โลกแห่งศิลปะการต่อสู้ขั้นสูง : ข้าสามารถคัดลอกพรสวรรค์ได้ - บทที่ 278 ขุนพลวิญญาณอวิ๋นเทา

บทที่ 278 ขุนพลวิญญาณอวิ๋นเทา

หวังฮ่าวโคจรพลังจิตวิญญาณอย่างเต็มกำลัง เขารับรู้ได้อย่างชัดเจนว่าหลังจากที่โครงกระดูกเหล่านั้นแตกสลายลง จะมีกระแสปราณวิญญาณอันเยือกเย็นสายหนึ่งวนเวียนอยู่รอบๆ

ดูเหมือนว่าไอปราณนี้เองที่เป็นตัวหล่อเลี้ยงชีวิตของพวกเผ่าซากศพ (死灵族) ทำให้พวกมันสามารถรวมตัวและฟื้นคืนชีพกลับมาได้ใหม่

‘หากข้ากำจัดไอปราณซากศพของพวกเจ้าให้พินาศสิ้น ดูสิว่าพวกเจ้ายังจะฟื้นคืนชีพได้อีกหรือไม่!’

หวังฮ่าวขยับความคิดเพียงวูบเดียว พลังสายฟ้าอันบ้าคลั่งก็พุ่งทะลักออกมา ทำลายล้างไอปราณซากศพเหล่านั้นจนแตกกระจาย

เมื่อไอปราณมรณะสลายไป โครงกระดูกเหล่านั้นก็กลายเป็นเถ้าถ่านและสูญสลายไปอย่างสมบูรณ์

“ในที่สุดก็กำจัดได้เสียที” หวังฮ่าวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

ทหารเผ่าซากศพเหล่านี้แม้พลังฝีมือจะไม่แข็งแกร่งนัก แต่ความสามารถในการฟื้นคืนชีพอันพิลึกกึกกือนั้นนับว่ารับมือได้ยากยิ่ง หากเขาไม่ได้ครอบครองพลังสายฟ้าอันทรงพลัง บางทีอาจจะต้องเสียเวลาไม่น้อยกว่าจะกำจัดพวกมันได้อย่างเบ็ดเสร็จ

ก่อนหน้านี้กวนเซิ่งเคยเตือนเขาว่าเผ่าซากศพนั้นรับมือยาก หวังฮ่าวเองก็ไม่ได้ใส่ใจนัก ทว่าเมื่อได้เผชิญหน้าเข้าจริงๆ เขาถึงได้ตระหนักถึงความร้ายกาจของพวกมัน

“ไอ้สวะ! บังอาจมาเข่นฆ่านักรบเผ่าซากศพของพวกเรา มนุษย์… จงไปตายซะ!”

เสียงแหบพร่าดังขึ้นจากที่ไกลๆ

หวังฮ่าวตวัดสายตามองไปยังต้นเสียง เห็นร่างหนึ่งในชุดเกราะที่ควบแน่นมาจากปราณมรณะค่อยๆ เดินตรงมาทางเขา

ขุนพลซากศพผู้นี้มีร่างกายใหญ่โตกว่าทหารซากศพที่หวังฮ่าวเพิ่งสังหารไปถึงหนึ่งเท่าตัว บนหน้าผากมีอักขระสีดำประทับอยู่ และดวงตาสาดประกายสีเลือดน่าสยดสยอง

ฟุ่บ!!!

ขุนพลซากศพในชุดเกราะพุ่งทะยานเข้าประชิดตัวหวังฮ่าวในชั่วพริบตา กรงเล็บอันคมกริบตะปบเข้าใส่หมายเอาชีวิต

หวังฮ่าวใช้ออกด้วยท่วงท่า ‘ย่างก้าวเก้าเซียน’ ร่างกายของเขาดูพร่าเลือนประหนึ่งมายา หลบหลีกการโจมตีของฝ่ายตรงข้ามไปได้อย่างหวุดหวิด

“น่าสนใจ… น่าสนใจยิ่งนัก นึกไม่ถึงว่าจะได้เจอมนุษย์ที่น่าสนใจเช่นนี้!” เสียงแหบพร่าของขุนพลซากศพดังกัมปนาทไปทั่วป่าอันรกร้าง

“เลิกพล่ามไร้สาระเสียที มันน่ารำคาญ!” หวังฮ่าวแค่นเสียง ประกายสายฟ้าทั่วร่างสาดแสงแปลบปลาบ

หมัดที่เปี่ยมไปด้วยพลังอัสนีอันบ้าคลั่งพุ่งตรงเข้าหาขุนพลซากศพอย่างรุนแรง

ตูม! ตูม! ตูม!

เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว ขุนพลซากศพถูกพลังสายฟ้าของหวังฮ่าวซัดเข้าเต็มรักจนร่างกระเด็นไปกระแทกกับต้นไม้ใหญ่ที่ยืนต้นตายอยู่อย่างแรง

“เจ้ามนุษย์ชั้นต่ำ เจ้าหาที่ตายเองนะ!” ขุนพลซากศพคำรามลั่น ปราณมรณะรอบกายหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง

ร่างของขุนพลซากศพที่ถูกห่อหุ้มด้วยปราณมรณะหนาทึบพุ่งเข้าใส่หวังฮ่าวอีกครั้งราวกับลูกปืนใหญ่

หวังฮ่าวหรี่ตาลงเล็กน้อย เผ่าซากศพตนนี้แข็งแกร่งไม่เบา อย่างน้อยก็น่าจะเทียบเท่ากับ มหาปรมาจารย์ระดับห้า อีกทั้งด้วยอานุภาพของปราณมรณะ ทำให้โครงกระดูกของมันแข็งแกร่งปานเหล็กกล้า แม้แต่พลังสายฟ้าของเขาก็ยังไม่อาจทำลายมันได้ในคราเดียว

ตูม! ตูม! ตูม!

เพียงไม่นาน ร่างของขุนพลซากศพก็เข้าประชิดหวังฮ่าวอีกครั้ง การโจมตีในครั้งนี้รุนแรงยิ่งกว่าเดิม ทุกกระบวนท่าแฝงไปด้วยพลังทำลายล้างมหาศาล

มิติรอบด้านเริ่มแตกร้าว กระแสปราณโกลาหลพุ่งทะลักออกมาจากรอยแยกของห้วงมิติอย่างต่อเนื่อง

หวังฮ่าวเองก็ไม่ยอมเพลี่ยงพล้ำ ‘กระบี่ศักดิ์สิทธิ์ดาวตก’ (陨星圣剑) ถูกตวัดออกพร้อมกับเจตจำนงกระบี่ไร้เปรียบและพลังสายฟ้าอย่างเต็มกำลัง

ชั่วพริบตา ทั่วทั้งผืนป่าก็เต็มไปด้วยแสงอัสนีบาตสลับกับเสียงปะทะกันอย่างกึกก้อง เพียงไม่กี่อึดใจ ทั้งคู่ก็ปะทะกันไปแล้วหลายสิบกระบวนท่า

เกราะบนร่างของขุนพลซากศพเริ่มแตกร้าว ร่างกายมีร่องรอยของการแตกสลายปรากฏให้เห็น

“สะใจ! สะใจจริงๆ! เจ้ามนุษย์… เจ้าคู่ควรที่จะเป็นคู่มือของข้า ‘ขุนพลวิญญาณอวิ๋นเทา’ ผู้นี้!” ขุนพลซากศพคำรามพลางเข้าปะทะอย่างต่อเนื่อง

แรงปะทะของทั้งสองก่อให้เกิดคลื่นอากาศอันทรงพลัง ซัดเอาพรรณไม้ที่เหี่ยวเฉารอบด้านจนแหลกละเอียดเป็นผุยผง

ทั้งคู่ต่อสู้กันตั้งแต่ฟากหนึ่งของป่าไปยังอีกฟากหนึ่ง เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่ว ห้วงมิติที่ปริแตกทำให้ปราณโกลาหลพุ่งออกมาช่วยสลายไอปราณมรณะในป่าไปได้ไม่น้อย

“อย่างเจ้าน่ะหรือจะคู่ควร?” หวังฮ่าวแค่นเสียงเย็น

ทันใดนั้น กลิ่นอายแห่งเจตจำนงวรยุทธ์ของหวังฮ่าวก็ระเบิดออกมาอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม

เจตจำนงสังหาร, เจตจำนงกระบี่ไร้เปรียบระดับสมบูรณ์ และพลังสายฟ้าอันน่าหวาดหวั่นหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว พุ่งทะลวงเข้าใส่ขุนพลซากศพอย่างไม่ยั้ง

ขุนพลวิญญาณอวิ๋นเทาไม่อาจต้านทานพลังอันมหาศาลนี้ได้ ร่างของมันพังทลายลงทันที โครงกระดูกทั่วร่างไม่อาจทนรับแรงกระแทกอันหนักหน่วงจนแตกกระจายไปคนละทิศละทาง

เมื่อโครงกระดูกของขุนพลซากศพแตกสลาย ปราณวิญญาณซากศพสีขาวเทาสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้น มันแผ่ซ่านกลิ่นอายอันน่าสยดสยองออกมา

เปรี้ยง!!!

หวังฮ่าวรีบฟาดพลังสายฟ้าซ้ำเข้าใส่ปราณวิญญาณสีขาวเทานั้นทันที

“ฮ่าๆๆ เจ้ามนุษย์… ข้าคือผู้ที่เป็นอมตะ!” ปราณวิญญาณสายนั้นยังคงส่งเสียงหัวเราะออกมาได้

ตูม!!!

เสียงระเบิดดังกึกก้อง ปราณวิญญาณสีขาวเทาถูกเผาผลาญจนกลายเป็นเถ้าถ่าน

“ท่านหลิงเซิ่งหงหยวน (弘远灵圣) จะชุบชีวิตพวกเราขึ้นมาใหม่… เจ้ามนุษย์ จงรอเถอะ ข้าจะกลับมาคิดบัญชีกับเจ้า…”

ก่อนที่ปราณวิญญาณสีขาวจะสลายไปสิ้น ยังคงมีเสียงแหลมสูงโหยหวนทิ้งท้ายไว้

หวังฮ่าวมองเถ้าถ่านที่หลงเหลืออยู่ด้วยความรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย

‘หรือว่าแม้แต่ทำแบบนี้ก็ยังกำจัดพวกเผ่าซากศพไม่ได้จริงๆ?’

‘ช่างเถอะ สนใจไปก็ไลฟ์บอย รีบไปเอา ‘ผลึกหลอมวิญญาณ’ (融灵晶) แล้วรีบไสหัวออกไปจากดินแดนซากศพนี่ดีกว่า ข้าไม่เชื่อหรอกว่าไอ้พวกเผ่าซากศพนี่จะตามข้าไปถึงดาวบลูสตาร์ได้!’

หวังฮ่าวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะทะยานร่างมุ่งหน้าไปยังสำนักเทียนเซี่ยง (天象宗) ด้วยความเร็วสูงสุด

ระหว่างทางเขาต้องปะทะกับนักรบเผ่าซากศพอีกมากมาย แต่ด้วยประสบการณ์จากการต่อสู้ก่อนหน้า ทำให้ความเร็วในการกำจัดพวกมันเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

เจตจำนงกระบี่ไร้เปรียบฟาดฟันโครงกระดูกจนแหลกละเอียด ตามด้วยพลังสายฟ้าที่บดขยี้ปราณวิญญาณให้สิ้นซาก ทุกท่วงท่าลื่นไหลต่อเนื่องไร้ที่ติ

หวังฮ่าวฝ่าวงล้อมการต่อสู้มุ่งหน้าสู่จุดหมายอย่างรวดเร็ว

…

ณ ดินแดนเหนือสุด

ในยามนี้ ดินแดนเหนือสุดถูกปกคลุมไปด้วยไอปราณมรณะจนสิ้น ทุกแห่งหนกลายเป็นที่รกร้างว่างเปล่า

บนทุ่งน้ำแข็งกว้างใหญ่เงียบสงัดราวกับป่าช้า ลมหนาวที่พัดผ่านแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายแห่งการเข่นฆ่าอันไร้สิ้นสุด

รอบบริเวณทุ่งน้ำแข็งเต็มไปด้วยซากศพของเผ่ามารจำนวนมหาศาล

ซากศพเหล่านั้นเมื่อถูกไอปราณมรณะกัดเซาะ เนื้อหนังก็เริ่มเน่าเปื่อยและสลายไปอย่างรวดเร็ว และเมื่อเนื้อหนังหมดสิ้น ไอปราณมรณะก็มุดทะลวงเข้าไปในกระดูกของพวกเขาแทน

โครงกระดูกเผ่ามารที่ไร้ซึ่งวิญญาณเหล่านั้นเริ่มขยับเขยื้อนและลุกขึ้นยืนช้าๆ กลายเป็นสมาชิกใหม่ของเผ่าซากศพ

ทันใดนั้นเอง ปราณวิญญาณซากศพสีขาวจำนวนมากก็พุ่งทะลักมาจากภายนอกทุ่งน้ำแข็ง

ปราณเหล่านี้แทรกซึมเข้าสู่โครงกระดูกเผ่ามาร ทำให้พวกมันแผ่ซ่านกลิ่นอายที่แข็งแกร่งยิ่งขึ้น

ไม่นานนัก ปราณวิญญาณสีขาวเทาสายหนึ่งก็ค่อยๆ ลอยมาจากภายนอกทุ่งน้ำแข็ง และพุ่งเข้าสิงสู่ในโครงกระดูกเผ่ามารขนาดมหึมาตนหนึ่ง…