียงส่งกระแสจิตของสวี่โบ ปรมาจารย์ขั้นเจ็ด ดังในหัวหลินอัน

หลินอันพยักหน้าเล็กน้อย

การเคลื่อนไหวครั้งนี้เขาวางแผนอย่างรอบคอบ

เขาเตรียมข้ออ้างมากมาย กลัวว่าหวังฮ่าวจะไม่มา แต่ไม่นึกว่าหวังฮ่าวจะตกลงทันที

ของเหลวหยางจี๋ ข้าจะให้เจ้ามีชีวิตไปหยิบ แต่ไม่มีชีวิตใช้มัน… หลินอันยิ้มเย็น มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย

กลุ่มคนเดินต่อไปยังที่ราบลมตะวันตกในสนามรบมาร

ทั่วทั้งสนามรบมารยังคงเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดและเจตนาฆ่าฟัน

เสียงคำรามของมารดังก้อง และมีเสียงการต่อสู้ดุเดือดเป็นระยะ

ใบหน้าหลินอันซีดเล็กน้อย

ถึงเขาจะเป็นนักรบขั้นกำเนิดขั้นสิบ แต่ที่ราบลมตะวันตกอยู่ลึกในสนามรบมาร มิติแห่งมารและกลิ่นคาวเลือดยิ่งรุนแรง

“แฟนคลับ ข้างหน้ามีฝูงมารนรก เจ้าไปจัดการพวกมัน ข้าต้องการผลึกนรก!” หวังฮ่าวถือเข็มทิศ ดวงตาเป็นประกาย

เขาแค่ลองใช้เข็มทิศ ไม่นึกว่าจะพบมารนรกอยู่ไม่ไกล

ผลึกนรกของหวังฮ่าวหมดไปแล้ว ตอนนี้สามารถเติมได้

เพราะ พลังเย็นนรกเก้าสวรรค์ ต้องการผลึกนรกมากขึ้นเพื่อยกระดับ

หวังฮ่าวพบว่า ยิ่ง พลังเย็นนรกเก้าสวรรค์ ดูดซับผลึกนรกมากเท่าไร พลังนรกก็ยิ่งแข็งแกร่ง

ถ้าดูดซับผลึกนรกได้มากกว่านี้ พลังของเขาจะเพิ่มขึ้น การสำรวจซากโบราณก็จะปลอดภัยกว่า

ดวงตาเฉินเลี่ยฉายแววฆ่าฟัน เจ้านี่คิดว่าข้าเป็นแฟนคลับจริง ๆ หรือ?

แต่ตอนนี้ยังไม่ถึงจุดหมาย ไม่ใช่เวลาลงมือ

หวังฮ่าวเป็นอัจฉริยะของสมาคมเทียนอู่ ถ้าไม่วางแผนให้ดีและปล่อยให้เขาหนีไปได้ พวกเขาจะเดือดร้อน

จัดการหวังฮ่าวต้องระวังให้มาก

เฉินเลี่ยมองไปที่หลินอัน หลินอันพยักหน้า เจตนาฆ่าฟันในใจยิ่งเพิ่ม

เมื่อได้รับสัญญาณจากหลินอัน เฉินเลี่ยสูดหายใจลึก เดินไปยังทิศทางที่หวังฮ่าวบอกเพื่อจัดการมารนรก

หวังฮ่าวเห็นเฉินเลี่ยว่านอนสอนง่ายก็ยิ้มดีใจ แฟนคลับคนนี้ช่างสมบทบาท

ทันใดนั้น เข็มทิศของหวังฮ่าวสว่างขึ้นอีกครั้ง แสดงว่ามีฝูงมารนรกอีกกลุ่มอยู่ไม่ไกล

“หลินอัน และพวกเจ้า ข้างนั้นมีมารนรกอีกฝูงใหญ่ รีบไปเก็บผลึกนรกมาให้ข้า!” หวังฮ่าวกล่าวด้วยความตื่นเต้น

มีนักรบฟรี ๆ ใช้ ไม่ใช้ก็เสียเปล่า… ชอบแกล้งทำเป็นแฟนคลับใช่ไหม ข้าจะดูว่าเจ้าจะทนได้นานแค่ไหน…

ใบหน้าหลินอันมืดลง กำหมัดแน่น หวังฮ่าวหมายความว่ายังไง คิดว่าพวกเราเป็นคนรับใช้หรือ?

…