โลกแห่งศิลปะการต่อสู้ขั้นสูง : ข้าสามารถคัดลอกพรสวรรค์ได้ - บทที่ 167 ที่ราบลมตะวันตก

บทที่ 167 ที่ราบลมตะวันตก

ปรมาจารย์ข้าง ๆ หลินอันก็ขมวดคิ้ว พวกเราไม่ใช่แฟนคลับของเจ้า ทำไมต้องทำตาม?

“ทำไม? พวกเจ้าไม่ยอมหรือ?” หวังฮ่าวแค่นเสียง

หลินอันคันฟัน อยากจัดการหวังฮ่าวเดี๋ยวนี้ แต่ถ้าลงมือที่นี่ อันตรายเกินไป ถ้าปล่อยให้หวังฮ่าวหนีหรือส่งข่าวออกไป ทุกอย่างจะพัง และเขาอาจเดือดร้อน

“จะเป็นไปได้ยังไง แค่มารนรกเล็กน้อย พวกเราจะช่วยหวังฮ่าวจัดการเดี๋ยวนี้!” หลินอันกล่าว

จากนั้น หลินอันพาปรมาจารย์ทั้งหลายไปจัดการมารนรกที่อยู่ไม่ไกล

ถึงในใจจะไม่เต็มใจสุด ๆ แต่เพื่อให้แผนสำเร็จ หลินอันก็ยอมอดทน

ระหว่างทาง โชคของหวังฮ่าวเหมือนเปิดโหมดเทพ เขาเจอมารนรกอีกมากมาย

“ข้างนั้นมี… รีบไป…”

“เฉินเลี่ย… อย่าชักช้า รีบไปเลย…”

“ข้างนั้นมีฝูงใหญ่…”

…

หลินอันและปรมาจารย์ถูกหวังฮ่าวสั่งให้วิ่งไปมาทั่วสนามรบมาร ฆ่ามารนรกไม่หยุด

จำนวนผลึกนรกในมือหวังฮ่าวเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

ใบหน้าหลินอันและคนอื่น ๆ มืดลงทุกขณะ ถ้าไม่ใช่เพราะใกล้ถึงที่ราบลมตะวันตก หลินอันคงพลิกโต๊ะไปแล้ว

หวังฮ่าวยังไม่รู้หรือว่าต้องเจอกับอะไร?

“คุณชายหลิน หวังฮ่าวจะรู้ตัวอะไรหรือเปล่า?” สวี่โบกล่าวขณะฆ่ามารนรก ส่งกระแสจิตถึงหลินอัน

หลินอันขมวดคิ้ว ดวงตาเต็มไปด้วยเจตนาฆ่าฟัน

ตั้งแต่เด็กจนโต เขาเคยถูกใครสั่งให้วิ่งไปมาแบบนี้ที่ไหน

แถมยังเป็นคนที่เขาต้องการจัดการ

นี่คือความอัปยศที่ลบไม่ออก

หลินอันแค่นเสียง “ไม่ต้องห่วง เจ้าโง่นั่นไม่มีทางฉลาดขนาดนั้น ต่อให้รู้ตัวก็ทำอะไรไม่ได้!”

“พวกเรามีคนมากขนาดนี้ และยังมีคนซุ่มอยู่ในค่ายกล เขาจะหนีไปไหนได้!” หลินอันกล่าวเสริม

หวังฮ่าวเอ๋ย หวังฮ่าว อัจฉริยะสำคัญก็จริง แต่ถ้าตายก็เป็นแค่กองเนื้อเน่า

ตอนนี้เจ้าเย่อหยิ่งแค่ไหน เดี๋ยวเจ้าจะได้รู้สึกอนาถแค่ไหน พระเยซูก็ช่วยเจ้าไม่ได้ ข้าพูดแล้ว!

หลินอันคิดอย่างเย็นชา นำกลุ่มคนไปล่ามารนรกต่อ

…

หลายชั่วโมงต่อมา กลุ่มคนใกล้ถึงที่ราบลมตะวันตกแล้ว

หลินอันและคนอื่น ๆ เต็มไปด้วยเลือด พลังหยวนถูกใช้ไปมาก

ในขณะที่หวังฮ่าวยังคงสะอาดสะอ้าน ราวกับมาเที่ยว

“คุณชายหลิน ข้างหน้าคือที่ราบลมตะวันตก!” เฉินเลี่ยตื่นเต้น มองที่ราบกว้างใหญ่แล้วกล่าว

หลินอันยิ้มมุมปาก ในที่สุดก็ใกล้ถึง หวังฮ่าว ข้าทนเจ้ามานานแล้ว

ปรมาจารย์คนอื่น ๆ ก็ตื่นเต้น ในที่สุดไม่ต้องถูกหวังฮ่าวสั่งอีก

หวังฮ่าวสำรวจที่ราบตรงหน้า มิติแห่งมารพวยพุ่ง เสียงร้องโหยหวนของมารดังเป็นระยะ

“ข้างหน้าดูอันตรายมาก หรือข้าจะรอพวกเจ้าที่นี่?” หวังฮ่าวกระพริบตา แล้วกล่าว

หลินอันตากระตุก มาถึงนี่แล้ว เจ้าจะรอข้างนอก หลอกกันหรือ?

“ไอดอล! ข้างหน้าไม่ไกลคือที่ที่มีของเหลวหยางจี๋ อย่ากังวล พวกเราจะปกป้องเจ้า!” เฉินเลี่ยกล่าว

มาถึงนี่แล้ว จะปล่อยให้หวังฮ่าวไปได้ยังไง

“ที่นี่ไม่เห็นเหมือนมีของเหลวหยางจี๋เลย!” หวังฮ่าวลังเล ดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัย

หลินอันใจเต้นแรง เจ้านี่จะใช้พวกเราเก็บผลึกนรกอย่างเดียวหรือ?

โชคดีที่ข้าตระเตรียมไว้ก่อน…

“หวังฮ่าว นี่รูปที่เฉินเลี่ยถ่ายมา มีของเหลวหยางจี๋จริง ๆ!” หลินอันกล่าว

ของเหลวหยางจี๋มีจริง และมีจำนวนมาก เพื่อภารกิจนี้ หลินอันลงทุนหนัก

เดิมทีเขาจะใช้รูปนี้เกลี้ยกล่อมหวังฮ่าวที่เมืองหลวงจักรพรรดิ แต่หวังฮ่าวตกลงทันที ตอนนี้ใช้ได้พอดี

เมื่อเห็นรูปในมือหลินอัน หวังฮ่าวก็วางใจ ครั้งนี้ได้กำไรเยอะ ได้ทั้งผลึกนรกและของเหลวหยางจี๋

หวังฮ่าวไม่แสดงสีหน้า แล้วกล่าวอย่างฝืนใจ “ถ้าอย่างนั้น ไปดูกัน!”

เมื่อหวังฮ่าวตกลงอีกครั้ง ทุกคนรู้สึกเหมือนนั่งรถไฟเหาะ

ถ้าไม่เกรงใจฐานะของหวังฮ่าว พวกเขาคงฉีกหวังฮ่าวไปแล้ว

จากนั้น กลุ่มคนเดินต่อไปยังที่ราบลมตะวันตก

มารรอบ ๆ ถูกหลินอันและคนอื่น ๆ ฆ่าอย่างง่ายดาย

เมื่อถึงที่ราบลมตะวันตก เฉินเลี่ยและคนอื่น ๆ ไม่ซ่อนพลังอีกต่อไป

ฆ่ามารรอบ ๆ ได้อย่างง่ายดาย

หลินอันจงใจใช้พลังของเฉินเลี่ยและคนอื่น ๆ กดดันหวังฮ่าว

แต่หวังฮ่าวดูเหมือนไม่สนใจ เดินไปยังจุดหมายอย่างไม่แยแส ราวกับไม่ใส่ใจอะไร

เดี๋ยวถึงที่หมาย ข้าจะดูว่าเจ้ายังแกล้งทำเป็นได้หรือไม่ หลินอันคิดอย่างเคียดแค้น มองหวังฮ่าวที่สงบเยือกเย็น

ที่ราบลมตะวันตกเป็นพื้นที่อันตรายในเขตชั้นนอกของสนามรบมาร

มีลมเย็นพัดโหมกระหน่ำ

แสงแดดบนท้องฟ้าดูเย็นชากว่าที่อื่น

…

ในส่วนลึกของที่ราบลมตะวันตก

ในหุบเขาใหญ่

มุมหนึ่งของหุบเขามีสระน้ำเล็กที่แผ่ออกกลิ่นหอมชวนให้สดชื่น

ของเหลวสีขาวจาง ๆ ถูกสายลมพัดจนเกิดระลอกคลื่นเบา ๆ บนผิวสระ

รอบหุบเขามีนักรบสิบกว่าคนที่มีพลังเย็นเยียบ จ้องมองทิศทางที่กลุ่มคนกำลังเข้าใกล้หุบเขาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

“คุณชายจาง จำเป็นต้องใช้ของเหลวหยางจี๋จริง ๆ หรือ? พวกเราเก็บไปใช้เองไม่ดีกว่าหรือ?” นักรบคนหนึ่งถามด้วยความสงสัย

ชายหนุ่มที่ชื่อจางเหวินเทากำลังหาว ดวงตาเต็มไปด้วยเจตนาฆ่าฟันเย็นเยียบ

“เงินมาจากหลินอัน ถ้าเขาอยากให้มันสมจริงก็ปล่อยให้สมจริงไป ไม่เป็นไร!” จางเหวินเทากล่าวอย่างเฉยเมย

“ว่าแต่ ค่ายกลไม่มีปัญหาใช่ไหม ตรวจดูอีกรอบ!” จางเหวินเทานึกอะไรได้ แล้วกล่าว

นักรบข้าง ๆ เริ่มตรวจสอบทั่วบริเวณ

ครู่ต่อมา การตรวจสอบเสร็จสิ้น ยืนยันว่าไม่มีปัญหา พวกเขาก็รออยู่ในหุบเขา

ไม่นาน อุปกรณ์สื่อสารของจางเหวินเทาดังขึ้น

“พวกเขาใกล้ถึงแล้ว ซ่อนตัวเดี๋ยวนี้ รอให้หวังฮ่าวเข้าใกล้สระของเหลวหยางจี๋แล้วค่อยเปิดค่ายกล ค่ายกลต้องใช้เวลา 3 นาทีในการทำงาน ก่อนที่ค่ายกลจะเปิดเต็มที่ ห้ามออกไป ข้าไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้!!!” จางเหวินเทากล่าว

ทุกคนพยักหน้า แล้วซ่อนตัวตามจุดต่าง ๆ ในหุบเขา

ทั้งหุบเขากลายเป็นเพียงสระของเหลวหยางจี๋ที่แผ่ออกกลิ่นลึกลับในระยะไกล

…