โลกแห่งศิลปะการต่อสู้ขั้นสูง : ข้าสามารถคัดลอกพรสวรรค์ได้ - บทที่ 182 มุ่งสู่การยึดน้ำพุเก้ายมโลก

บทที่ 182 มุ่งสู่การยึดน้ำพุเก้ายมโลก

ม่อโยวชวนถอนหายใจ “ในโลกนี้ ไม่มีใครสามารถก้าวข้ามขั้นตำหนักหยวนได้”

มันเล่าว่าในอดีต เผ่ายมทูตมีมารศักดิ์สิทธิ์เข้ามาในโลกจันทร์มืด แต่กฎแห่งสวรรค์ของโลกนี้ทำให้พลังของพวกมันลดลงทันทีที่เข้ามา มารศักดิ์สิทธิ์ถูกตีตกจากตำแหน่งศักดิ์สิทธิ์ และต่อมาไม่สามารถรักษาขั้นตัวอ่อนวิญญาณได้ด้วยซ้ำ ปัจจุบัน พวกมันรักษาได้เพียงขั้นตำหนักหยวนเท่านั้น

“กฎแห่งสวรรค์…” หวังฮ่าวรู้สึกถึงเงามืดในใจ กฎแห่งสวรรค์เป็นพลังที่นักรบศักดิ์สิทธิ์เท่านั้นที่ควบคุมได้

ช่างมัน ข้าต้องเพิ่มพลังก่อน ด้วย ควบคุมอวกาศ SSS ข้าอาจหาทางออกจากโลกนี้ได้ เขาคิด

“น้ำพุเก้ายมโลกของเผ่ายมทูตอยู่ที่ใด?” หวังฮ่าวถามต่อ

ม่อโยวชวนลังเล “น้ำพุเก้ายมโลกอยู่ใน หุบเขาม่อโยว เขตหลักของเผ่ายมทูต มีนักรบมารชั้นยอดเฝ้าอยู่ เจ้าแข็งแกร่ง แต่…”

“บอกตำแหน่งมา ที่เหลือข้าจะจัดการเอง” หวังฮ่าวขัดจังหวะ

ถ้าโลกนี้ไม่มียอดปรมาจารย์ ด้วยพรสวรรค์ของข้า ข้าจะไปไหนก็ได้! เขาคิด พร้อมนึกถึงคนอื่น ๆ ที่เข้ามาในซากโบราณ ไม่รู้ว่าท่านประมุขกวนและคนอื่นเป็นอย่างไรบ้าง

ทุกคนถูกแยกจากกันเมื่อเข้ามาในโลกนี้ แต่กวนเฉิงอยู่ในขั้นปรมาจารย์หนึ่งขั้น ซึ่งน่าจะเป็นพลังสูงสุดในโลกจันทร์มืด เขาคงไม่เป็นอะไร

หวังฮ่าวใช้ ภาพม้วนปราบมารฉือหยาน เก็บม่อโยวชวนเข้าไป ภายใต้การกดขี่ของภาพม้วน มันยอมจำนนโดยสิ้นเชิงและเริ่มนำทางให้เขา

…

หวังฮ่าวใช้ ก้าวเหยียบสวรรค์เสรี เคลื่อนตัวผ่านป่าด้วยความเร็วสูง พลังจิตอันแข็งแกร่งผสานกับคำแนะนำของม่อโยวชวน ทำให้เขามุ่งสู่ใจกลางของเผ่ายมทูต

สองชั่วโมงต่อมา เขามาถึง หุบเขาม่อโยว ใจกลางของเผ่ายมทูต

หุบเขาแห่งนี้เต็มไปด้วยกลิ่นอายมืดมิด หมอกสีดำปกคลุมราวกับผ้าคลุมแห่งความตาย นักรบมารยมทูตจำนวนมากลาดตระเวนรอบ ๆ

หวังฮ่าวเปิด วิชาลมหายใจศักดิ์สิทธิ์ ซ่อนกลิ่นอายของตนอย่างสมบูรณ์แบบ และเคลื่อนตัวอย่างระวังในเงามืด

เขาสังเกตว่านักรบมารในเขตนี้ส่วนใหญ่เป็นปรมาจารย์หกขั้น ยิ่งเข้าไปด้านใน พลังของมารยิ่งแข็งแกร่ง ม่อโยวชวนบอกว่าในใจกลางสุดมีนักรบมารขั้นปรมาจารย์หนึ่งขั้น

หวังฮ่าวหรี่ตา ข้าจะส่งเงาเข้าไปสำรวจก่อน

เงาของเขา—พลังจาก เงามืดว่างเปล่า—เคลื่อนตัวเงียบเชียบเข้าสู่ใจกลางหุบเขา

ครู่ต่อมา ข้อมูลทุกอย่างในหุบเขาถูกส่งกลับมา ถ้ำทุกแห่ง ทางเดินทุกสาย และจำนวนนักรบมารพร้อมระดับพลังปรากฏชัดในใจของหวังฮ่าว

เงาของเขาพบ น้ำพุเก้ายมโลก ในถ้ำใจกลาง มีทีมนักรบมารขั้นปรมาจารย์หนึ่งขั้นห้าทีม รวมสิบคน ลาดตระเวนอย่างเข้มงวด และในส่วนลึกสุด มีมารที่มีพลังเก้ายมโลกเข้มข้นยิ่งกว่าคนอื่น

น้ำพุเก้ายมโลกอยู่ในบ่อเล็ก ๆ ที่แผ่อากาศเย็นเยือก

ต้องล่อพวกมันออกไป หวังฮ่าวคิด นักรบมารเหล่านี้แข็งแกร่งและมีจำนวนมาก หากเขาถูกจับได้ โอกาสได้น้ำพุเก้ายมโลกจะหายไปตลอดกาล

ม่อโยวชวนบอกว่านับหมื่นปี ไม่เคยมีใครกล้ามาแตะต้องน้ำพุเก้ายมโลก ดังนั้นการป้องกันจึงไม่หนาแน่นมากนัก นักรบชั้นยอดที่แท้จริงไม่ได้อยู่ที่นี่

ถึงโลกจันทร์มืดจะจำกัดพลังไว้ที่ขั้นตำหนักหยวน แต่เผ่ามารบางตัวควบคุมพลังพิเศษที่สามารถระเบิดพลังเกินขั้นปรมาจารย์ได้ชั่วครู่ ม่อโยวชวนไม่รู้รายละเอียด เพราะมันอยู่ในระดับต่ำเกินไป

“ตูม! ตูม! ตูม!” ทันใดนั้น เสียงระเบิดดังสนั่นจากที่ไกล

พลังมหาศาลปะทุขึ้น หวังฮ่าวตาโต พลังแห่งสวรรค์และปฐพี… พลังของยอดปรมาจารย์!

เสียงระเบิดดังต่อเนื่อง หุบเขาไกลออกไปสั่นสะเทือน นักรบมารยมทูตรอบ ๆ มองไปด้วยความตื่นตระหนก

“พลังยอดปรมาจารย์? เป็นไปไม่ได้! โลกนี้ทำลายกฎแห่งสวรรค์ไม่ได้!”

“หรือมีผู้ยิ่งใหญ่ปรากฏตัว? ไปดู ว่าเป็นเทวะจากที่ใด!”

นักรบมารพูดคุยอย่างตื่นเต้นและพุ่งไปยังทิศทางนั้น

การป้องกันในหุบเขาลดลงทันที หวังฮ่าวหรี่ตา ข้าอยากรู้ว่าใคร แต่ตอนนี้น้ำพุเก้ายมโลกสำคัญกว่า

เมื่อพลังนั้นยังปะทุต่อเนื่อง นักรบมารรอบน้ำพุเก้ายมโลก รวมถึงมารที่แข็งแกร่งที่สุดในถ้ำ ทนไม่ไหวและออกไปดู

“ถ้าเราทิ้งน้ำพุเก้ายมโลกไว้ มันจะเป็นไรไหม?”

“ใครจะกล้ามาแตะต้องสมบัติของเผ่ายมทูต? นับหมื่นปีไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไปดูเถอะ!”

“นี่คือพลังแห่งสวรรค์และปฐพีที่บันทึกไว้ในตำนาน อาจนำไปสู่หนทางของยอดปรมาจารย์!”

นักรบมารพูดคุยและจากไป หวังฮ่าวในใจยกนิ้วให้ ขอบคุณเจ้ามาก!

ไม่นาน ถ้ำน้ำพุเก้ายมโลกเกือบว่างเปล่า เหลือเพียงนักรบมารขั้นปรมาจารย์หกขั้นบางส่วน

…